સપનામાં પણ ભલેને ઝુકાવી નજર મળ્યાં

સંતોષ છે એ વાતનો કે મારે ઘર મળ્યાં

આ માર્ગના વળાંક શું જાદુઈ નીકળ્યા

પાછળ રહી જનાર લ્યો! આગળ ઉપર મળ્યાં

આખર સુધી એ વાત તણો વસવસો રહ્યો

વર્ષો પછે મળ્યાં પરંતુ મન વગર મળ્યાં

અંગતપણાનો અંશ ઉમેરી શક્યાં નહીં

બાકી રિવાજ જેમ તો આઠે પ્રહર મળ્યાં

’સાહિલ’ પ્રણયના પંથની શું વાત ન્યારી છે

પૂછ્યા ખબર તમારા તો મારા ખબર મળ્યાં

( સાહિલ )

તારા ઉદાસ મનમાં મને આવવા તો દે

ઈચ્છાનાં નવાં બીજ મને વાવવા તો દે

આ સ્થિર નદીને થશે રોમાંચનો અનુભવ

તારો રૂમાલ ત્યાં મને ફરકાવવા તો દે

છે યજ્ઞ પ્રણયનો અને માગે છે આહુતિ

ખોટા અહમના કાષ્ઠને પધરાવવા તો દે

મસ્જિદથી મિનારા સુધી ઝળહળ થશે બધું

મીણબત્તી ઈબાદત તણી પ્રગટાવવા તો દે

રણ ને હરણ-ઉભયની પછી લાજ રહી જશે

ખોબો ભરીને મૃગજળો ઉઘરાવવા તો દે

હું તરબતર નમાઝમાં થઈ જાઉં, એ પહેલા

’રાહી’ના અકળ મનને કશુંક પામવા તો દે

( એસ. એસ. રાહી )

એક મોકો મેં ગુમાવ્યો, કોઈને કહેશો નહીં,

હું મને ના ઓળખાયો, કોઈને કહેશો નહીં.

આંખને બદલે હ્રદયથી એ મને વાંચી ગયો,

મેં અભણ એને ગણાવ્યો, કોઈને કહેશો નહીં.

શબ્દ કેવળ દ્રશ્યથી અહીં શ્લોક થઈ જાતો નથી,

ક્રોંચવધ હું જોઈ આવ્યો, કોઈને કહેશો નહીં

બસ ખુશીથી જાળમાં એ માછલી કૂદી પડી,

જીવ પાણીથી ધરાયો, કોઈને કહેશો નહીં.

આયનો પ્રતિબિંબ મારું જોઈને બોલ્યો હતો,

જાતમાં તું ભેરવાયો, કોઈને કહેશો નહીં.

એક વેળા ઈશ્વરે પૂછ્યું તને શું જોઈએ?

માગવામાં છેતરાયો, કોઈને કહેશો નહીં .

( ગૌરાંગ ઠાકર )

પ્રાર્થનામાં એકસાથે કેટલું માગી શકો?

જીર્ણ વસ્ત્રોથી વરસતા આભને ઢાંકી શકો?

આપ બહુ-બહુ તો કરીએ શું શકો દુનિયા વિશે?

સત્ય જેવા સત્યને બસ ક્રોસ પર ટાંગી શકો.

અંધ આંખો, પાંગળું મન ને લથડતાં હો કદમ,

તો સફળતાને ભલા કઈ રીતથી આંબી શકો!?

કોણ ફૂલો મૂકવા આવ્યું હતું, કોને ખબર?

કબ્રમાં તિરાડ ક્યાં છે કે તમે ઝાંખી શકો?

જો, ફરી સંધ્યા સમય આવી ગયો છે ‘પ્રેમ’ નો

સૂર્યને બાંધી શકો તો ક્યાં સુધી બાંધી શકો!?

( જિગર જોષી ‘પ્રેમ’ )