ખુલ્લું ખાલીખમ આકાશ,

ફીક્કો પડી ગયેલો ચંદ્ર,

એકલાં-અટૂલાં તારાઓ,

બાલ્કનીમાં ડોકિયું કરતાં વૃક્ષની ડાળી પરથી

ખરું ખરું થતાં પર્ણો,

અધખૂલી આંખોનાં કોઈક ખૂણે

ચમકવા મથતા અશ્રુઓની મથામણ,

મારી કવિતાની ખુલ્લી પડેલી ડાયરી,

કોરાં પાનાં,

અનેક જનમેદની વચ્ચે તદન એકલો દરિયો,

એનાં ઉછાળાં મારતાં મોજાં,

ને કૂંડામાં ઉગેલું તને ગમતું ગુલાબનું ફુલ,

આ બધાંના સથવારે,

રોજ વિતાવું છું,

તારા વગરની ઉદાસ સાંજ….!

( એષા દાદાવાળા )

જળની વચ્ચે થળની વચ્ચે

ટળવળતી અટકળની વચ્ચે

હું ને તું તો મળતાં રહેતાં

પ્રેમ ને પ્રેમની પળની વચ્ચે

અંતર વગરના રસ્તા ઉપર

અંત વગરનો સાથ લઈ

દિવસ ભરના થાક પછી તું આવ

મહેકતી રાત થઈ

પરપોટાના પડછાયે ને

સમય સીવે તે સળની વચ્ચે

હું ને તું તો મળતાં રહેતાં

પ્રેમ ને પ્રેમની પળની વચ્ચે

શબ્દ વગર ને સૂર વગર ને

નાદ વગર પણ જે ગૂંજે

એકાન્તોની અવરજવરમાં

મૌન મૌનને કહે તે શું છે?

હોવાની હદ પાર કરી

ખોલે અનહદ તે કળની વચ્ચે

હું ને તું મળતાં રહેતાં

પ્રેમ ને પ્રેમની પળ વચ્ચે

( સોનલ પરીખ )

શબ આ કવિનું બાળશો નહીં રે!

જિંદગી ભર એ

બળતો જ હતો…

ફૂલો પણ તે પર

ચઢાવશો નહીં રે!

જિંદગી ભર એ

ખીલતો જ હતો…

( મનમોહન નાતુ, અનુ: જયા મહેતા )

મારી પાસે કોરો કાગળ તારા હૈયા જેવો

એના પર હું લખું છું મારું નામ

તું એને ચૂમી શકે તો ચૂમ

તું એને ચૂમશે તો મારા અહીં તહીં રઝળતા

નામને જાણે મળી જશે સરનામું

ભલે પછી રઘવાઈ દુનિયા પસાર થાય

કે થંભી જાય

કોણ જોશે એની સામું?

લઈ હાથમાં હાથ હવે તું ચલ મારી સંગાથ

વિશ્વમાં ઘુમાય એટલું ઘુમ

તું એને ચૂમી શકે તો ચૂમ.

આપણાં હળુ હળુ છે બંધન

એનાં મબલખ મબલખ સ્પંદન

એને ઝીલવા માટે કદાચ હૈયું નાનું પડશે

કૂણા કૂણા કોડ લઈને એકમેકની

સોડમાં ધીમે ધીમે રાત વહે

ને પરભાત ઊઘડશે

એકમેકમાં હળતો રહેશે,

એકમેકમાં ભળતો રહેશે,

લોહીનો લય ઉછળતો રહેશે

વહાલ ભરેલી વયમાં હવે તો ઝૂમી શકે તો ઝૂમ

તું એને ચૂમી શકે તો ચૂમ

( રજની મહેતા )

તને સ્પર્શીને આવેલો

પવન

મારી આંગળીઓનાં ટેરવાં ઉપર

જે લિપિ

લખી જાય છે

એને ઉકેલવા હું આકાશ સામે

હાથ ધરીને ઊભો રહું છું.

લિપિ ઊકલી રહે છે ત્યારે

આખું આકાશ

મારી આંગળીઓના ટેરવામાં

સમાઈ જાય છે.

એ આકાશમાં હું મને તો

શોધ્યો ય જડતો નથી

જ્યાં જોઉં-

સર્વત્ર તું જ તું!

( જ્યોતિષ જાની )