ठीक है मैंने कभी देखा अँधेरा, किन्तु अब तो हो गया फिर से सबेरा, भाग्य-किरणों ने छुआ संसार मेरा;  प्रात-मुकुलित फूल-सा है प्यार मेरा.  . तप्त आँसू से कभी मुख म्लान होता, किन्तु अब तो शीत जल में स्नान होता, राग-रस-कण से घुला संसार मेरा, प्रात-मुकुलित फूल-सा है प्यार मेरा.  . आह से मेरी कभी…

तापमय दिन में सदा जगती रही है, रात भी जिसके लिए तपती रही है, प्राण, उसकी पीर का अनुमान कर लो; आज आओ चाँदनी में स्नान कर लो.  . चाँद से उन्माद टूटा पड रहा है, लो, खुशी का गीत फूटा पड रहा है, प्राण, तुम भी एक सुख की तान भर लो; आज आओ…

કોઈ લોલમલોલ તંબૂ તાણવામાં વ્યસ્ત છે કોઈ ફૂલોની હવેલી બાંધવામાં વ્યસ્ત છે  . તું ઝરૂખે સાંધ્ય-રંગો આંખમાં ભરતી રહી ને જગતનું લોક સૂરજ ઠારવામાં વ્યસ્ત છે  . ‘પ’ ઉપરથી પ્રેમનું ઝરણું ન સૂઝે કોઈને કોઈ ‘પર્વત’, કોઈ ‘પગલું’ ધારવામાં વ્યસ્ત છે  . દોસ્ત ! તારી આપવીતીનો સમય વીતી ગયો તાપણાની રાખ સૌ ઉરાડવામાં વ્યસ્ત છે…

અઢળક ને અકારણ એ નડે છે કદી કદી અમને હવામાં કેફ ચડે છે કદી કદી . બે હાથ, હથોડી ને ટાંકણાથીયે વધુ મૂર્તિને ફક્ત આંખ ઘડે છે કદી કદી  . તમરાંઓ ત્રમ-ત્રમે ને આગિયા ઝમ્યા કરે સ્મરણોય દ્રશ્ય-શ્રાવ્ય જડે છે કદી કદી  . વરસાદ પલળવાને અધીરો બની રહે કવિતાઓ ધોધમાર પડે છે કદી કદી  .…

દોસ્ત, લાંબો આપણો ટકશે ન સધિયારો; હું છું લીલું ઝાડ, તું છે એક કઠિયારો.  . જિંદગી અઘરી રમત છે, આ રમત અંદર; કોઈ હાથો થાય છે તો કોઈ હથિયારો.  . ભાગ માટેની લડતમાં ગૂંચવાયો છે, આંસુઓનો આપણો આ પ્લોટ સહિયારો.  . ‘તું નથી’ એ વાત ખુદને ખૂબ સમજાવી, માનવા તૈયાર ક્યાં છે જીવ દખિયારો.  .…

જોઈ ચાલાકી-ભર્યા ચહેરા, ચકિત હું રહી જવાનો છું હું મને મારા વિનાની ભર-સભામાં લઈ જવાનો છું  . દઈ દઈને આટલું બસ દઈ શકું છું નામ-સરનામું હું પવન છું; આ દિશાથી આ દિશામાં વ’ઈ જવાનો છું  . તું કહે તો શબ્દનું પાતાળ પણ તોડી બતાવું, લે તું કહે તો મૌનનાં મન્વંતરો સૌ કહી જવાનો છું  .…

પ્રેમ ખાલી ખાતે કોરો ચેક આપીને બેલેન્સ વધારે છે.  . માણસ હાથી નથી એટલે તે માત્ર પ્રેમમાં જ ગાંડો થાય છે !  . પ્રેમની રફતાર માત્ર બે જ જણને ગિરફતાર કરે છે.  . પ્રેમી સિવાય કોઈ સાનમાં સમજતું નથી !  . પ્રેમ ભીના રૂમાલની ગડી વાળવાનું શિખવે છે !  . પ્રેમ અગિયારીનો આતશ હોય તો…

પ્રેમ અરણ્યમાંથી પસાર થતો ઉપવને જાય છે.  . ભીરુ પ્રેમ બેઠા બેઠા પોતાની પાંખો ફફડવ્યા કરે છે.  . પવનનો સાથ મળે તો રાખ પોતામાંથી જ ઊભી થાય છે.  . પ્રેમને દીર્ઘાયુ થવા માટે વાત્સલ્ય પણ થવું પડે.  . પ્રેમનાં આંસુ સુકાયાં પછી પણ ભીનાં રહે છે.  . પંખીને પાંખ આવે તો એના પડછાયાને પણ પાંખ…

પ્રેમ, દર્ભાસને બેસવા કરતાં પાથરેલા રૂમાલ પર બેસવાનું પસંદ કરે છે !  . એ પ્રેમ જ છે, જે બે ખેતરો વચ્ચેની વાડને તોડી પાડે છે !  . જે હાથ મેળવે છે તે સોનાની વીંટી પણ મેળવે છે !  . પ્રેમવિહોણું જીવન એ ઋતુઓ વગરના આકાશ જેવું છે.  . વિરહની દૂરતામાં કોઈ માઈલ સ્ટોન નથી હોતા.…