ચણોઠીના છોડ ઉપર ઝાકળ ઠર્યું ને તું સાંભરી આવી થયું પત્ર લખું આજ મન છલકાયું લાલચટક ચણોઠી જેવી તારી યાદથી પત્રના શબ્દે શબ્દે હું તારી સાથે વાત કરતી હતી આ લખાઈ ગયો કાગળ\પણ થયું કે કૈંક લખવાનું રહી ગયું આમતેમ આંટા મારું થતું કે શું હતું એ લખવાનું રહી ગયું તે હા…ખાસ લખવાનું એ કે…

દીવાલ જમીનદોસ્ત કરી-ફરી પહોંચ્યા દીવાલ સુધી ખબર અમને હતી કશી ક્યાં-કરમ જવાનાં કમાલ સુધી લીલોતરીમાં હરે-ફરે પણ નસીબ તણી ન વાત પૂછો તરસ બિચારી નથી પહોંચી શકી હજીયે પખાલ સુધી છું માણસ સાવ અલ્પમતિ-હું તો એટલું જ બસ સમજું જરૂર પછી શું બંદગીની જો વેર વહે વહાલ સુધી બરાબર લાભ ચોઘડિયે સફર જો શરૂ કીધીતોય…

ખળખળતી નદી પાસે જળ માંગીએ અને એ ખોબોભરીને કાંકરા દે તો શું કહેવું ? વાંકા બોલાની વચ્ચે જીવનભર મીઠા બોલે જીવવું પડે તો શું કહેવું ? પાનખરની તાળી ઝીલનારાને વસંતનાં ગીતો સંભળાવવાં પડે તો શું કહેવું ? દરિયામાં શેલારા લેવાને બદલે રેતીના ઢગલા ઉલેચનારાને ભલા ! શું કહેવું ? જીવવા માટે ચપટીભર ખુશી લઈએ ત્યાં…

ઊડી ન શકતું હું એક નાનું પંખી તમે મને બોલાવો પણ હું આવું શી રીતે ? જુઓને, મારી પાંખો- દેખાય છે ને કપાયેલી ? મારા પર પથ્થર પડે છે તોય હું કશું કરી શકતું નથી. હું ચાંચ ખોલું છું. ના, પાણી માટે નહીં ના, ચણ માટે નહીં મારે કંઈ કહેવું છે મારે કંઈ ગાવું છે…

કાગળ કોરો રાખીને આ પત્ર લખું છું: વાંચી લેજે અલખ લિપિમાં આખે આખો ગ્રંથ લખું છું: વાંચી લેજે. અવાજમાં અક્ષર ગૂંથ્યા કે અક્ષરમાં ગૂંથ્યા અવાજ એ હું શું જાણું! મૌન કઈ લિપિમાં તેં રુંધી રાખ્યું છે, બધાં રહસ્યો તું જાણે છે હું શું જાણું! કયા અક્ષરે ઓળખવાનો સ્પર્શ, લખું છું: વાંચી લેજે કાગળ કોરો રાખીને…

અમે અળગા થયાં, બે દિશાના વિરોધી પવનોએ અમારી ગતિમાન નૌકાના ભુક્કા બોલાવ્યા. ઘડિયાળના અટકી અટકીને બે વિરોધી દિશામાં ચાલતા કાંટા જેવો અમારો સંસાર વાદ-વિવાદના કકળાટ વચ્ચે સમયની ગતિને સાંભળવા અસમર્થ બુઠ્ઠી સંવેદનાઓ…ધક્કા મારીને ચાલતી ઘડિયાળ જેવી. બંને વચ્ચે ચણાઈ ગઈ દીવાલ અને સેતુ જેવાં બાળકો સૂનાં સૂનાં બંનેના હૃદયમાં જીવતાં હતાં સપનાં અને થોડાંક વાવેલાં…

એમ તો હું પણ જાગી હતી સપનાંનોસથવારો લઈને આંખમાં. ટચલી આંગળીએ ગોવર્ધન તોળવા હું ઘણું મથી, પણ મારે ભાગે તો હતો ખરાબે ચડેલા વહાણનો ટકી રહેવાનો તરફરાટ, રણની તપતી રેતીના ધખારા, હલાહલને પોતાનામાં સમાવીને બેઠેલા સાગરના તળિયાનો અંધકાર, ભીતર બહાર બહાર ભીતર લથડિયાં ખાતા કેવળ શ્વાસ અને… ( જયા મહેતા )

ફૂલ લઈને આવે સાજન ફૂલ લઈને આવે અપરાધીનો ભાવ લઈને ભૂલ થઈને આવે. ફૂલની પાછળ કાંટાઓ પણ હોય છતાંય છુપાય નહીં. એવું શાને હોય કે ફરફરતી ફોરમની વચ્ચે ભમરાઓ પણ ગાય નહીં ? ચાર બાજુનો ચોરસ થઈને વર્તુળ લઈને આવે. સાજન ફૂલ લઈને આવે. ફૂલના મૂલને ચૂકવે છે પણ ફ્લાવરવાઝનું શું ? કાચની ઝીણી દીવાલ…

પંખીઓનાં અભયારણ્યોમાં વિહરું છું ત્યારે તેં કુરુક્ષેત્રમાં પેલી ટિટોડીને દીધેલું ઘંટનું એક વિરાટ રક્ષાકવચ અદ્રશ્ય રૂપે મને દેખાય છે આખાય અભયારણ્યને આવરી લેતું… જ્યારે જ્યારે ખગ્રાસ સૂર્યગ્રહણની તેજ-છાયા એની ઓછાયા-પડછાયા મારી આ ધરતીને વીંટળાઈ વળ્યા ત્યારે મને કોઈક વાર સૂર્યમાં તારું મુખ દેખાયું એ જ શ્યામલતા ને તેની ફરતાં એ જ તેજોવલય… તો કોઈ વાર…

આસમાની તારલીએ ઝગમગે તમારો ચહેરો ને તારલી જાય છુપાઈ તો કેવું લાગે આરતીની દીવડીએ ઝગમગે તમારો ચહેરો ને દીવડી જાય બુઝાઈ તો કેવું લાગે વનરાજિની વેલડીએ ઝગમગે તમારો ચહેરો ને વેલડી જાય સુકાઈ તો કેવું લાગે મોગરાની પાંદડીએ ઝગમગે તમારો ચહેરો ને પાંદડી જાય મૂરઝાઈ તો કેવું લાગે આરતીની દીવડીએ ઝગમગે તમારો ચહેરો ને દીવડી…