શાંત સરવરમાં કમળ ખૂલે એમ એકાન્ત હળવેથી ખૂલે જી, મોરપિચ્છ જેવી હવા રાધાનાં ઝાંઝર પ્હેરી ઝૂલે જી.  . પ્રભુજીનો આ પગરવ સુણી કાન સચેતન થઈ ગયા, એક પલકની ઝલક-ઝંખના ધ્યાનમાં દરશન થઈ ગયાં.  . આકાશમાં એક કબીર-વૃક્ષ છે : ઊભું ઊર્ધ્વમૂલે જી, શાંત સરવરમાં કમળ ખૂલે એમ એકાન્ત હળવેથી ખૂલે જી.  . હું જાણું ને…

મારે સુખના સામ્રાજ્યના ગુલામ થવું નથી કે નથી થવું દુ:ખના સામ્રાજ્યના સમ્રાટ. સુખ અને દુ:ખને હાંસિયામાં ધકેલી દઈ કોરા કાગળના આકાશમાં પાનખરના શીતળ સૂર્યની ઉષ્મા લઈને પ્રવાસ કરવો છે દિનાન્ત સુધી અને રાતે ચંદ્ર થઈને સમુદ્રનાં જળને પાગલ કરવાં છે. ડાળે ડાળે ફૂલના દીવાની જ્યોત પ્રકટાવી શકું તો એના અજવાળામાં મારે મારાં નહીં લખેલાં કાવ્યો…

મારામાં ઊગ્યું ઘાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે, મારામાં દૂઝ્યા ચાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે.  . તારી સભામાં કેટલા મિત્રો હતા હાજર છતાં, મુજને ગણ્યો તેં ખાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે.  . આંખો કરીને બંધ જ્યાં યાત્રી થયો હું ભીતરી, ખૂલતો ગયો અજવાસ આ રોમાંચ એનો મઘમઘે.  . એ ગામને છોડી ગયે વરસો થયાં છે તે છતાં,…

बाँह तुमने डाल दी ज्यों फूल माला संग में, पर, नाग का भी पाश डाला, जानता गलहार हूँ, जंजीर को भी; जानता हूँ प्यार, उसकी पीर को भी.  . है अधर से कुछ नहीं कोमल कहीं पर, किन्तु इनकी कोर से घायल जगत भर, जानता हूँ पंखुरी, शमशीर को भी; जानता हूँ प्यार, उसकी पीर…

. बचपन में घर के पीछे की अमराई में एक छोटी सी नदी बहती थी पूरनमासी के दिन चांद उतर आता था नदी के आखरी मोड पर ! बचपन के नन्हें हाँथों से मैं एक बार चांदी की थाली सा चांद नदी की परत से उठा लाया था और चिपका दिया था कोने वाली दीवार…

ભીતરે ભીનાશ ને ભરચક ઉદાસી આપજે હો દિવસ લથબથ પરંતુ સાંજ પ્યાસી આપજે.  . મોસમી હો મોગરો કે ગુલમ્હોર પર્યાપ્ત છે અન્યને ફૂલો ભલે તું બારમાસી આપજે.  . મારી સંકુચિત દુનિયાથી યે આગળ છે કશુંક વિશ્વ ભાળું એટલી ઊંચી અગાસી આપજે.  . કાં સફરમાં આપ કાયમ મૌનની મીરાત, કાં શબ્દને સન્માને એવો સહપ્રવાસી આપજે.  .…

થાકીને લોથપોથ થઈને સૂઈ જાઉં ત્યાં ઊઘડે કંઈ અણજાણી બારીઓ  લીલાંછમ જંગલને… શ્વેત શ્યામ વાદળને… ઝરણાને ફૂલોની ક્યારીઓ  . દા’ડાની દોડધામ ફંગોળી સંધ્યાના પાલવમાં માથું હું ઢાળું હળવો ફૂલ હળવો ફૂલ હળવો ફૂલ થઈને હું મારામાં સિંચું અજવાળું  . ઈરે અજવાળાની દોરીથી બાંધું હું મખમલિયા સપનાંની ભારીઓ થાકીને લોથપોથ થઈને સૂઈ જાઉં ત્યાં ઊઘડે કંઈ…

જરા સરખો સમય કાઢી સવારે આવતા રે’જો, ભલેને કામ કંઈ ના હો, લટારે આવતા રે’જો.  . અમે તો સૂર કે શબ્દો બની પહોંચી શક્યા નહિ પણ, અમારા મૌનને મળવા મજારે આવતા રે’જો.  . અમે ઊભા અહીં બેચાર સમણાં વેચવા માટે, કરી બહાનું ખરીદીનું બજારે આવતા રે’જો.  . ગમે તે વેશમાં પણ ઓળખી લેશું અમે તમને,…