દિવાળી-દિવ્યા સોની “દિવ્યતા”

Diwali

પાંચ દિવસની દિવાળીમાં, વહેચું હું પાંચ મારા વિચાર !
ત્યારે ઉજવીએ દિવાળી, જ્યારે અંધકાર પર જીતે ઉજાશ !

દિવાળી શબ્દ પડતાં જ મનમાં બાળપણ, રોશની, ફટાકડાં, સફાઈ, મીઠાઈઓ, નવા કપડાં, મિત્રો, હસી-ખુશી, કુટુંબીજનો, જાત ભાતના સાથીયાઓ, દિવાળી નિમિતે થતી પૂજાઓ, ઘરેણાં તેમજ વાહનની ખરીદીઓ, નવા કેલેન્ડર, જુના હિસાબો, નવા વ્રતો, નવ વર્ષની શુભેચ્છાઓ સહિત બીજુ ઘણું યાદ આવે. આ સર્વે લાગણીઓ અને અનુભૂતિને દરેક દિવાળીએ માણી અને યાદોની થેલીમાં ભરતી જાઉં છું, અને વાગોળતી રહું છું.

દિવાળીનાં દરેક દિવસ સાથે કંઈ કેટલા રિવાજો વણી કઢાયેલા છે અને એની પાછળના કારણો કે સાચી રીતોથી મહદઅંશે અજાણ આપણે એ રીતિઓ નિભાવ્યા કરીએ છીએ. આ વર્ષે થયું લાવ આ દિવાળી ના રીવાજો વિષે હું અત્યાર સુધી શું સમજી છું તેનો વિચાર કરુ. એ વિચારોમાંથી જ આ લેખની શરૂઆત થઇ.

(૧) દિવાળીમાં સફાઈ કરવી જોઈએ, પણ એ સફાઈ શાની ? હું માનું છું કે એ સફાઈ આપણા મનના મેલની હોવી જોઈએ. ઘર તો આપણે રોજ જ સાફ કરીએ છીએ એના કરતાં મન ઉપર જે રોજના રાગ, દ્વેષ,છળ, કપટ, કામ, ક્રોધ , નિંદા, અસત્યના મેલ ચડાવીએ છીએ એની સફાઈ વધુ જરૂરી નથી ? મેં આ વર્ષે દિવાળીની સફાઈમાં સૌ પ્રથમ જાળા પાડવાનું શરુ કર્યું, ત્યાં મારો સાત વર્ષનો દીકરો આવી કહે છે કે મમ્મી મારા પલંગ ઉપરનું નાનું જાળું રહેવા દેજે. મે પૂછ્યું કેમ એ કરોળિયો તારો ફ્રેન્ડ છે ? અને દીકરાએ જવાબ આપ્યો કે, ના ફ્રેન્ડ તો નથી પણ એ ખુબ નાનો છે. એ એકલો છે. એનાથી કદાચ પાછું એ જાળું નહિ બનાવાય. એટલું એ એક જાળું પાડ્યા વિના પણ આ લખનાર માના કાનોમાં દિવાળી રણકી નથી ?

(૨) દિવાળીમાં જાત જાતની મીઠાઈઓ અને ભાત ભાતના નાસ્તાઓનો રસથાળ હોય છે. દિવાળીમાં ભેગા મળી કરાતી ઉજાણી અને મંદિરોમાં ભરાતા મોટા મોટા અન્નકુટોની વાત જ ન્યારી છે. મિત્રો અને સગાવહાલાં સાથે મળી આ નાસ્તોની ઉજાણી એટલે દિવાળી. ને કોઈકવાર બસ આમ જ મારે નોકરીએ જવાનું હોય ને પતિ કહે મારેય રસોઈ શીખવી છે. આજનો ચા નાસ્તો હું જ બનાવીશ, ત્યારે પણ મારી આ આંખોમાં ચમકી ઉઠે છે આ દિવાળી. તો ક્યારેક મારો દીકરો એના પોકેટ મનીના ડોલર એના ડેડી માટે લક્ઝરિયસ કાર લેવા ભેગા કરી રહ્યો છે, આ ડોલરમાંથી એ એક ડોલર એ પોતાના માટે પણ નથી ખર્ચતો. એક દિવસ અચાનક એના એને રસ્તે રહેતાં ભિખારીઓની વાત કહે છે અને ત્યારે એ પોતાની પાસે ભેગા કરેલા ૫૦ ડોલર લઈને દોડી આવે છે અને ડેડીને કહે છે કે આ ડોલર એ ભિખારીને આપી દેજો. સાંભળીને આ માતા-પિતાની આંખમાં જાણે દિવાળી ઝળહળી ઉઠી. નાની નાની લાગણીઓને વહેચતી આ રહી છે મોટી દિવાળી.

