.
હરકદમ પર અવનવા રૂપે સતત પડકાર સાધુ,
માત્ર દ્રઢ સંકલ્પ ઉપારી ગયો છે પાર સાધુ.
.
ક્યાંય કિનારો નથી સરખી બધે મઝધાર સાધુ,
હોય છે કેવળ સ્મરણનો એકલો આધાર સાધુ.
.
કલ્પનામાં-માન્યતામાં ક્યાંક શ્રદ્ધામાં ઊભેલો,
આપણા જેવો જ કાયમ આપણો કિરતાર સાધુ.
.
કોઈની પાસે જરા બેઠા ને આપોઆપ પ્રગટ્યું,
કોઈએ આમ જ કર્યો છે દૂર આ અંધાર સાધુ.
.
એકસરખા રંગ સઘળા, એકસરખી છે રમત સૌ,
એકસરખું છે ધબકતું કોઈ અંદર બહાર સાધુ.
.
આટલું કેવળ સમજવામાં પૂરી થઈ જિંદગી આ
હોય તરસ્યો એ જ વરસી જાય અનરાધાર સાધુ.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
.
ધૂપ… ધૂમ્ર.. ધ્વનિએ… બળી રહ્યું લૂ-નું નગર;
સ્વપ્નવત થઈ ગયું એ ધૂળનું જૂનું નગર.
.
આ ઉત્તુંગ પથ્થરી હુજુમમાં ક્યાં શોધવું;
ભાવથી ભર્યું ભર્યું કુમાશથી કૂણું નગર ?
.
એક વ્યક્તિનો અભાવ વિસ્તર્યો છે ચોતરફ;
આ અસહ્ય ભીડમાંય એકલું, સૂનું નગર !
.
ક્યાંક કોઈ અધબળ્યું બીડીનું ઠૂંઠૂં ફેંકતું;
ભડભડી ઊઠે તરત કપાસનું, રૂનું નગર !
.
આંખમાં નહોર તીણા મૌનથી ઊઠે ડણક;
છદ્મ રંગરૂપમય કળા ધરે ઝૂ-નું નગર.
.
પી શકે ન પ્યાસ કે ગળી શકે ન ભૂખ જે;
ઝાંઝવે વરાળતું કંઈ કાંટ્યનું તીણું નગર.
.
ક્યાં મળે છે ઠામ ઠેકાણું હયાતીના સગડ;
આમ તો હરેક શખ્સમાં વસે ‘હું’-નું નગર !
.
( કિસન સોસા )
મોરપીંછ 