હાથની ક્ષિતિજમાં

ડૂબતી જોઉં છું

સ્પર્શની સંધ્યા

સ્મૃતિની ગોધૂલી ઊડતી હોય છે

પાદરના અરીસામાં

દોસ્ત,

કેટલીક યાદો આંસુ બનીને

ટપકતી હોય છે

ટેરવાંની આંખમાંથી.

( અબ્દુલ ગફાર કાજી )

અમે રે સૂકું રૂનું પૂમડું,

તમે અત્તર રંગીલા રસદાર;

તરબોળી દ્યોને તારેતારને,

વીંધો અમને વ્હાલા આરંપાર:

આવો રે આવો હો જીવણ આમના.

અમે રે સૂના ઘરનું જાળિયું,

તમે તાતા તેજના અવતાર;

ભેદીને ભીડેલા ભોગળ-આગળા,

ભરો લખ લખ અદીઠા અંબાર:

આવો રે આવો હો જીવણ આમના.

અમે એ ઊધઈ-ખાધું ઈંધણું,

તમે ધગધગ ધૂણીના અંગાર;

પડે પડે પ્રજાળો વ્હાલા વેગથી,

આપો અમને અગનના શણગાર:

આવો રે આવો હો જીવણ આમના.

( મકરન્દ દવે )

એક આખી જિંદગીનો છે એમાં અભાવ દોસ્ત,

આ ખાલી જામનું ય વજન છે ઉઠાવ દોસ્ત.

જીરવી શકશે પૂર્ણ ઉપેક્ષાનો ભાવ દોસ્ત,

પણ જીરવી ના શકાશે અધૂરો લગાવ દોસ્ત.

દરિયામાં મોજાં આવે, બધે આવતાં નથી,

અમથી જ રાહ જોયા કરે છે તળાવ દોસ્ત.

દરિયા-પહાડ-આભમાં જો ના સમાય તો,

નાની ચબરખીઓમાં પ્રણયને સમાવ દોસ્ત.

તાજા કલમમાં એ જ કે તારા ગયા પછી,

બનતો નથી આ શહેરમાં એકે બનાવ દોસ્ત.

( મુકુલ ચોકસી )

ખડક જેવો દેખાતો અચળ,

મહાકાય કાચબો હલવા માંડે

તેમ ગાડી ચાલી અને અચાનક

એને સેંકડો હાથ ફૂટ્યા,

જેમાં સચવાયેલો પ્રેમનો તરફરાટ

પ્લેટફોર્મ પર હલતા હાથોને

સ્પર્શ કરવા માંગતો, આતુર.

મેં હળવેકથી મારો હાથ છોડાવ્યો

અને અસહાય ઊભો રહ્યો,

એને ગાડીને સ્વાધીન કરી,

ત્યારે મારો હાથ પણ હલતો હતો.

દેહથી વિખૂટા પડેલા તરફડતા માથા જેવો.

પછી પ્લેટફોર્મ બોલતું હતું અસંબધ્ધ વાક્યો,

આવનારી-જનારી ગાડીઓની માહિતીના.

જો કે મારે માટે તો બહારનું શહેર પણ હતું

સાવ ઉદાસ,

રસ્તાઓ હતા પણ એ પાછા વળવા માટે નહોતા.

( વસંત અબાજી ડહાકે )

હાથ સામે હાથ નહીં;

હાથ સાથે હાથ,

હાથમાં જ હાથ : એ જ સ્નેહ!

આંખ સામે આંખ નહીં;

આંખ સાથે આંખ,

આંખમાં જ આંખ : એ જ સ્નેહ!

દેહ સામે દેહ નહીં;

દેહ સાથે દેહ,

દેહમાં જ દેહ : એ જ સ્નેહ!

સૂર સામે સૂર નહીં;

સૂર સાથે સૂર,

સૂરમાં જ સૂર : એ જ સ્નેહ!

મન સામે મન નહીં;

મન સાથે મન,

મનમાં જ મન : એ જ સ્નેહ!

તું સામે હું નહીં;

તું સાથે હું,

તું મહીં જ હું : એ જ સ્નેહ!

( ચંદ્રકાંત શેઠ )