પથ્થરોની ટેવ છે  વાગ્યા કરે, મન ઉપર લેવું નહીં ચાલ્યા કરે.  . હોય છે પરિવાર મોટો એમનો, વૃક્ષ જે પણ ચોતરફ ફાલ્યા કરે.  . જિંદગી મારી ગણી ખેતર અને, આ સમય ત્યાં દર્દને વાવ્યા કરે !  . ચાંદની જોવાનો મનસૂબો લઈ, આંધળો સૂરજ સતત જાગ્યા કરે !  . ઘર, કબરને વેંતનું છેટું નથી, તોય માણસ…

અટકાવ તું ભલે ને, તો પણ ધરાર થાશે આંખોની જેલ તોડી આંસુ ફરાર થાશે  . અહીંયા તો દિવસે પણ અંધારપટ છવાયું કોઈ કહો, ખરેખર ક્યારે સવાર થાશે ?  . સમજવ એમને તું, છેટા રહે નહીંતર તારા વિચાર મારા હાથેથી ઠાર થાશે  . વૃક્ષોની જેમ એજેવન જીવવાનું છે, અડીખમ વરસાદ, ટાઢ, તડકો સઘળું પસાર થાશે  .…

સંબંધોના મુલાયમ શ્વાસને સૌ ખોઈ બેઠા છે, પરસ્પરમાં હવે વિશ્વાસને સૌ ખોઈ બેઠા છે.  . નગરનું પીંજરું ફાવી ગયું છે સર્વ લોકોને- સ્વયંની આંખથી આકાશને સૌ ખોઈ બેઠા છે.  . બધા અંધારનો વિસ્તાર કરવામાં જ મશગૂલ છે, નગરના ચોકમાં અજવાસને સૌ ખોઈ બેઠા છે.  . અહીં ખુદનો જ પડછાયો, નથી હું ઓળખી શકતો- સમયની ભીડમાં…

ગણી ગણીને શ્વાસો લેજો, મંદી છે, સપનાંને સમજાવી દેજો, મંદી છે.  . ટોકન સંબંધોનું આપી રાખો પણ, કદી ન કરજો દસ્તાવેજો, મંદી છે.  . મોટર, કૂલર, ફ્લેટ, ફ્રિજ ને મોજમજા, છાનાંમાનાં બેસી રહેજો, મંદી છે.  . દૂર દૂર છે દરિયા ને રણ રસ્તામાં, પર્વત પર્વતમાં જ વહેજો, મંદી છે.  . એક ખજાનો ભર્યો-ભાદર્યો ભીતરમાં, કોઈને…

હે જી એમ કરી બોલિયાં રે ગંગા સતી પળનાં પરમાણ તારી પરછાંઈ, પાનબાઈ, તું ન કશું કરતી કે કારવતી  . ઓરતાને ઓગાળી નાખ, તારી ભાષામાં મતલબ એનો જ પછી આરતી વાણી તો વસ્તર છે, – એને વિદાર થશે આપોઆપ ઝળહળતી જાત છતી  . હરિને તે દેશ સદા ફરફરવું : ક્યાંય નથી વાયરા ને ફોરમની ફારગતી…

અલખ છે અગોચર, તો આ હાજરી કોની છે ? નથી કૈં, કશું ના, સભા તો ભરી કોની છે ?  . પદારથ સકલ એનામાં સ્થિર છે તો પછી, બજે વાંસળી ત્યાં નજર બહાવરી કોની છે ?  . નથી દ્વૈત કોઈ, ન જુદાપણું તો પછી, વિરહ કોનો છે ? આંખ પણ ઝરમરી કોની છે ?  . સમયની…

આજે ખૂણા યાદ આવ્યા, કેસરી, લીલાં, ભૂરાં કિરણો વચ્ચે રચાતા દેખા, અણદેખા કરી આગળ વધતા, સ્મૃતિપટ પર વિહરતા કાળમીંઢ પથ્થર જેવા  . એ તરફ પહોંચી જોઉં તો- ખૂણા મૃગજળ થયા દ્રષ્ટિ એની લગોલગ છતાં દૂર  . આજે તો આંખથી જ સ્પર્શ કરું- ભય હંમેશાં રોકે ખબર નહીં ખૂણા શું દેખાડે ? સ્મૃતિ વીખરાઈ જશે તો…

. મને ગમે છે મારું એકાંત.  . ઘોંઘાટ શમી ગયો હોય છે, ચિત્ત શાંત થયું હોય છે, પછી મારી મારે માટેની શોધ આરંભાતી હોય છે,  . અને કાવ્યની પ્રથમ પંક્તિ રૂમઝૂમ કરતી આવતી હોય છે મારી પાસે,  . અને હરજી હળવે હળવે મૂકતા હોય છે હાથ મારે ખભે… . ( પન્ના નાયક )

એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને બહેકાવી છે.  . એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને પોતાની સુષુપ્ત સંવેદનાને ઢંઢોળવાનું કહ્યું છે  . એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને પગમાં પહેર્યાં છે એ ઝાંઝર નહીં પણ સદીઓથી પહેરાવેલી બેડીઓ છે એમ મનાવી એ બેડીઓને ફગાવી દેવા કહ્યું છે  . એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને પતિના અવસાન પછી મુરઝાયેલા ફૂલ જેમ બાકીની જિંદગી જીવવાના આપણા રિવાજને તિરસ્કૃત કરવા…