સ્વપ્ન તારું હું મનોહર જોઉં છું, ને હકીકતની ધરોહર જોઉં છું !  . તું કમળ પેઠે જ ઊગી જાય છે, જ્યારે જ્યારે હું સરોવર જોઉં છું !  . કાં ન હુક્કો ગડગડાવું હું, પ્રિયે ! તુજમાં લ્હેરાતું ચરોતર જોઉં છું !  . તું બરોબરમાં નિહાળે છે ઊણપ, હું ઊણપમાં પણ બરોબર જોઉં છું !  .…

મારી નજરુંના નાજુક આ પંખીના સમ એનું આખ્ખું આકાશ તારી આંખમાં  . અમથા અબોલાની ઉજ્જડ આ વેળામાં પથ્થરિયા પોપટ શાં રહીએ, થોડી વાતોનો ઢાળ તમે આપો તો સાજનજી ખળખળતાં ઝરણાં સાં વહીએ, ટોળાબંધ ઊડતાં આ સાંભરણનાં સમ એનું આખ્ખું આકાશ તારી આંખમાં  . સાંજુકી વેળાનું ઝરમરતું અંધારું મ્હેકે જ્યાં મોગરાની ઝૂલમાં, હળવે આવીને ત્યારે કહેતું…

ઘણું ભોગવ્યું તમે, કૃષ્ણના સાન્નિધ્યે, સદ્દભાગ્ય ! પરત કરી દો, ઉદ્ધવજી ! સહુ ગોપીનું સોભાગ્ય !  . સૂતી હોય સિંહણ તો, ઉદ્ધવ ! ઘણી મનોહર લાગે; પણ જો ત્રાડે, વૃક્ષો સઘળાં થથરી પર્ણો ત્યાગે ! શાંત સરિતા ખળખળ વહેતી સંગીત મધુર સુણાવે; વીફરે તો વચ્ચે આવેલા પહાડોને ય તણાવે !  . કરગરીએ, વીનવીએ તો શું…

અમે ગોપીઓ એકબીજાનું ભૂલી ગયાં રે નામ ! શ્યામ સિધાવ્યા, ઉદ્ધવજી ! તે દહાડાથી છે ગોકુળ આખ્ખું વદન વિનાનું ગામ !  . ‘નથી જવું જલ જમુના’ કરતાં, સૂરજ આવે માથે; તરફડતાં, તરસ્યાં પક્ષીગણ ચકરાવ્યાં છે સાથે ! દંતકથાની શાપિત પૂતળી જેમ જડાયાં દ્વારે; કૃષ્ણ નથી, તો કોણ મંત્રપૂત જલ છાંતીને તારે ? કાલીંદીનો તટ બન્યો…

(૧) ગ્રીષ્મની પૂનમ રાતે સૂકાઈ ગયેલા સરોવરને કાંઠે મારા અવાવરું સ્વપ્નો વેચી, બદલામાં ખરીદું છું મુઠ્ઠી પતંગિયાઓ !  . (૨) તારી પ્રતીક્ષામાં હજુ પણ ઉઘાડી નથી મેં મારી બંધ મુઠ્ઠી જ્યારે તું આવશે અને મુઠ્ઠી ખોલશે ત્યારે એમાં તું શોધી શકીશ મારા ગત જન્મની કથાઓ-વ્યથાઓ !  . ( એસ. એસ. રાહી )

કોઈ ક્યારેય પણ ઉદાસ ના થાય, થાય તો મારી આસપાસ ના થાય !  . એક દિ સૂર્ય ના ઊગ્યો, તો થયું, ક્યાંક મારી ઉલટ-તપાસ ના થાય !  . જો વીતે આપના વિચાર વગર, એ દિવસ મનનો ઊપવાસ ના થાય ?  . એ રીતે કોઈ ભીંત શણગારો, કે બીજી ભીંત નાસીપાસ ના થાય.  . રોજ ઈશ્વરની…

आज फिर उग आई है खयालों की जमीन पर वो याद जिस शाम मिले थे हम तुम पहली बार और मौसम की पहली पर तेज बारीश भी तो हुई थी उसी रोज चाय की इक छोटी सी थडी में ढूँढी थी हमने जगह बारिश से बचने को ठीक वैसे ही कहीं न कहीं हम बचते…

(૧) ઘરઆંગણે ન ઓળંગાતા ઠરીને બરફ થઈ ગયેલા સ્નોના ઢગલે ઢગલા.  . ક્યારે સૂરજ ઊગશે ? ક્યારે ?  . (૨) ચાલ્યા કરે છે હજીય તારી ને મારી શોધ કશુંક રચવા.  . એ રચાઈ જશે એટલે પતંગિયું ઊડી જતાં નમેલું ફૂલ સ્વસ્થ થાય એમ નહીં રહે કોઈ અજંપ નહીં રહે કોઈ ખેવના.  . વિચારું છું- પછી…

આમ તો મને ઘણું યાદ રહે છે, તારી સાથે કરેલી વાતો, આપણે પહેલી વાર મળેલાં ત્યારે તેં પહેરેલા શર્ટનો રંગ, આપણો પહેલી વારનો ઝગડો ઘણું બધું… અને લગભગ બધું જ. આપણે પહેલી વાર એક કોનમાં આઇસક્રીમ શેર કરેલો પછી વરસાદ પડેલો, મારા હાથમાં ગુલાબનું ફૂલ મૂકી તેં મને પૂછ્યું હતું, ‘હવે કશું કહેવાની જરૂર ખરી…

વણવંચાયેલા પુસ્તક જેવા મારા જીવનને મૂકી દો અકબંધ નહીં દેખાતી કોઈ ખૂણા પરની આળસુ અભરાઈના કાષ્ઠ પર. મૂકો એ પહેલાં એના પર ચડાવી દેજો બ્રાઉનપેપર જેથી એને ઊંચકીને જરાક સરખું પણ જોવાનું કુતૂહલ ન રહે. . આમ પણ જીવનમાં રસ પડે એવી ઘટનાઓ દેખાતી નથી અને આપણી ભીતરની તરસ સાથે કોઈને લેવાદેવા પણ શું ?…