એક છું, શ્રી સવા નથી મિત્રો ! માનવી છું, ખુદા નથી મિત્રો ! ભાગ્ય બદલી શકું ના કોઈનું, લાગણી છું, દુઆ નથી મિત્રો ! પાપ સંતો જ ધોઈ જાણે છે, વ્હેમ છે, આસ્થા નથી મિત્રો ! હડસેલી કોઈને જવું આગળ, આવડત છે, કલા નથી મિત્રો ! આંખમાં જે મને સતત ખટકે, આંસુ છે, ઝાંઝવા નથી…

સાવ નકામું નમતું જોખ્યું અમથું કાં અણગમતું જોખ્યું ? વધ્યું વજન જ્યારે બાળકને ફુગ્ગા સાથે રમતું જોખ્યું વાલ-રતીની વડછડ મૂકી ધારણથી ધમધમતું જોખ્યું બજાર આખી ફરી-ફરીને માત્ર આભ આથમતું જોખ્યું સુખમાં ના સરવાળા માંડ્યા દુ:ખ કદી ના દમતું જોખ્યું લેખ-જોખનો છાંડ્યો મારગ સઘળું એમાં શમતું જોખ્યું પહેલાં કૃપાદ્રષ્ટિ ઝીલી પછી વેણ તમતમતું જોખ્યું તમે ગઝલની…

સડેડાટ ને છાનું-માનું : ખમ્મા ખમ્મા ઘઉં ભેળા કંકર દળવાનું : ખમ્મા ખમ્મા વહી ગયા તે સહુ દસકાનું : ખમ્મા ખમ્મા ભોળા ભાઈઓનું ભયખાનું : ખમ્મા ખમ્મા જેને છબછબિયાં કરવાની ટેવ પડી છે એનું ઊંડા જળનું બહાનું : ખમ્મા ખમ્મા લાદેલા અર્થોના ઉત્પાદન કરે જે ના થઈએ કોઈ કારખાનું : ખમ્મા ખમ્મા જર્જર થાવું, ફાટી…

સેલ્ફીથી ધૂમ મચાવે ત્યાં ચૂપ થઈ જવાનું પોતાનાં ગીત ગાવે ત્યાં ચૂપ થઈ જવાનું નાચીને મન મનાવે ત્યાં ચૂપ થઈ જવાનું નખનેય ના જલાવે ત્યાં ચૂપ થઈ જવાનું શાસ્ત્રાર્થ કે પ્રમાણો લિજ્જતથી પડતાં મૂકી પંડિતજી પાન ચાવે ત્યાં ચૂપ થઈ જવાનું વરસાદ વીજળીનો સંબંધ પૂછીએ તો તું આંખ ઝિલમિલાવે ત્યાં ચૂપ થઈ જવાનું એ રોજ-રોજ…

સમજ પણ વિસ્તરીને છેવટે છલકાઈ ગઈ ઘણીએ ધારણા તૂટી, જરા વળ ખાઈ ગઈ કદી ઓવાળ શ્રીફળ-ચૂંદડી કાંઠે મૂક્યાં નદી, દરિયાનો વૈભવ ભાળીને ભરમાઈ ગઈ હજારો હાથ જેને ઝીલવા ઊંચે ઊઠ્યા એ ઉલ્કા અધવચાળે આવીને વીખરાઈ ગઈ અચંબો આપવાની ટેવ તારી આગવી જ્યાં મળવાનું કહ્યું’તું એ જગા ભુલાઈ ગઈ નવાનક્કોર તમને તોર ચડતા જોઈને બિચારી કાચી-કૂણી…

આ પથ્થરોમાંથી પણ કૈં જડે તો હા પાડું તું ભીંત ભેદીને આવી મળે તો હા પાડું હૂં ઢાળું એવા જ ઢાળે ઢળે તો હા પાડું કાં અનુભવાય સતત તાળવે તો હા પાડું નવાણ સાવ વસૂકી ગયાંછે આંખોનાં ફરીથી તેજ એમાં તરવરે તો હા પાડું અરજ, વિનંતી છતાં ના માને તે ઈશ્વરને પ્રગટ થવું પડે હસ્તાક્ષરે…

એમ જુઓ તો બધું બરાબર; એમ જુઓ તો ગરબડ એમ જુઓ તો બજાર ખુલ્લી; એમ બંધ છે સજ્જડ ! મને એક દિ’ ખૂણામાં લઈ જઈ ગઝલ કાનમાં બોલી- ‘ભલે ચાહતો હોય મને તું; મને ગમે ત્યાં ના અડ !’ સહેજ વિચાર્યું લાવ જરા હું ચિત્ર ભૂખનું દોરું એ પહેલાં તો બળવા લાગ્યો કાગળ મારો ભડભડ…

વરસો વરસથી ભીતરે ચાલી રહ્યા ઝગડા વિશે મારે કશું કહેવું નથી દરરોજ ચાલે જીવ સટોસટ યુદ્ધ એ ઘટના વિશે મારે કશું કહેવું નથી તૈયાર થઈને હોંશથી, સામાન લઈને સૌ સમયસર નીકળ્યા’તા ઘેરથી, ને સહેજ માટે બસ ચૂકી ગયા એ બધા સપનાં વિશે મારે કશું કહેવું નથી શરણાઈ લઈને એક માણસ કોઈ પણ અવસર કે આમંત્રણ…

કોઈ રસ્તો જેના પર અનંત ચાલ્યા કરવાનું ગમે તે ડેડ એન્ડ નીકળે ને પાછા વળવું પડે તેમ બને પણ હવે ક્યાં જવું ? કેટલું ચાલવું ? ક્યાં ઊભા રહેવું ? જેને વટાવી ચૂકી છું તે પથ્થરો પર બપોરનો તડકો આંખ મીંચીને પડ્યો છે કયા પથ્થર પર મારો અજંપ પડછાયો પાડું ? કોઈ વળાંક કે કોઈ…

एक खुदाई से एक दीवार पर ये लिखा मिला मैं एक कविता अकेली खडी समय को कह रही हूं कि अपने वजूद से मैं अपने आपको जीने के लिए एक जिन्दगी का इन्तजार कर रही हूं – सदियों से… लिखने वाला तो मुझे लिख कर भूल ही गया है कि उसे मुझे जीना भी है…