જીવ પેઠે જાળવ્યાં’તાં એ જ સપનાં ચૂરચૂર,
એ કયું વહેતું ઝરણ અટક્યું કે દરિયા ચૂરચૂર.
.
સાવ સાચું છે કશું સાચું નથી આ વિશ્વમાં,
સંત, તારી જેમ છે મારીય ઈચ્છા ચૂરચૂર.
.
સાતસો વાનાં કર્યાં, આકાશના તારા ધર્યા,
તોય આંખોની અડોઅડ સાત પગલાં ચૂરચૂર.
.
રાજિયો તો કૈં જ સિરિયસલી કદી લેતો નથી,
થઈ ગયા ‘રાજેશ’ના એકેક ચહેરા ચૂરચૂર.
.
( રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’ )
છાની છપની ચણભણ ને હોબાળા વચ્ચે,
ક્ષેમકુશળ છે શાયર લોહીઉકાળા વચ્ચે !
.
આજ નહીં તો કાલે એણે ભરવા પડશે,
ભડભાદર છે, તાણે સોડ ઉચાડા વચ્ચે !
.
થીજેલા શબ્દો પણ એને કામ ન આવે,
ઉષ્મા ક્યાં છે ? પૂછે ધોમ ઉનાળા વચ્ચે !
.
એનું સાચું સરનામું આ, ક્યાંક લખી લો
મળતાં મોતી છીપ અને પરવાળા વચ્ચે !
.
ચીવટ રાખી ટીપાંનો હિસાબ લખે છે,
ભૂલ પડે છે તાળા ને સરવાળા વચ્ચે !
.
મૂંગે મોંએ મરણતોલ એ ઘાવ સહે છે,
ચિત્કારે છે, સહેજ અડો જો આળા વચ્ચે !
.
જોકે મોત ભમે છે એના માથા ઉપર,
તો ય સલામત કોના એ રખવાળા વચ્ચે ?
.
( કિશોર જીકાદરા )
શિર ઉપર તડકો ભલે ને ધોમ છે
ફૂલથી લથબથ ભીતરની ભોમ છે.
.
કોઈ પણ વાતે નથી એ માનતી
કામનાની શું હઠીલી કોમ છે.
.
આહુતિ સુખની સતત માંગ્યા કરે
આપણો અવતાર છે કે હોમ છે.
.
એટલે તો હોઉં છું મદહોશ હું
છે હવા સાકી ને શ્વાસો સોમ છે.
.
તોય ઈર્ષા બેઉ જગ કરતાં રહ્યાં
સાહ્યબીમાં તો અમારે ઓમ છે.
.
પાર એનો પામશું કેવી રીતે !
આંખમાં આખ્ખુંય ‘સાહિલ’ વ્યોમ છે.
.
( સાહિલ )
યાત્રા જીવનની એટલે આવી સરસ રહી,
તારા મિલનની દિલને બરાબર તરસ રહી.
.
એને વિતાવવાનું પણ ભારે થઈ પડ્યું,
દુ:ખની ઘડીઓ આમ તો બેપાંચ દસ રહી.
.
તો પણ જુઓને કેટલા તરસ્યા જતા રહ્યા,
વરસાદ સાથે વાઝડી વરસોવરસ રહી.
.
સૌને નિમિત્ત રાખી તમે સાચવ્યો મને,
જીવી જવાયું આમ બસ આભારવશ રહી.
.
અસ્તિત્વ સાથે વિશ્વ સમેટાઈ ગયું લ્યો,
હોવું અહીં તો આખરે એક વાત બસ રહી.
.
( હરકિસન જોષી )
રોજ ઊઠીને એ જ ફરીથી દળવાનું
મળવાનું, છુટ્ટા પડવાનું, મળવાનું
.
સુખ નામે એક સ્વપ્ન ગલોફામાં રાખી
ધીરે ધીરે એને ખૂબ ચગળવાનું
.
એક તણખલું છું, કેવળ ક્યાં મેરું છું ?
ગમે તેમ ને ગમે તેટલું ચળવાનું
.