(૩) દિવાળીમાં મને સૌથી વધારે અચરજ પમાડતી વાત એ છે કે આ તહેવાર આપણો સૌથી મોટો તહેવાર છે. અને એ દિવસ અમાસનો દિવસ છે. અમાસને આપણે અશુભ ગણીએ છીએ. અને આજ અમાસને દિવસે ઉજવાતો તહેવાર છે દિવાળી. એ શું દર્શાવે છે ? કદાચ એવું જ કૈક કે બીજાના અજવાળે ક્યાં સુધી તું નિર્ભર રહીશ ? ચાલ પેટાવ નાનકડો દીવડો, તું જાતે જ તારા અંધારાનો મારક બનીશ. દિવાળીના દીવડાઓ જેવા સગપણ શોધો. જે જીવનને રોશન કરે. જુના ચોપડાં બંધ કરો એવી જ રીતે જીવનમાં પણ હિસાબ ચોખ્ખો રાખો. કોઈ સાથે ના જ બનતું હોય તો એને મનમાંથી પણ કાઢો. એના માટે દુ:ખી થવાય જ નહીં. એના માટે મન મનાવાય જ નહીં. જે માત્ર તમને રંજાડવા જ જનમ્યાં છે એવા વ્યક્તિઓની હૃદયમાંથી બાદબાકી કરો. નવા દીવડાં પ્રગટાવો, નવા સગપણ સ્થાપો. ગમતાં જૂનાં દીવડાઓને સ્નેહનાં તેલે છલકાવો. જે તમારા જીવનને ઝળહળ જગમગાવીને ઉત્સવ બનાવી દેશે.

(૪) દિવાળીમાં લક્ષ્મીપૂજા અને નવી ખરીદીનો મહિમા ખુબ મોટો છે. લક્ષ્મીપૂજાના ચોઘડિયા સાચવવાં અને ધૂમ ખરીદી કરીને લીધેલી વસ્તુઓ બધાને બતાવવી એટલે દિવાળી. પણ એની પાછળ છૂપાયેલા કારણની મારી સમજણ કંઈક આવી છે. દિવાળીના ખુશીના તહેવારે આપણી પાસે છે, એ બધું યાદ કરો. જીવનમાં મેળવેલું ધન એ માત્ર રૂપિયા, પૈસા, સોનું, ચાંદી જ નથી, તમારા મિત્રો અને સગાવહાલા પણ છે. તો આ સર્વેને નજર સમક્ષ લાવો અને ભગવાનનો ખૂબ ખૂબ આભાર માનો કે આપણને મિત્રોનો, સારા સગપણનો કેવો મોટો ધનવૈભવ આપ્યો છે. અને એ સર્વે ધનવૈભવ, મિત્રવૈભવ, સ્વાસ્થ્યવૈભવ કે બીજો કોઈપણ જાતનો વૈભવ જે તમારા હૃદય ને ટાઢક આપે છે એની કદર કરો. અને મારી પાસે કશું જ નથીની જે લાગણી છે એને ઉગતી જ ડામો. આ છે ખરી લક્ષ્મીપૂજા, નહીં ?

