અલખ છે અગોચર, તો આ હાજરી કોની છે ? નથી કૈં, કશું ના, સભા તો ભરી કોની છે ?  . પદારથ સકલ એનામાં સ્થિર છે તો પછી, બજે વાંસળી ત્યાં નજર બહાવરી કોની છે ?  . નથી દ્વૈત કોઈ, ન જુદાપણું તો પછી, વિરહ કોનો છે ? આંખ પણ ઝરમરી કોની છે ?  . સમયની…

આજે ખૂણા યાદ આવ્યા, કેસરી, લીલાં, ભૂરાં કિરણો વચ્ચે રચાતા દેખા, અણદેખા કરી આગળ વધતા, સ્મૃતિપટ પર વિહરતા કાળમીંઢ પથ્થર જેવા  . એ તરફ પહોંચી જોઉં તો- ખૂણા મૃગજળ થયા દ્રષ્ટિ એની લગોલગ છતાં દૂર  . આજે તો આંખથી જ સ્પર્શ કરું- ભય હંમેશાં રોકે ખબર નહીં ખૂણા શું દેખાડે ? સ્મૃતિ વીખરાઈ જશે તો…

. મને ગમે છે મારું એકાંત.  . ઘોંઘાટ શમી ગયો હોય છે, ચિત્ત શાંત થયું હોય છે, પછી મારી મારે માટેની શોધ આરંભાતી હોય છે,  . અને કાવ્યની પ્રથમ પંક્તિ રૂમઝૂમ કરતી આવતી હોય છે મારી પાસે,  . અને હરજી હળવે હળવે મૂકતા હોય છે હાથ મારે ખભે… . ( પન્ના નાયક )

એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને બહેકાવી છે.  . એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને પોતાની સુષુપ્ત સંવેદનાને ઢંઢોળવાનું કહ્યું છે  . એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને પગમાં પહેર્યાં છે એ ઝાંઝર નહીં પણ સદીઓથી પહેરાવેલી બેડીઓ છે એમ મનાવી એ બેડીઓને ફગાવી દેવા કહ્યું છે  . એની કવિતાએ સ્ત્રીઓને પતિના અવસાન પછી મુરઝાયેલા ફૂલ જેમ બાકીની જિંદગી જીવવાના આપણા રિવાજને તિરસ્કૃત કરવા…

રોજ રાતે ભૂલું પડેલું ચામાચીડિયું મારા ઘરમાં પેસે; ઊંધે માથે લટકવા ગોતે જગા ને આમતેમ ભટકે અહીંતહીં ભટકાય… ઊંધમૂંધ પડ્યો હું જોયા કરું, ઊંધે માથે લટકવા કેટલો પુરુષાર્થ !  . ( ધીરેન્દ્ર મહેતા )

 તપસ્વી તૃણ ઉપર બેઠા હો એમ હું ને કલમ બેઠા સરસતી ! એક પગલું પાડવા હું ને જનમ બેઠા ?  . રૂઝવવા’તા અમુક આઘાત ઉજવવા’તા અમુક જજબાત રૂડા બે-ત્રણ સ્મરણની જુઈમાં હું ને જખમ બેઠા ?  . કમળની પાંદડી છે કે તિલસ્માતી કોઈ સંધ્યા ? સરોવર-શા મૃદુલ એકાંતમાં હું ને સ્વયમ બેઠા !  . ન…

કદી કદી હું સ્વગત અચિંતા મને પૂછી બેસું છું; રઝળે છે જે ભગ્ન માટ; કૈંક બીજું કે હું છું ?!  . ઘેલા કેવા હતા ? વિચારી, આજે આવે હસવું; ધૂન હતી, જ્યાં હાથ પહોંચે, શ્યામ નામ બસ લખવું ! મોરપિચ્છનાં વસન વીંટાળી, જઈ મધુવનમાં ઝૂમ્યાં; ચંદ્રપ્રકાશે ભાળી, કહાનાનાં પદચિહ્નો ચૂમ્યાં ! થતું હતું ત્યારે, ઉદ્ધવજી…

તું જ કહે કે તારા વિના બીજું અમને કોણ કહી સમજાવે કે આ વાદળ વાદળ વરસે તો વાટ વાતમાં ભીંજવતી આ ફરફર પાછી સાતે યુગમાં યાદ કરીને પાછળ પાછળ ફરશે તો  . નાનકડી આ વાત અવરને માનો કે સૂઝી ગઈ તોયે અંદર પેસી સમજે એને કેમ કરીને સમજે તો પણ એ લોકો તો ભરી સભામાં…