મને ખબર ન પડે એમ એક બાઈ મારામાં ઘર કરી ગઈ છે. એ એમ માને છે કે હું અને એ બન્ને એક જ છીએ પણ હરગિજ અમે એક નથી જ નથી હું તો આનંદી, સંતોષી, ને સ્વચ્છંદી ને એ તો સદાયની અસંતોષી ને કકળાટિયણ એને વારે વારે આવે છે રડવું એટલે બેગ ભરીને લાવેલા રૂમાલથી…

એ ખારવાના ગયા પછી શૂન્યમનસ્ક, મૂંગી થઈ ગઈ છે એની વહુ. એક વાર મેં એને જોઈ, દરિયાની સાવ નજીક ઊભેલી. ધારીને જોયું તો એના મોંમાંથી કરચલા ખરી રહ્યા હતા. એ કરચલા જમીન પર પડતાવેંત દોડી જઈ રહ્યા હતા દરિયા તરફ. એ ખારવાની વહુ પણ ધીમેથી આગળ વધી રહી હતી દરિયા ભણી. પણ એ તો કરચલા…

દરેક પ્રેમ તમારે ઘરને ઉંબરે આવીને સહુ પ્રથમ પૂછે છે કે તું મારે ખાતર બારીમાંથી નીચે કૂદી શકીશ ? પોતાની છાતી ચીરી શકીશ ? દરેક પ્રેમ આમ જ પૂછે છે કે તું તારા નાજુક બાહુથી મારી જોડે ઊડી શકીશ ? પ્રેમ તમારા ઘરને ઉંબરે આવતો હોય છે ઉતાવળે પાછો ન ફરવા માટે એને જવું હોય…

જેઓ પંચતત્વમાં લીન થયાં છે તે ક્યાંય ગયાં નથી, તેઓ તો પડછાયાની જેમ અડીખમ તમારી સાથે જ છે. તેઓ કાંઈ ધરતીમાં અદ્રશ્ય થયાં નથી, તેઓ તો માટીની મહેક લઈ વનાંચલમાં વિસ્તરી ગયાં છે. ને દુ:ખ-દર્દ સમેટી લઈ પ્રગાઢ તરુવરમાં વેરાઈ ગયાં છે. તો તો કલકલતા ઝરણાંમાં ને ખળખળતી સરીતાઓમાં વહી ગયાં છે, ને પ્રશાંત મહાસાગરમાં…

સમી જાયે બધી અટકળ, પછી ત્યાં સહી કરી દેજે જીવે નિરાંતની બે પળ, પછી ત્યાં સહી કરી દેજે ઉધામા શ્વાસનાં ફોગટ લઈ દોડે જીવનભર પણ રહે છે કેમ તું પાછળ, પછી ત્યાં સહી કરી દેજે નથી સમજી શકાતું મૌન, એનો આ મૂંઝારો છે અરે ! મન વાંચ પળ બે પળ, પછી ત્યાં સહી કરી દેજે…

જીવને કાંઠે મને લાવી દીધો, સાવ છેલ્લા શ્વાસે તડપાવી દીધો આંસુઓને ઠામ-ઠેકાણું મળ્યું રિક્ત કૂવો તુર્ત છલકાવી દીધો તે પછી તો શાંત થઈ ગઈ એ નદી જ્યાં કળશ મૃગજળનો પધરાવી દીધો સાંભળી જો મેં કથા એકલવ્યની ધૂળમાં મેં અંગૂઠો વાવી દીધો રાતભર પીવડાવી હેતલ ચાંદની એક માણસને મેં બહેકાવી દીધો. ભર અષાઢે રાખતી’તી દૂર તું…

રાતના પાના નથી પૂરા થતા, આંસુઓ છાના નથી પૂરા થતા. એ શમા બળતી રહી છે રાતભર, તોય પરવાના નથી પૂરા થતા. કેટલા જન્મોથી ચાલ્યા આવતા, દર્દ એ ઘાના નથી પૂરા થતા. છેક છેલ્લા શ્વાસ લગ છોડે નહીં, પ્રેમ દીવાના નથી પૂરા થતા. વારતા ચાલ્યો અધૂરી મૂકીને, મર્મ હોવાના નથી પૂરા થતા. ( મનીષ પરમાર )

રોજ બારીમાં ઊભે, કોણ છે તું ? રાહ કોની જુએ છે, કોણ છે તું ? મારો પડછાયો બનીને ચાલે, મારી સાથે જ રહે, કોણ છે તું ? શ્વાસમાં આવજાવની ઘટના તું જ રગરગમાં વહે, કોણ છે તું ? તું જ ચાહત છે તું જરૂરી છે તું જ વગર કંઈ ન ગમે, કોણ છે તું ?…

સિલ્કના એક સુંદર સ્કાર્ફમાં મેં છૂપાવી રાખી છે, એક કવિતા. આમ તો જોકે, આ એક કોરો કાગળ જ છે. મારા ગયા પછી, એ સ્કાર્ફ જેના હાથમાં આવશે, એ જોશે એક કોરો કાગળ. મારા વાળનું તેલ, સ્કાર્ફમાંથી થઈને એ કાગળ પર ઊતર્યું હશે. એ કાગળ પર થોડા તેલના ધાબા ઉપસ્યા હશે. પછી એ કાગળ કોઈ ફેંકી…