પ્રેમરંગથી ન્યાલ

સાંવરિયા તારા પ્રેમરંગથી ન્યાલ

 .

સ્મિતભર્યા સૌરભની બંસી

સાંભળતા હરખાતી

તારા સંગે રંગભીની થઈ

આશ્લેશે મલકાતી

વરસાવે તું વ્હાલ

સાંવરિયા તારા પ્રેમરંગથી ન્યાલ

 .

ઉમંગનાં ફૂલોથી શોહે

જીવતરનો આ બાગ

રંગરાગના લયતાલથી

ખીલ્યો રે અનુરાગ

પળપળ મારો ખ્યાલ

સાંવરિયા તારા પ્રેમરંગથી ન્યાલ

.

( મેઘબિંદુ )

સતત દ્વાર થઈને ખખડવાનું લાવ્યા,

નરી અંધતા લઈ રખડવાનું લાવ્યા.

.

અમે ચીસ, પડઘા, ટહુકા ને ગીતો

પછી ખીણ અંદર ગબડવાનું લાવ્યા.

 .

છીએ ખુરશી ટેબલ ને કાગળની ફાઈલ,

મનોમન ઉદાસી બબડવાનું લાવ્યા.

 .

મને થાતી ઈર્ષાઓ પીંજરનાં પંખી

નગરમાં અકારણ ફફડવાનું લાવ્યા.

 .

કલેજું ભલેને સિકંદરનું રાખો

મસાણોમાં માથું રગડવાનું લાવ્યા.

.

છતો જોઈને બસ આ વરસે છે વાદળ

અમે રિક્ત નેવે દદડવાનું લાવ્યા.

 .

( નરેશ સોલંકી )

જીત તમને કોઠે પડી ગઈ

અમે સ્વીકારી હાર,

શું પામ્યાં ને શું શું ખોયું

એ વાતનો છે અણસાર ?

 .

તમે રમઝટ વરસાદે નાહ્યાં

અમે ઝીલ્યાં છે ફોરાં,

લથબથ અંગ ભલે થયાં તમારાં

પણ ભીતર છો કોરાં;

 .

તમને ઘૂઘવતો દરિયો ગમે

અમને ઝરણાંની ધાર,

જીત તમને કોઠે પડી ગઈ

અમે સ્વીકારી હાર;

 .

તમે ઊગતાં સૂરજને પૂજો

અમે સંઘર્યો અજવાસ,

તમને ગમતાં સુખ-સગવડ સૌ

અમને ગમે વનવાસ;

 .

આપણી વચ્ચે છેટું છે ઘણું

તમે ત્યાં, અમે આ પાર,

જીત તમને કોઠે પડી ગઈ

અમે સ્વીકારી હાર,

 .

 ( હરીશ પંડ્યા )

પ્રશ્ન ક્યાં છે ? જવાબ પણ ક્યાં છે ?

હાથમાં મુજ કિતાબ પણ ક્યાં છે ?

 .

કે મળો આપ ને હસી ન શકું,

એટલાં દી’ ખરાબ પણ ક્યાં છે ?

 .

કેમ તું  ફૂલદાનીને રોવે ?

મુજ કને ફૂલછાબ પણ ક્યાં છે ?

 .

મરતબો-માન, પગ કરી જાતાં,

નિત્ય ચાલે, રૂઆબ પણ ક્યાં છે ?

 .

કેમ સરખાવે ચાંદથી મુજને ?

મુજ શીતળતા-શબાબ પણ ક્યાં છે ?

 .

કેમ ના થાય ? આંખ, ઊંઘણશી !

કનડે એવાં ય ખ્વાબ પણ ક્યાં છે ?

 .

રાત વીતી ગઈ ‘સિકંદર’ પણ-

ક્યાં ઉષા ? આફતાબ પણ ક્યાં છે ?

 .

( સિકંદર મુલતાની )

મન હવે મળવા કદી લલચાય તો વાંચુ તને,

રૂપ તારું આંખથી જીરવાય તો વાંચુ તને !

 .

સાચવી રાખું જતનથી કંઠ ભીનો રાખવા,

નીર મારા ખોબલે સચવાય તો વાંચુ તને !

 .

રોજ પંપાળું બધી સંવેદના તન્હાઈમાં

તું કસુંબલ હેતમાં ઝીલાય તો વાંચુ તને !

 .

તારલા મીઠા અવાજે ગીત ગાશે પ્રીતનાં

આભમાં અવસર નવો ઉજવાય તો વાંચુ તને !

 .

માણસો ધગતા રવિની આંચથી દાઝી ગયા,

સાંજનાં શીતળ હવા લ્હેરાય તો વાંચુ તને !

 .

ઝાડ સૂકાં તું ભલે પોંખે નવી લીલાશથી

આજ મારું ભાગ્ય જો બદલાય તો વાંચુ તને !

 .

રાત ગાળે મૈકદામાં શેખ ને પંડિત બધા

ભેદ સૌની પ્યાસનો સમજાય તો વાંચુ તને !

 .

આજ તારા ઘર લગી લાવી મને મારી ગઝલ

બારીએથી તું હવે ડોકાય તો વાંચુ તને !

 .

આંખને ખાલી ચડી અંજુમ રસ્તો જોઈને

આંગણામાં તું હવે ડોકાય તો વાંચુ તને !