(૫) ફટાકડાં, દીવડા અને ઝગમગ રોશની. આપ સૌને અનેરી દિવાળીની વધામણી. આ ફટાકડાં એટલે અંતરની ખુશીઓની ઉજવણી જોરશોરથી કરવી. આપ સર્વે સ્નેહી મિત્રોના જીવનમાં એટલી ખુશીઓ અને સફળતા આવે કે અમારા હાથની તાળીઓના ગડગડાટનો અવાજ દિવાળીમાં ફટાકડાની ૧૦૦૦૦ ની લૂમ કરતાંય મોટો આવે. તમારાં ભાગ્યનું રોકેટ ચાંદ ને સ્પર્શે. કાળીચૌદસ માટે એવું કહેવાય છે કે ખૂબ વહેલા ઉઠો નહીં તો કાગડો તમારું રૂપ લઇ જશે. શું એ સાચું હશે ? હું માનું કે એ રૂપ ચહેરાનું નહીં મનનું રૂપ. તમે ખુદને અડતી નડતી જીવનની કાળાશને ઓળખો અને મનને સમયસર જગાડો નહીં તો વખત જતા જીવન આખું કાળું બનશે. જો તમે હૃદય ને વહેલું જાગ્રત કરશો તો જીવનસુકાન તમારી ગમતી અજવાળી રાહે વળશે જ. શું કંઈક આવી જ નથી આપણી દિવાળી ? આપણી સમજણથી આપણી આસપાસ \ના વાતાવરણને ઝગમગાવીએ એ જ છે દિવાળીની ખરી ઉજવણી. જીવનને જાણી, માણી વખાણવું એટલે દિવાળી.

આપણને સૌને ગમતી દિવાળી !
ખુશહાલી અડે ને લાગે દિવાળી !
દીકરીની હસીમાં રણકે દિવાળી !
દીકરાના નયનમાં ચમકે દિવાળી !
દીવડો દમકે ત્યાં સૌ સ્મરે દિવાળી !
દર શુભારંભે સાંભરે રોશન દિવાળી !

આપ સર્વે મિત્રોને “દિવ્યતા” તરફથી દિવાળીની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ ! જીવનની આ દિવાળી મુબારક !!

( દિવ્યા સોની “દિવ્યતા” )

મારા માથે આકાશ છે, પણ…-ચંદ્રકાંત શેઠ

મારા માથે આકાશ છે, પણ મારું આકાશ ક્યાં છે ?
સૌના મુખે ભાષા છે, પણ મારી ભાષા ક્યાં છે ?
મને શોધ છે-
મારા નામે અંકિત થાય એવા સર્જનાત્મક સમયની;
મને શોધ છે-
મારા કામને કોળાવી દે તેવા વિસ્મયની;
મારી પાસે પગલાં છે,
પણ એના માટે જાગતો-ઝૂરતો રસ્તો ક્યાં છે ?
મારો પંડનો પડછાયો છે,
પણ એની ખબર લે એવો ઓલિયો-ફિરસ્તો ક્યાં છે ?
મને શોધ છે-
મારા અવકાશને કલ્લોલાવે એવા કલરવની;
મને શોધ છે-
મને પંખાળો કરે એવા પવનના પનોતા પદરવની;
મારી પાસે દરિયો છે,
પણ તળિયાના તેજના મનમોજી મરજીવા ક્યાં છે ?
મારી પાસે દુનિયા છે,
પણ દૈવતના દેશના અમિયલ દ્રષ્ટિના દીવા ક્યાં છે ?

( ચંદ્રકાંત શેઠ )

ચાલ, હળવેથી લે !-વિશાલ જોષી ‘સ્નેહ’

તને ગમતીલાં સપનાની આપું હું કાલ !
ચા, હળવેથી લે !

તને લાગે કદીક સાવ સૂકેરું પાન
પણ ભીતરમાં લીલ્લીછમ વેલી
તને લાગે બહાર ક્યાંક કોરું કટ્ટાક
પણ અંતરમાં ભવ-ભવની હેલી
લાવ, લીલ્લેરું-ભીન્નેરું રોપી દઉં વ્હાલ,
ચાલ, હળવેથી લે !

તને સાચ્ચેરું કહેવાનું હોય જ
તો કહી દઉં કે જ્યારુકથી તેં મને ઝીલ્યો
ત્યારુકથી ફાંટ ફાંટ ચોમાસું ફળિયે
ફાલ ફટ્ટાક દઈ ફોરમનો ખીલ્યો
મજ્જાની મોલ્યાતું આપી અબ્બી હાલ,
ચાલ, હળવેથી લે !

