અમે ગોપીઓ એકબીજાનું ભૂલી ગયાં રે નામ ! શ્યામ સિધાવ્યા, ઉદ્ધવજી ! તે દહાડાથી છે ગોકુળ આખ્ખું વદન વિનાનું ગામ !  . ‘નથી જવું જલ જમુના’ કરતાં, સૂરજ આવે માથે; તરફડતાં, તરસ્યાં પક્ષીગણ ચકરાવ્યાં છે સાથે ! દંતકથાની શાપિત પૂતળી જેમ જડાયાં દ્વારે; કૃષ્ણ નથી, તો કોણ મંત્રપૂત જલ છાંતીને તારે ? કાલીંદીનો તટ બન્યો…

(૧) ગ્રીષ્મની પૂનમ રાતે સૂકાઈ ગયેલા સરોવરને કાંઠે મારા અવાવરું સ્વપ્નો વેચી, બદલામાં ખરીદું છું મુઠ્ઠી પતંગિયાઓ !  . (૨) તારી પ્રતીક્ષામાં હજુ પણ ઉઘાડી નથી મેં મારી બંધ મુઠ્ઠી જ્યારે તું આવશે અને મુઠ્ઠી ખોલશે ત્યારે એમાં તું શોધી શકીશ મારા ગત જન્મની કથાઓ-વ્યથાઓ !  . ( એસ. એસ. રાહી )

કોઈ ક્યારેય પણ ઉદાસ ના થાય, થાય તો મારી આસપાસ ના થાય !  . એક દિ સૂર્ય ના ઊગ્યો, તો થયું, ક્યાંક મારી ઉલટ-તપાસ ના થાય !  . જો વીતે આપના વિચાર વગર, એ દિવસ મનનો ઊપવાસ ના થાય ?  . એ રીતે કોઈ ભીંત શણગારો, કે બીજી ભીંત નાસીપાસ ના થાય.  . રોજ ઈશ્વરની…

आज फिर उग आई है खयालों की जमीन पर वो याद जिस शाम मिले थे हम तुम पहली बार और मौसम की पहली पर तेज बारीश भी तो हुई थी उसी रोज चाय की इक छोटी सी थडी में ढूँढी थी हमने जगह बारिश से बचने को ठीक वैसे ही कहीं न कहीं हम बचते…

(૧) ઘરઆંગણે ન ઓળંગાતા ઠરીને બરફ થઈ ગયેલા સ્નોના ઢગલે ઢગલા.  . ક્યારે સૂરજ ઊગશે ? ક્યારે ?  . (૨) ચાલ્યા કરે છે હજીય તારી ને મારી શોધ કશુંક રચવા.  . એ રચાઈ જશે એટલે પતંગિયું ઊડી જતાં નમેલું ફૂલ સ્વસ્થ થાય એમ નહીં રહે કોઈ અજંપ નહીં રહે કોઈ ખેવના.  . વિચારું છું- પછી…

આમ તો મને ઘણું યાદ રહે છે, તારી સાથે કરેલી વાતો, આપણે પહેલી વાર મળેલાં ત્યારે તેં પહેરેલા શર્ટનો રંગ, આપણો પહેલી વારનો ઝગડો ઘણું બધું… અને લગભગ બધું જ. આપણે પહેલી વાર એક કોનમાં આઇસક્રીમ શેર કરેલો પછી વરસાદ પડેલો, મારા હાથમાં ગુલાબનું ફૂલ મૂકી તેં મને પૂછ્યું હતું, ‘હવે કશું કહેવાની જરૂર ખરી…

વણવંચાયેલા પુસ્તક જેવા મારા જીવનને મૂકી દો અકબંધ નહીં દેખાતી કોઈ ખૂણા પરની આળસુ અભરાઈના કાષ્ઠ પર. મૂકો એ પહેલાં એના પર ચડાવી દેજો બ્રાઉનપેપર જેથી એને ઊંચકીને જરાક સરખું પણ જોવાનું કુતૂહલ ન રહે. . આમ પણ જીવનમાં રસ પડે એવી ઘટનાઓ દેખાતી નથી અને આપણી ભીતરની તરસ સાથે કોઈને લેવાદેવા પણ શું ?…

ટહુકા વિનાનું પંખી થાકીને વૃક્ષની શોધમાં ઊડ્યા કરે ઇધર-તિધર અને છેવટે બેસે છે એક પથ્થર પર અને પોતે જ પોતાનાં પીછાં ખંખેરી નાખે છે. પીંછાંઓ પછી પવનમાં ઊડતાં રહે છે કરમાઈ ગયેલા ફૂલની પાંદડીની જેમ. નહીં પ્રકટેલો ટહુકો શિયાળાના તડકાના તળાવમાં તડાક દઈને તૂટી પડે છે. હાડપિંજર જેવી નિરાધાર પાંખો ભાંગી ગયેલી હોડીનાં હલેસાં જેવી…

એ દિવસે એમણે ચીસો પાડીને પાડીને ભલે કહ્યું કે હવે, કોઈ ચીસો પાડશે તો કાન પર હાથ મૂકીને બહેરા થઈ જઈશું. એમને કહો કે રસ્તા પર વેરાયેલો લાલ રંગ આંખો સુધી પહોંચે એ વચ્ચેના ગાળામાં જ અઘરું હોય છે જીવવાનું. બાકી, તકલીફ તો ત્યારે જ થાય જ્યારે એમ્બ્યુલન્સની સાઇરન મોબાઈલના રિંગટોન જેવી સંભળાય… એ બધાંને…

(૧) આપણી પાસે રસ્તો બહુ જ ટૂંકો છે. તારા શબ્દોનો ભાર ઊંચકીને હવે મારાથી ચલાતું નથી. કાં તો તું પ્રેમને નામે ઠાલું બોલવાનું બંધ કર અથવા તો કાયમને માટે ઊતારી લે આ બોજો…  . (૨) આંખો યાદ કરે છે- પાછું વળીને જોયા વિના ગાડીનું બારણું ખોલી બેસી ગયેલાં પગલાં…  . મન યાદ કરે છે. પાછું…