 .

( અંજુમ ઉઝયાન્વી )

રાત હો કે સવાર જાગે છે

એક આ ઈન્તેઝાર જાગે છે

 .

આંખ સૂઈ જાય તોય પાંપણ પર

સ્વપ્નનો કારોબાર જાગે છે

 .

એકલો હું જ કંઈ નથી જાગૃત

ઘર દીવાલો ને દ્વાર જાગે છે

.

સંચરું નાવ સ્વપ્નની લઈને

એ સમંદરની પાર જાગે છે

 .

કોણે દીધા ને કોણે પાળ્યા છે

ઠાલાં વચનો કરાર જાગે છે

.

શહેરને ઊંઘવા નથી દેતો

આ અજંપો અપાર જાગે છે

 .

શાની ઈચ્છા આ સળવળે છે હનીફ

શાનો મનમાં વિકાર જાગે છે.

 .

( હનીફ સાહિલ )

પ્રથમવાર

આપણે મળ્યાં ત્યારે

મારી ભીતર

એક બીજ રોપ્યું હતું તેં

તું તો પછી જતો રહ્યો….!

પણ

ઝરમર શ્રાવણની એ રાતે

મારા ભીનાં ભીતરમાં

તેં મૂકેલા એ બીજમાંથી

એક ઘટાટોપ વૃક્ષ વિકસ્યું છે હવે…

પરંતુ

આ વૃક્ષ ઉપર

કોઈ પંખી નથી બેસતું

અને

પંખીઓ માળા પણ નથી બાંધતાં…

કદાચ

મારી ભીતર વારંવાર થતા પત્થરમારાની

ખબર પડી ગઈ હશે એ લોકોને…

મારી અંદરના તોફાનને

જાણી ગયાં હશે એ લોકો પણ…

.

( મહેન્દ્ર આર્ય )

ચાલ, પાછાં આજે પલળીએ….

મન મૂકીને આજ વરસે છે વાદળી, આવી જા ઓરડેથી ફળીએ….

 .

સ્મરણોની વણઝાર થંભાવી નોંધ્યું કે સાથે પલળ્યાંની વાત સાચી

તું સાવ અલ્લડ ને ભોળોભટાક હું, વળી ઉપરથી વય સાવ કાચી

ઢીંગલાં-ઢીંગલીની રમતની લાયમાં, પરસ્પરને ક્યાં લગ છળીએ !…

 .

ઝરમર ઝરમર આવે વરસાદ, એની ધારમાં મીઠડું ઈજન

ભીંજાતી સૃષ્ટિમાં, ભીંજાતા હૃદિયાને, કેમ ગમે દૂર હો સ્વજન ?

હું-પણાનાં બધાં વસ્ત્રોને કાઢીને, ચાલ સાચાં સ્વરૂપે મળીએ….

 .

કહેતો’તો કહેતી’તી પ્રકરણની ફાઈલને, કરી નાખ એમ તું ડીલીટ

વ્હાલપ ભરીને તું ધોધમાર આવ હવે યુગયુગની ફળી જાય મીટ

ખાંચા-ગલીને હવે રામ રામ કરીને ચાલ સ્નેહના મારગે વળીએ….

 .

( અલ્પ ત્રિવેદી )

પાંદડામાં હવા ફરફરી પણ હતી,

ડાળ પર લાજવંતી પરી પણ હતી.

 .

એની હિંમત હતી કાબિલેદાદ પણ,

ડાળ હાલી તો થોડી ડરી પણ હતી.

.

આમ જોવાની આદત નહોતી છતાં,

ડાળ પર મારી આંખ ઠરી પણ હતી.

 .

મારી આંખોંના મૂંગા અચંબા ઉપર,

એણે અણિયાણી આંખો ધરી પણ હતી.

 .

એની આંખોમાં સીધું આમંત્રણ હતું,

એના અણસારમાં મશ્કરી પણ હતી.

.

સ્હેજ મારામાં રાવણ પ્રવેશ્યો હતો,

કિંતુ મારામાં મંદોદરી પણ હતી.

 .

નામ સરનામું પણ હું ન પૂછી શક્યો,

મારી ઈચ્છા સતત કરગરી પણ હતી.

 .

છેક લગ સૂકા કાંટા જ ગણતો રહ્યો,

આંખ સામે જ લીલોતરી પણ હતી.

 .

હામ ભરવી હતી પણ ન સૂઝ્યું કશું,

શક્યતાઓને મેં ખોતરી પણ હતી.

 .

હું ખલીલ એક ડગલું ભરી ના શક્યો,

આમ તો મેં ઉતાવળ કરી પણ હતી.

 .

( ખલીલ ધનતેજવી )

(૧)

ભરેલી માટલીમાંથી

પ્યાલો

બહાર કાઢ્યો

ને જોઉં છું તો-

પ્યાલામાં

પાણીના બદલે

તરસ

 .

(૨)

મારી હથેળીમાં

શું વીળીને

ચાલી ગઈ’તી તું ?

 .

(૩)

હાથિયા થોરની જેમ

ફૂટ્યા કરે છે

મારી હથેળીમાં

લીલીછમ તરસ

 .

(૪)

જેમ રણમાં ઝાંઝવાં

તેમ મારી જીભ પર

ઝળહળ તરસ.

 .

( હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ )