કાંઠે ઊભો ઊભો જોઉં છું- વહાણ તો હલેસાય છે આ વિરાટ સરોવરમાં પાણીય છે ભરપૂર હિલોળા લેતું… સઢ પણ છે નવો નક્કોર, ફરફરતા આકાશ જેવો ને વેગીલો પવન પણ છે અનુકૂળ દિશામાં… ધ્રુવના તારા જેવી નજરથી નાવિક મીટ માંડી રહ્યો છે મારા ભણી… પણ કોઈ જ ઈચ્છા ક્યાં છે હવે ?! બસ, ઊભો છું કાંઠે……

આંગળીના ટેરવે ક્યાંથી મળે જળનું ટીપું ? સ્પર્શ ભીનો ઝળહળે છે, ઝળહળે જળનું ટીપું. છીપ પણ અકબંધ રાખી સાચવે શમણું હજી ખોલશો ના તોડશો ના-ટળવળે જળનું ટીપું. આંખની બારે ઉઘાડી કોણ આ ઊડી ગયું ? ઝૂરતા એકાંતને ક્યાં સાંકળે જળનું ટીપું ? ડાળથી છૂટાં પડેલા પાંદડાંઓ ક્યાં ગયાં ? પીળચટ્ટી ધૂળમાં આ ટળવળે જળનું ટીપું.…

હવે જવાના દિવસ છે, જવા દે યાર મને બની શકે તો હવે દૂરથી પોકાર મને મને ન લાગશે દુનિયાના કોઈ રંગ હવે હવે તો તારા કોઈ રંગે તું ચિતાર મને ! ન આવી મારા સુધી એના ફૂલની ખુશબો નકામી છેડીને ચાલી ગઈ બહાર મને ધરમ કરમની બધી વાત ભૂલી બેઠો છું જરીક આપ તારી આસ્થા…

આજે એ હાથ બારણું ખખડાવશે નહીં પણ અર્થ એનો એ નથી, એ આવશે નહીં આબોહવા આ દેશની અત્યંત શુષ્ક છે લીલા સમયને શ્વાસ લેવું ફાવશે નહીં ઘડિયાળ તૂટે તો સમય તૂટે નહીં, શું કામ ? એવું તને કદી કોઈ સમજાવશે નહીં કાપ્યા કરું છું હું અહમ વધેલા નખની જેમ હદથી વધીશ તો કોઈ બોલાવશે નહીં…

જો વીતી ગઈ તો લાગે વેદનાઓ ખૂબ સસ્તી છે ફરી બેઠા થવાની સૌ વ્યથાઓ ખૂબ સસ્તી છે પુન:નો પાક લીલોછમ્મ ઊગી ચાલ્યો છે વય વધતાં હવે તારા મિલનની શક્યતાઓ ખૂબ સસ્તી છે ઘણા યત્નો પછી આવે છે ને ટકતું નથી લાંબુ છે દુર્લભ સુખ સદાનું, આપદાઓ ખૂબ સસ્તી છે ધુમાડે લઈ ગયો અગ્નિ, ધરા-પાણી-ગગનને પણ…

જૂના રાજમહેલના બંધિયાર ઓરડામાં કાન કડિયાની તીણી સિસોટી ચામાચિડિયાની પાંખનો હળવો ફડફડાટ ઠાલાં હલળાં કરોડિયાનાં ઝાળાં સતત ખર્યા કરતી દીવાલોની પોપડી આ બધા વચ્ચે ચોકીદારની નાનકડી દીકરી જ્યારે ઘર-ઘર રમે છે અને એકલી એકલી ઢીંગલી સાથે વાતો કરે છે એટલી ઘડી બસ એટલી જ ઘડી ઝાંખા થતા જતા વેનીશિઅન અરીસામાં ઘેનઘેઘૂર ઓરડો આંખો ખોલે છે…

ઝાંખરામાં ભરાયેલી ફાટેલી ફરફરતી પ્લાસ્ટિકની ધોળી એક કોથળી વાયરાની અમથી એવી એક ફૂંકે ઊડી, રમણી બની રમણે ચડી ઊંચે ને ચડે ચડી બેલેરિનાની જેમ એક પગ હળવેથી હવામાં ફંગોળી એક પગે સ્થિર થઈ ગોળ ગોળ ફરી તો વળી બીજો પગ બીજી તરફ લહેરાવી અમથું અમથું નાચી. ત્યાં તો પળવારમાં થયો કથક નૃત્યાંગનાના ચક્રધારનો આરંભ ઘડીક…

રહું છું છેક ઊંડે, ભારેલા અંગારની માફક, ઉપરછલ્લો મને વાંચીશ નહીં અખબારની માફક. ફરીશ પાછો તો આ માથું સલામત નહીં રહે તારું, હંમેશાં કાં મને તું વાપરે હથિયારની માફક ! એ પથ્થર છે, રડાવી દે પ્રથમ એને પછી જોજે, ઊઘડવા માંડશે કિલ્લાનાં ધરખમ દ્વારની માફક ! ધડાકાભેર ના પાડે તો મૂંઝાવું મટે મારે, એ હા…

શબ્દ વિહોણાં દિવસ ને રાત વિચારી જુઓ, શબ્દથી પણ ખાનગી હો વાત, વિચારી જુઓ. શબ્દ પણ ન્હોતા અને કોઈ લિપિ પણ ક્યાં હતી ? ભાવ સૌ ભીતર હતા રળિયાત, વિચારી જુઓ ! કોઈ ના બોલી શકે એકાંતમાં એક શબ્દ તોય, કેવી રસપ્રદ હોય મુલાકાત, વિચારી જુઓ ! શબ્દ એ હો કોઈનો પણ નાનો અમથો તોય…

વાતાવરણ ગુલાબી, મજાનો સમય હતો, અફસોસ કે એ મારા જવાનો સમય હતો. એ દેણગી કે શ્રાપ ? ખબર પડી નહીં, જે કાવ્યનો સમય, એ વ્યથાનો સમય હતો. ભરપૂર પ્રેમ હોય તો ઢંકાય ખામીઓ, પથરાળ પટ તો ઓટ થવાનો સમય હતો. આંસુ ને સ્વપ્ન આંખમાં સાથે રહે નહીં, છે એક વર્તમાન, બીજાનો સમય હતો. અંતિમ ક્ષણે…