ભડકો કરે એ જ્યોતનો ભરોસો શું ?
આવે ગમે ત્યાં, મોતનો ભરોસો શું ?
.
પાસે હંમેશા આઈકાર્ડ રાખું છું !
આ શહેર છે, શહેરનો ભરોસો શું ?
.
ચાટી રહે એકાંતમાં અડધાં થૈ થૈ –
પણ લોકવચાળે એમનો ભરોસો શું ?
.
ભેળા મળીને પીઠ થાબડતા પરસ્પરની
મોટાઈના આ વહેમનો ભરોસો શું ?
.
કોણે કહ્યું આ બધું બદલાઈ ચાલ્યું ?
અંદરથી છે એ જ ! બહારનો ભરોસો શું ?
.
( યોસેફ મેકવાન )
ગ્રહણ કરે છે ગમતું
પડતો ને આખતો માણસ ક્યાં મૂકે છે નમતું !
.
બંધ આંખથી રોજ દેખવું હોય એટલું દેખે,
ખુલ્લી આંખે દેખાતી દુનિયાને કદી ઉવેખે !
સમય સાચવી એક રમકડું કેવું રમતું-જમતું !
ગ્રહણ કરે છે ગમતું.
.
બેઠો બેઠો ખાય બગાસું, ઝંખે તોય પતાસું,
ફોગટ આશા ફળે નહિ તો મન થઈ જતું ત્રાંસુ,
સૂરજ ઊગે, અને રૂપાળું સપનું તો આથમતું !
ગ્રહણ કરે છે ગમતું.
.
( નીતિન વડગામા )
(૧)
રસ્તો-
મંઝિલ
અને
આપણી વચ્ચે
ફેલાઈને
પડેલો ભ્રમ !!?
.
(૨)
આપણે-
કેટલીક એવી
દયનીય
હસ્તિઓ
જે મંઝિલ
સુધીના
રસ્તાઓમાંથી
કોઈ એક પર
ચાલવાનું
શરૂ કરી દેવાને
બદલે
જીંદગી વેડફી
દઈએ છીએ
’શોર્ટકટ’
શોધવાની
મથામણમાં !!
.
(જયંત દેસાઈ)
સ્મરણને છોડ, તું ઈતિહાસને અકબંધ રહેવા દે;
થવાનું શુભ છે એ આભાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
સૂરજ ને આગિયાની શક્યતા સાથે ઊભી કર તું,
પરસ્પરના વિરોધાભાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
મળી આંખો, કરી વાતો; તો એની દિવ્યતા જાળવ;
કૂણા, કુમળા, ત્વચાના ઘાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
ન શામિલ થા, નિહાળ્યા કર તું એને ઠાવકાઈથી;
ચિરંતન ચાલતા આ રાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
ન એને યાદ કર રોજિંદી બાબત હોય એ રીતે;
ઉદાસીના એ અવસર ખાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
( શોભિત દેસાઈ )
રે, અમને કોમળ તડકે ઘેર્યા;
સૂની વાટમાં, સખી અમે તો
સૂરજમુખી શાં લ્હેર્યા !
.
ઝરમર વરસે, અટકે, વરસે
શ્રાવણ ખાતો પોરાં;
માંડ માંડ ભીંજાયું ત્યાં તો
તડકા કરશે કોરાં !
.
તડકામાં તરબોળ સકળ,
પીતવર્ણા જામા પહેર્યા !
રે, અમને કોમળ તડકે ઘેર્યા.
.
આ પા ઘર, પેલી પા ખેતર,
અંતરિયાળી લીલાં;
પતંગિયા શો તડકો પાડે,
ભીની હવામાં ચીલાં.
.
તડકાની સંગાથે યાદના
શ્રાવણ કૈં ખંખેર્યા;
રે, અમને કોમળ તડકે ઘેર્યા.
.
( ગિરીશ ભટ્ટ )
લાચાર માનવીને અછત હોય તોય શું ?
ઉપયોગમાં ન આવે, બચત હોય તોય શું ?
.
ઈશ્વરનું હોવું મારે કદી પણ ફળ્યું નથી,
મારી સમજ ધરાર અસત હોય તોય શું ?
.
