સમજ પણ વિસ્તરીને છેવટે છલકાઈ ગઈ
ઘણીએ ધારણા તૂટી, જરા વળ ખાઈ ગઈ
કદી ઓવાળ શ્રીફળ-ચૂંદડી કાંઠે મૂક્યાં
નદી, દરિયાનો વૈભવ ભાળીને ભરમાઈ ગઈ
હજારો હાથ જેને ઝીલવા ઊંચે ઊઠ્યા
એ ઉલ્કા અધવચાળે આવીને વીખરાઈ ગઈ
અચંબો આપવાની ટેવ તારી આગવી
જ્યાં મળવાનું કહ્યું’તું એ જગા ભુલાઈ ગઈ
નવાનક્કોર તમને તોર ચડતા જોઈને
બિચારી કાચી-કૂણી લાગણી શરમાઈ ગઈ
ઊઘડવું જાદુપેટી જેવું એની વાતનું
કર્યું અરધું નિવેદન ને તરત બિડાઈ ગઈ
પ્રવાહી એકદમ થીજી ગયું તો આંખ થઈ
કદી આંખો પ્રવાહીમાં ફરી પલટાઈ ગઈ
( સંજુ વાળા )
આ પથ્થરોમાંથી પણ કૈં જડે તો હા પાડું
તું ભીંત ભેદીને આવી મળે તો હા પાડું
હૂં ઢાળું એવા જ ઢાળે ઢળે તો હા પાડું
કાં અનુભવાય સતત તાળવે તો હા પાડું
નવાણ સાવ વસૂકી ગયાંછે આંખોનાં
ફરીથી તેજ એમાં તરવરે તો હા પાડું
અરજ, વિનંતી છતાં ના માને તે ઈશ્વરને
પ્રગટ થવું પડે હસ્તાક્ષરે તો હા પાડું
છે જન્મજાત જે આવાગમનની અવઢવમાં
એ આવે દોડતા ઉતાવળે તો હા પાડું
કહે છે સૌ કે તું મનમોજી જેવું મ્હાલે છે
મળી જવાય જો એ માળવે તો હા પાડું
બધી કળાઓ છે અકબંધ ચુપકીદીમાં
જરા તું ધ્યાન ધરી સાંભળે તો હા પાડું
( સંજુ વાળા )
એમ જુઓ તો બધું બરાબર; એમ જુઓ તો ગરબડ
એમ જુઓ તો બજાર ખુલ્લી; એમ બંધ છે સજ્જડ !
મને એક દિ’ ખૂણામાં લઈ જઈ ગઝલ કાનમાં બોલી-
‘ભલે ચાહતો હોય મને તું; મને ગમે ત્યાં ના અડ !’
સહેજ વિચાર્યું લાવ જરા હું ચિત્ર ભૂખનું દોરું
એ પહેલાં તો બળવા લાગ્યો કાગળ મારો ભડભડ !
હવે શ્રાપ દેવો તો કોને ? વાંક કાઢવો કોનો ?
શ્રવણ ખુદ છોડીને ભાગ્યો વસ્તી વચ્ચે કાવડ !
મને થાય કે હું દુનિયાને; તને જ કેવળ શીખવું…
કિન્તુ એ પહેલાં મને આ પ્રેમ ! જરા તું આવડ…!
( રિષભ મહેતા )
વરસો વરસથી ભીતરે ચાલી રહ્યા ઝગડા વિશે મારે કશું કહેવું નથી
દરરોજ ચાલે જીવ સટોસટ યુદ્ધ એ ઘટના વિશે મારે કશું કહેવું નથી
તૈયાર થઈને હોંશથી, સામાન લઈને સૌ સમયસર નીકળ્યા’તા ઘેરથી,
ને સહેજ માટે બસ ચૂકી ગયા એ બધા સપનાં વિશે મારે કશું કહેવું નથી
શરણાઈ લઈને એક માણસ કોઈ પણ અવસર કે આમંત્રણ વગર આવ્યો હતો
ને ગામમાં મૂકતો ગયો એ મૌનના ભડકા વિશે મારે કશું કહેવું નથી
મોટાં ઘરોની દીકરીની જેમ એ આવે અને એકાદ ક્ષણ જોવા મળે
એકાદ ક્ષણનાં એ ખુશીનાં ઠાઠ ને ભપકા વિશે મારે કશું કહેવું નથી
( અનંત રાઠોડ ‘અનંત’ )
કોઈ રસ્તો
જેના પર અનંત ચાલ્યા કરવાનું ગમે
તે ડેડ એન્ડ નીકળે
ને પાછા વળવું પડે તેમ બને
પણ હવે ક્યાં જવું ?