( વિશાલ જોષી ‘સ્નેહ’)

માણસ હોવાની એક ભૂલ-હનિફ સાહિલ

ભાઈ ! હું તો માણસ હોવાની એક ભૂલ
સૌથી જુદાં છે મારા રસ્મો રિવાજ
અને સૌથી જુદાં છે ઉસૂલ
ભાઈ ! હું તો માણસ હોવાની એક ભૂલ

દરિયો કે સહરા કે મોજાં કે આંધીનો
સમજું છું એક જ સાર
હલ્લેસે હલ્લેસે કાપું છું રેતીને
પહોચું છું દરિયાની પાર
ઝાકળને આપું છું મૃગજળનું નામ
અને કંટકને કહું છું હું ફૂલ
ભાઈ ! હું તો માણસ હોવાની એક ભૂલ

હાથોની ઉષ્મા ઓગાળી પથ્થરને
મેં તો પીધા છે મોંઘેરાં પાણી
કાળમીંઢ ઇશ્વર ને તોડી તડાક
મેં તો વહેતી કરી છે સરવાણી
ધરતીના કણકણમાં ફાલી છે શાખાઓ
આકાશે મારા છે મૂલ
ભાઈ ! હું તો માણસ હોવાની એક ભૂલ

( હનિફ સાહિલ )

અઢી અક્ષરની વેણુ…-ગાયત્રી ભટ્ટ

ટગર ટગર ના જોશો; આ તો અઢી અક્ષરની વેણુ
વગર વગાડ્યે વાગી ઊઠે; જેવું જેનું લહેણું…

આંગળીએ જે વાત ઝૂરતી
સૂરમાં ઢળતી જાય
ફૂંક વસી જેની અંદર
અખંડ દીવો થાય

શુકનવંતા વેળા પહેરાવે અમને સૂરનું ઘરેણું
વગર વગાડ્યે વાગી ઊઠે; જેવું જેનું લહેણું…
અઢી અક્ષરની વેણુ…

આરપાર વીંધાતું કોઈ
એક તાર થઈ વાગે
ગીત હશે કંઈ એવું ગેબી
નભ પણ નાનું લાગે !

સપ્તકની યે પાર હતું એ કોઈ પરમનું કહેણું
વગર વગાડ્યે વાગી ઊઠે; જેવું જેનું લહેણું…
અઢી અક્ષરની વેણુ…

( ગાયત્રી ભટ્ટ )

શ્યામનું ગીત-ચંદ્રેશ શાહ

એક રાધાના સ્મિતનો ઊડ્યો રે એવો અમરત છાંટો
કે ભીતરના શ્યામને વાગે છે રાતદિન વિરહનો કાંટો

હૈયાનાં રંગે અંતરનો અસલી ચંદરવો એ દેખાડે
ને લાગણીના વંદાવનમાં ગોકુળ જન્મે એવું જીવાડે

જાણે સ્વર્ગ પણ લઈ રહ્યું મારી ફરતે સતત આંટો…

કાગળ ને કલમ બધું ઊડીને થઈ જાય છે પંખી
જાજમ થઈને જીવ પથરાય હવે કુમકુમ પગલાં ઝંખી

શ્વાસે શ્વાસે સમરણ એનું સંગીત, નહિતર સન્નાટો…

( ચંદ્રેશ શાહ )

તારા તે નામનો-આશા પુરોહિત

તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર લઈ,
મેંદી રચી છે મારા હાથમાં,
મેંદીનો લાલઘુમ રંગ ચડે એવો,
કે, આવે ના કોઈ વિસાતમાં.

નાજુક હથેળીની એકાદી રેખામાં,
લખ્યું’તું આપણું તો મળવું,
ધાર્યું નહોતું, કે સાવ આટલુંયે સહેલું છે,
મળવાની ઈચ્છાનું ફળવું.
જોજનો દૂર સુધી એકલા ચાલીને,
હાશ ! મળ્યું કોઈ જીવતરની વાટમાં,
તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર લઈ,
મેંદી રચી છે મારા હાથમાં.

