લક્ષ્મીની જેમ જ લાગણીઓ ગણે છે

આ માણસ બરાબર નથી

ગણે છે ને ઓછે પડે તો લડે છે

આ માણસ બરાબર નથી

સમી સાંજ દરિયા કિનારે જવું તોયે

દરિયા તરફ પીઠ રાખી

એ, લોકોને ગાડીને જોયા કરે છે

આ માણસ બરાબર નથી

સુંદરતા જોવી ગમે છે, સહજ છે

પણ સૌની દ્રષ્ટિમાં ફેર છે

એ જોવાની આડશમાં રીતસર ઘૂરે છે

આ માણસ બરાબર નથી

ન કુદરત, ન ઈશ્વર, ન દુનિયા

અરે સૌ સ્વજનથીયે છેટો રહે છે

બસ પોતાને માટે જીવે છે, મરે છે

આ માણસ બરાબર નથી

વધુ એને ચીડવો, વધારે દઝાડો

જલાવો દયા ના બતાવો

કારણ એ કાયમ ઈર્ષાથી બળે છે

આ માણસ બરાબર નથી

જે લુચ્ચુ હસે છે, જે ખંધુ હસે છે

જરા એથી ચેતીને ચાલો

કે આખો શકુનિ એમાંથી ઝરે છે

આ માણસ બરાબર નથી

( હિતેન આનંદપરા )