કેટલું ચાલવું ?
ક્યાં ઊભા રહેવું ?
જેને વટાવી ચૂકી છું તે પથ્થરો પર
બપોરનો તડકો આંખ મીંચીને પડ્યો છે
કયા પથ્થર પર મારો અજંપ પડછાયો પાડું ?
કોઈ વળાંક કે કોઈ મુસાફર
પસાર થઈ જવાની ક્ષણ પછી
એ ના એ નથી રહેતા
ખબર નથી ઊભી છું કે ચાલું છું
ખભા પર એક કાળો પડછાયો ઊંચકીને…
( સોનલ પરીખ)
एक खुदाई से
एक दीवार पर ये लिखा मिला
मैं एक कविता अकेली खडी
समय को कह रही हूं
कि अपने वजूद से मैं अपने आपको
जीने के लिए
एक जिन्दगी का
इन्तजार कर रही हूं –
सदियों से…
लिखने वाला तो मुझे लिख कर
भूल ही गया है
कि उसे मुझे जीना भी है
शायद ये उस के वजूद में ही ना हो
ये लेखन अब बहुत मद्धम
हो चूका है
पर कविता का इन्तजार और उसकी हसरत
वैसी की वैसी है –
अब भी गहरी की गहरी…
( ईमरोझ )
कल तक
जिन्दगी के पास एक पेड था
जिन्दा पेड
फूलों फलों और
महक से भरा…
और आज
जिन्दगी के पास
सिर्फ जिक्र है –
पर है जिन्दा जिक्र
उस पेड का…
पेड जो
अब बीज बन गया
और बीज
हवाओं के साथ
मिल कर
उड गया है
पता नहीं
किस धरती की
तलाश में…
( ईमरोझ )
भूली बिसरी कहानीयां रखजा,
कुछ तो अपनी निशानीयां रखजा.
फिर न रक्से बहार याद आए,
झर्द शाखों पे तितलीयां रखजा.
कच्ची नींदों के ख्वाब की ताबीर,
आज पलकों के दरमियां रखजा.
हिज्र की ईन सियाह रातों में,
चांदनी की तजल्लीयां रखजा.
मेरे लफझों को शादमानी दे,
फिर गजल में रवानीयां रखजा.
तेरी मेरी शरारतें शिकवे,
अपनी बातें पुरानीयां रखजा.
आज दरिया भी है अकेला हनीफ,
ईस पे यादों की कश्तीयां रखजा.
( हनीफ साहिल )
વાંસની મૂડી બધી ખર્ચાય ગૈ,
ધૂળ અંતે ધૂળમાં વેરાય ગૈ !
ખેલ છે કે વેર છે, કોને ખબર,
શાંત જળમાં કાંકરી ફેકાય ગૈ !
જિંદગીભર સાચવી રાખી હતી,
એ કિતાબો પસ્તીમાં વેચાય ગૈ !
ટાઢ તડકો ભાગ્ય ના ભેરુ થયા,
વેદના શું ચીજ છે ભૂલાય ગૈ !
ક્યાં જવું નક્કી કરી શક્યો નહીં,
વાટ, તારા ગામની પુછાય ગૈ !
દોષ આંખોનો હતો હું શું કરું,
એ, તને જોયા વિના મીંચાય ગૈ !
રાતભર વાત્પ કરી મેં દર્દથી,
એક બે પ્યાલી બધુ પીવાય ગૈ !
કોણ આપે છે ગઝલ અંજુમ ને,
આંગળી તારા તરફ ચીંધાય ગૈ !
( અંજુમ ઉઝયાન્વી )
एक ने बोला जोर से बोलो,दूजा बोला धीरे बोल,
फिर मुजको समझाने आया पूरा टोला धीरे बोल.
रात का सन्नाटा केहता है परी उतरने वाली है,
हो सकता है यहीं पे उतरे उडनखटोला धीरे बोल.
आंधी भी कुछ दूर हवा का भेस बदल कर बैठी है,
तू क्या जाने, किस ने पेहना किस का चोला धीरे बोल.
देख हवा का झोंका है या सचमुच कोई आया है,
देख किसीने दरवाजे का जिस्म टटोला धीरे बोल.
धीरे से केहता हुं धीरे बोल, मगर सुनता ही नहीं,
आखिर में भी चिल्लाया और जोर से बोला धीरे बोल.
देख खलील अब ईस बस्ती को और परेशां मत करना,
खो बैठेगा यहीं पे तेरा झंडा झोला धीरे बोल.
( खलील धनतेजवी )
મોરપીંછ 