મેંદીની મહેક મહેક ભીની સુગંધ,
વળી લાગણીનો ભીનો સંબંધ આ,
હોઠેથી બોલાય ના, આંખેથી કહેવાય ના,
કેવો આ કેવો ઉમંગ આ ?
રોજ રોજ નામ તારું ઘૂંટ્યા કરું છું,
પછી ડૂબ્યા કરું છું તારી યાદમાં,
તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર લઈ,
મેંદી રચી છે મારા હાથમાં….

( આશા પુરોહિત )

દરિયે બેસો તો તમે સાચા-સ્નેહલ જોષી

દરિયે બેસો તો તમે સાચા,
દરિયાને જોઈ તમે મૂંગા થઈ જાવ અને દરિયાને ફૂટે છે વાચા.

આંખો પણ એક રીતે દરિયો કહેવાય
એમાં તરતા ન આવડે તો ડૂબો;
દરિયો તો એક તક આપી પણ દે
નથી આંખોમાં કોઈ મનસુબો.

દરિયાનું પાણી તો પાકટ કહેવાય, સાવ આંખ્યું ના નીર રહ્યા કાચા.
દરિયાની વાણીની વાત કરું તમને
તો મારી આ વાણીનું શું ?
બીજાં તો ઠીક બધાં ચૂપ થઈ સાંભળે
પણ દરિયાનાં પાણીનું શું ?

દરિયાના ઘુઘવાટો સામે આ મારા શબ્દો પડે છે ટાંચા
દરિયે બેસો તો તમે સાચા.

( સ્નેહલ જોષી )

પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે-જિગર જોષી ‘પ્રેમ’

તમે પહેલા પાણીથી તમને દઝાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે,
તિરાડો બની જાય જે ક્ષણે પહાડો!-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

તમે એવું ધારીને જોયા કરો તો એ સંભવ છે બારી જ આકાશ થઈ જાય,
પરંતુ પ્રથમ એવું ધારી બતાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

આ નક્ષત્રો નભગંગા ખાબોચિયું છે ને એમાં કોઈ પગ પખાળી ગયું છે,
જ્યેં ધરતી લાગે બસ એક નાનો ખાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

પ્રથમ આખા જગથી જે નીચે હો એવું બનાવો તમારું અલગ એક આસન,
પછી ત્યાંથી તમને તમે ખુદ પછાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

અહર્નિસ ક્ષિતિજે આ ઝૂલ્યા કરે એવો બાંધ્યો છે કોણે સમય નામે હીંચકો ?
ઉઠાડો નહીં જોવા-ખુદને જગાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

તમે વૃક્ષને જ્યાં-જ્યાં મારો કુહાડો; ઉઝરડાને બદલે નવી ડાળ ફૂટે,
ચલાવી શકો એ રીતે જો કુહાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

ખીલે જે રીતે ફૂલ ક્યારીના ખોળે; ખૂલે જે રીતે એની સૌ પાંદડીઓ,
‘જિગર’! શ્વાસનાં એમ ખોલો કમાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે.

( જિગર જોષી ‘પ્રેમ’ )

જબાન દીધી છે-લલિત ત્રિવેદી

કયા તે અમરતે અમને જબાન દીધી છે
કયા પિયાલે કલમને જબાન દીધી છે

શબ્દપરસ્ત ઈસમને જબાન દીધી છે
મેં એના રહમોકરમને જબાન દીધી છે

હે ગેબ! તારા અગમને જબાન દીધી છે
કીડીના નકશેકદમને જબાન દીધી છે

ખુદાની વાત કરું કે હું ખુદની વાત કરું
અગરપરસ્ત કલમને જબાન દીધી છે

ગઝલનુમા કરો છો તરજુમા ઈશારાના
કવિ! તમે તો મભમને જબાન દીધી છે

દીવામાં ઝળહળ્યાં પૂર્યા ઉજાસને બદલે
ગહન ને ગૂઢ જખમને જબાન દીધી છે

ગઝલ લખું છું પગથિયાં ચડું છું એમ હજી
મેં જાતરાના મરમને જબાન દીધી છે

હું ઝીણા ઓટલાની વાત પણ ગઝલમાં કહીશ
હે મીરાંબાઈ! મેં તમને જબાન દીધી છે

( લલિત ત્રિવેદી )