સચ્ચાઈ મારી પાસે પુરાવા વિનાની છે,
તારીખ, વાર સાથે વિગત હોય તોય શું ?
.
ચાહે ગમે તે રૂપે, એ શરણાગતિ જ છે,
હાર્યા પછીયે મારી શરત હોય તોય શું ?
.
ચૂકી ગયો દિશા ને ભટકવાનું માત્ર છે,
રસ્તો હવે પછીનો સખત હોય તોય શું ?
.
ખામોશ થઈ ગયેલો પરિચિત અવાજ છું,
કોઈને આજે મારી ખપત હોય તોય શું ?
.
‘નાશાદ’ મારી રીતે હું સાચો રહ્યો છું પણ,
કોઈને મન એ ખોટી મમત હોય તોય શું ?
.
( ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’ )
સર્વ સગપણમાં સમાયા ઢાઈ અક્ષર પ્રેમના,
તે છતાંયે ક્યાં કળાયા ઢાઈ અક્ષર પ્રેમના ?
.
છે સતત વસ્ત્રો વણ્યા કરવાની આદત આપણી,
પણ કદી એમાં વણાયા ઢાઈ અક્ષર પ્રેમના ?
.
જે સહજ ભાવે મીરાં થૈ ઝેરપ્યાલી પી ગયા,
કૃષ્ણરૂપે પણ પમાયા ઢાઈ અક્ષર પ્રેમના.
.
છે તફાવત એ જ તો વામન અને વિરાટનો
ક્યાં કદી માપી શકાયા ઢાઈ અક્ષર પ્રેમના ?
.
તું નથી સમજી શક્યો બસ આ સરળ શી વાતને,
તેં નહીં, એણે બનાવ્યા ઢાઈ અક્ષર પ્રેમના !
.
( હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ )
Sunset point - Saputara
આભ અજવાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે,
ચંદ્રને બાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.
.
ઝાડ જો ! કહી રહ્યું પંખીને,
‘આ રહ્યો માળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.’
.
ત્યાં… ભલા-બૂરાના હિસાબનીશો,
મેળવે તાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.
.
સરહદો પરનો પહેરો તેજ કરો,
ક્ષિતિજ સંભાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.
.
‘ગામડું કોણ લઈ ગયું ?’ પૂછે,
ગામડાવાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.
.
રક્તના વહી ગયા પછીથી ઘા
થઈ જશે કાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.
.
રાતની તૈયારી કરો ! ચાલો !
ઢોલિયા ઢાળો – સાંજ થઈ ગઈ છે.
.
( શોભિત દેસાઈ )
થોડોય જાત સાથે પરિચય કરી શકું,
આ પાર કે ઓપારનો નિર્ણય કરી શકું.
.
એવું દે દર્દ વિશ્વને વિસ્મય કરી શકું,
અંદર બહાર સઘળું ગઝલમય કરી શકું.
.
કાં તો શીખવ કે સૌથી સહજ પર બની શકું,
કાં તો શીખવ કે સૌનો સમન્વય કરી શકું.
.
કાણી આ હથેળી છે પરંતુ મઝા જુઓ,
ધારું છું ત્યારે પાત્ર એ અક્ષય કરી શકું.
.
મારે તો તને જોવી છે તેથી ઉદાસ છું,
ઈચ્છું તો તને આ પળે તન્મય કરી શકું.
.
( રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’ )
ચોતરફ જળ છે કે મૃગજળ માછલી મૂંઝાય છે
કાચના ઘરમાં પળેપળ માછલી મૂંઝાય છે
.
આટલો બંધિયાર, છીછરો હોય દરિયો શી રીતે ?
સહેજ ડૂબકીમાં મળે તળ માછલી મૂંઝાય છે
.
છીપલાં, શેવાળ, પરપોટા બધું હાજરાહજૂર
ને છતાં આભાસ કેવળ માછલી મૂંઝાય છે
.
દોડતા રહેવું સતત ને પહોંચવું ના ક્યાંય પણ
આ સફર તો છે નર્યું છળ માછલી મૂંઝાય છે
.
પારદર્શક કેદની આગળ જગત કેવું હશે ?
વ્યર્થ કરવી રોજ અટકળ માછલી મૂંઝાય છે
.
( ઉર્વીશ વસાવડા )
મોરપીંછ 