સંબંધોમાં વસતું એકાંત ‘સંસ્કારી’ હોય છે.  . સ્મિત કરે છે તેને હાથ લંબાવવાની જરૂર પડતી નથી !  . સગપણ હોય એટલે વળગણ તો હોય જ !  . પારદર્શક હોય તેને પડછાયો હોતો નથી.  . માણસ રોજ રોજ ઊંઘે ત્યારે એકવાર આથમે છે.  . એકાંત, એક ચોરાયેલું નામ ઉકેલવા મથ્યા કરે.  . ગુસ્સો : મારી બહાર…

ધીરજનાં બારણાં રાત્રે પણ ખૂલ્લાં રહે છે.  . બીજા વાવટા ફરકાવે એ માટે આપણે કાપડ વણવાનું છે.  . આશા કબરની માટીને કહે છે, બહાર સૂર્ય છે.  . કબર ખોદનારને પોતાના ભવિષ્યની જાણ હોવી જોઈએ.  . પ્રશ્ન એ નથી કે ઈશ્વર આળસુ છે, પ્રશ્ન એ છે કે સેતાન કામ કરે છે.  . પરપોટાની વોર્નિંગ છે, સમય…

મારા કેટલાક અસ્વીકારે મારા હાથ ચોખ્ખા રાખ્યા છે.  . હાથમાં બીજાનો હાથ હોય ત્યારે તે પ્રેમી નહીં, તો જોશી હોય.  . સ્મૃતિ ભૂતકાળના દોરા પર ભવિષ્યનો પતંગ ચગાવે છે.  . સંપ્રદાયોથી ધર્મ થીંગડાવાળા પિતામ્બર જેવો લાગે છે.  . માણસ વસ્તુ જેવો હોય તો પછડાય છે, પણ પસ્તાતો નથી !  . પોતાની બહાર પોતાને શોધનારને બીજો…

. બહારના અંધકાર માટે બારીની તિરાડ પ્રવેશદ્વાર બનતી નથી.  . સ્વપ્ન એ અંધકારના અરીસામાં પડતું પ્રતિબિંબ છે.  . કેટલાક પોતે થાકે છે, કેટલાકનું મૃત્યુ થાકે છે.  . કોરી સ્લેટને હથેળી પણ કહી શકાય.  . કોઈવાર બેડી જ બે હાથને નજીક લાવે છે.  . દીવાના પૂમડા અને અત્તરના પૂમડા વચ્ચે પસંદગી કરવાની છે.  . મૃત્યુની દિશા…

. . વિખૂટા પડેલા બધા શે’ર મારા, હવે શેષ હું માત્ર મક્તો રહું છું. * કેવી અજબ સુવાસ છે, તારા ગયા પછી, જાણે તું આસપાસ છે, તારા ગયા પછી; સૂરજ તપે છે તે છતાં, જાણે વસંત છે, તારી હવામાં શ્વાસ છે, તારા ગયા પછી. * તપીને તાપમાં હું ઘેર આવ્યો તો વળી શાંતિ, હતું વ્યાકૂળ…

 શાંત સરવરમાં કમળ ખૂલે એમ એકાન્ત હળવેથી ખૂલે જી, મોરપિચ્છ જેવી હવા રાધાનાં ઝાંઝર પ્હેરી ઝૂલે જી.  . પ્રભુજીનો આ પગરવ સુણી કાન સચેતન થઈ ગયા, એક પલકની ઝલક-ઝંખના ધ્યાનમાં દરશન થઈ ગયાં.  . આકાશમાં એક કબીર-વૃક્ષ છે : ઊભું ઊર્ધ્વમૂલે જી, શાંત સરવરમાં કમળ ખૂલે એમ એકાન્ત હળવેથી ખૂલે જી.  . હું જાણું ને…

મારે સુખના સામ્રાજ્યના ગુલામ થવું નથી કે નથી થવું દુ:ખના સામ્રાજ્યના સમ્રાટ. સુખ અને દુ:ખને હાંસિયામાં ધકેલી દઈ કોરા કાગળના આકાશમાં પાનખરના શીતળ સૂર્યની ઉષ્મા લઈને પ્રવાસ કરવો છે દિનાન્ત સુધી અને રાતે ચંદ્ર થઈને સમુદ્રનાં જળને પાગલ કરવાં છે. ડાળે ડાળે ફૂલના દીવાની જ્યોત પ્રકટાવી શકું તો એના અજવાળામાં મારે મારાં નહીં લખેલાં કાવ્યો…

મારામાં ઊગ્યું ઘાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે, મારામાં દૂઝ્યા ચાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે.  . તારી સભામાં કેટલા મિત્રો હતા હાજર છતાં, મુજને ગણ્યો તેં ખાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે.  . આંખો કરીને બંધ જ્યાં યાત્રી થયો હું ભીતરી, ખૂલતો ગયો અજવાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે.  . એ ગામને છોડી ગયે વરસો થયાં છે તે છતાં,…