આવ

આ આછા ઘેરા ઉજાસમાં

ચીતરીએ એક પદ્મ.

માંહ્ય પાથરીએ

લોહીની મરમાળુ છાંય

પછી તો..,

શ્વાસ-શ્વાસનું સારસ જોડું રેલશે ટહુકા

ટહુકો તારી આંખનું અંજન

ટહુકો મારી પાંખનું સ્વજન.

ચાલ ટહુકો ઓઢીને…

આ અવાવરું એકાન્તની અંદર

ઓગળી જઈ,

ગૂંથી લઈએ અતલસી આકાશ

આકાશને અડતાં તો…

ઝગમગ ઝગમગ તાસકિયો ખીલશે ચાંદ

ચાંદ તો ટોડલે ઝૂલશે લોલ !

ચાંદ તો ગોખલે ખૂલશે લોલ !

ચાલ, ઝૂલતાં ખૂલતાં…

ચાલ, ખૂલતાં ઝૂલતાં…

આ શૂન્યતાનું બરછટ રણ ચીતરીને

અંદર ભરીએ વાદળ

વાદળ ભરતાં તો,

ફણગાતા ઊગી આવશે લીલુડા મોર

મોરને બારણે મેલશું લોલ !

મોરને પારણે મેલશું લોલ !

બારણું પારણું એક બનાવી

પારણું બારણું એક બનાવી,

આ સૂનકારમાં ડૂબી ગયેલા ઘરમાં

આજે રૂપ થઈને ભળી જઈએ

ઢળી જઈએ તો,

એક ઝમઝમિયું જાગશે તળાવ

તળાવને ખોળિયે પાળશું લોલ !

તળાવને ઢોલિયે ઢાળશું લોલ !

તળાવમાં રોજ તરતાં તરતાં…

તળાવમાં રો સરતાં સરતાં…

આવને હવે

જીવનો ઝીણો તાંતણો બાંધતાં જઈએ

સાત ભવના ધોડા થેકવા

આપણે આપણું આયખું સાંધતાં જઈએ

આવ,

આ આછા ઘેરા ઉજાસમાં…

.

( રામચન્દ્ર બ. પટેલ ‘સુક્રિત’ )