કાળ કરી દે બંધ આપણી મુઠ્ઠીઓ
શું ભીતર છે એ ય આપણે કળવાનું
.
બીજ ઉપાડ્યો છે સ્મરણોની પૃથ્વીનો
કારણ એક જ પીઠ અમારી વળવાનું.
.
( ઉર્વીશ વસાવડા )
કંઠમાં કાળી તરસનું ગાન પામેલા અમે,
કંટકોના હારનું સન્માન પામેલા અમે !
.
જન્મના ઝભલાની સાથોસાથ પહેરેલું કફન;
અવતરણ સાથે જ બસ અવસાન પામેલા અમે !
.
પર્ણની મર્મર કે પંખીના ટહુકા માણવા –
સાવ ડઠ્ઠર, પથ્થરોના કાન પામેલા અમે !
.
જિંદગીની જર્જરિત ઝોળીમાં સુખદ શ્વાસનું –
કોઈ કંજૂસની કનેથી દાન પામેલા અમે !
.
કે વસંતી વાયરે છોડી અધૂરી વારતા –
પતઝરી લૂમાં અનુસંધાન પામેલા અમે !
.
( કરસનદાસ લુહાર )
ભડકો કરે એ જ્યોતનો ભરોસો શું ?
આવે ગમે ત્યાં, મોતનો ભરોસો શું ?
.
પાસે હંમેશા આઈકાર્ડ રાખું છું !
આ શહેર છે, શહેરનો ભરોસો શું ?
.
ચાટી રહે એકાંતમાં અડધાં થૈ થૈ –
પણ લોકવચાળે એમનો ભરોસો શું ?
.
ભેળા મળીને પીઠ થાબડતા પરસ્પરની
મોટાઈના આ વહેમનો ભરોસો શું ?
.
કોણે કહ્યું આ બધું બદલાઈ ચાલ્યું ?
અંદરથી છે એ જ ! બહારનો ભરોસો શું ?
.
( યોસેફ મેકવાન )
ગ્રહણ કરે છે ગમતું
પડતો ને આખતો માણસ ક્યાં મૂકે છે નમતું !
.
બંધ આંખથી રોજ દેખવું હોય એટલું દેખે,
ખુલ્લી આંખે દેખાતી દુનિયાને કદી ઉવેખે !
સમય સાચવી એક રમકડું કેવું રમતું-જમતું !
ગ્રહણ કરે છે ગમતું.
.
બેઠો બેઠો ખાય બગાસું, ઝંખે તોય પતાસું,
ફોગટ આશા ફળે નહિ તો મન થઈ જતું ત્રાંસુ,
સૂરજ ઊગે, અને રૂપાળું સપનું તો આથમતું !
ગ્રહણ કરે છે ગમતું.
.
( નીતિન વડગામા )
(૧)
રસ્તો-
મંઝિલ
અને
આપણી વચ્ચે
ફેલાઈને
પડેલો ભ્રમ !!?
.
(૨)
આપણે-
કેટલીક એવી
દયનીય
હસ્તિઓ
જે મંઝિલ
સુધીના
રસ્તાઓમાંથી
કોઈ એક પર
ચાલવાનું
શરૂ કરી દેવાને
બદલે
જીંદગી વેડફી
દઈએ છીએ
’શોર્ટકટ’
શોધવાની
મથામણમાં !!
.
(જયંત દેસાઈ)
સ્મરણને છોડ, તું ઈતિહાસને અકબંધ રહેવા દે;
થવાનું શુભ છે એ આભાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
સૂરજ ને આગિયાની શક્યતા સાથે ઊભી કર તું,
પરસ્પરના વિરોધાભાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
મળી આંખો, કરી વાતો; તો એની દિવ્યતા જાળવ;
કૂણા, કુમળા, ત્વચાના ઘાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
ન શામિલ થા, નિહાળ્યા કર તું એને ઠાવકાઈથી;
ચિરંતન ચાલતા આ રાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
ન એને યાદ કર રોજિંદી બાબત હોય એ રીતે;
ઉદાસીના એ અવસર ખાસને અકબંધ રહેવા દે.
.
( શોભિત દેસાઈ )
મોરપીંછ 