જીવનથી થાકી હારી મેં ગઝલો લખી નથી

ઈચ્છાઓ મારી મારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

ઈસ્લાહ મેં ગઝલની કરી છે સતત છતાં

ઊર્મિઓને મઠારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

મારી ગઝલના કેન્દ્રમાં મારી જ મોજ છે

મહેફિલ વિષે વિચારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

પેલા સમી; આનાથી સારી; આવી; આવી નૈં-

એવી શરત સ્વીકારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

થોડું છતું કર્યું છે મેં થોડું છુપાવ્યું પણ

વસ્ત્રો બધાં ઉતારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

તકલીફ તો મનેય પડી છે ઘણી છતાં

પળ પળ તને પુકારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

ઈતિહાસ નોંધ લેશે કદી મારા સુખનની

એવું કશુંય ધારી મેં ગઝલો લખી નથી

 .

( રિષભ મહેતા )

એ પ્રશ્નમાં ડૂબેલું સદીઓથી મારું ઘર છે

હું એકલવ્ય છું કે છું કર્ણ ક્યાં ખબર છે

 .

નીકળ્યો હતો એ ક્ષણની હળવાશ ક્યાં ગઈ ?

બદલાઈ હું ગયો કે રસ્તાની આ અસર છે

 .

જ્યાં આવતાં હવા પણ ધ્રુજે છે એ જગાએ

પગલું પડ્યું આ કોનું? કોની અવર-જવર છે

 .

અહીંયાં શું લાગણી કે, શું પ્રેમ કે, શું મમતા ?

માણસને નામે કેવળ પથ્થરનું આ નગર છે

 .

ક્યારે પૂરી થશે કે અટકી જશે અચાનક

પૂછો ન કોઈને આ આંધળી સફર છે

 .

( ચંદ્રેશ મકવાણા )

आगाज तो होता है अंजाम नहीं होता

जब मेरी कहानी में वह नाम नहीं होता

 .

जब जुल्फ की कालिख में गुम जाए कोई राही

बदनाम सही लेकिन गुमनाम नहीं होता

.

हंस-हंस के जवां दिल के हम क्यों न चुनें टुकडे

हर शख्स की किस्मत में ईनाम नहीं होता

 .

बहते हुए आंसू ने आंखों से कहा थम कर

जो मय से पिघल जाए वह जाम नहीं होता

 .

दिन डूबे हैं या डूबी बारात लिए कश्ती

साहिल पे मगर कोई कोहराम नहीं होता

 .

( मीनाकुमारी )

 .

[ आगाज = आरम्भ, अंजाम = अंत, मय = मदिरा ]

 યાર, અનરાધાર, બેસુમાર જાવું રહી ગયું

આપણું એકાદ ઈચ્છાપાર જાવું રહી ગયું

 .

પગરવોના પગરવોની પાર પહોંચી ગ્યા પછી

 પગ ઉપાડી સહેજે ડેલી બહાર જાવું રહી ગયું

 .

ખોખલા, ખાલી અવાજોમાં જ પૂરી થઈ સફર

અનહદોની હદમાં પડઘાકાર જાવું રહી ગયું

 .

પૂર્ણતાનો કેફ જીવનભર ઉતારી ના શક્યા

અધ-મધુરા દેશ, અધ્યાહાર જાવું રહી ગયું

 .

શબ્દ-દેહે સ્થૂળગામી ઉપક્રમો કીધા સતત

અર્થ, અર્થેતરની આરોપાર જાવું રહી ગયું

 .

( સુરેન્દ્ર કડિયા )

કૃપા બસ એટલી ઈશ્વર થવા દે,

તું મારા ઘરને મારું ઘર થવા દે.

 .

નવો કંઈ ખેલ જાદૂગર થવા દે,

સઘન અંધકાર છૂમંતર થવા દે.

 .

પવન, આ જ્યોતની ઉંમર થવા દે,

જરા અજવાસ પણ પગભર થવા દે.

 .

દુવા માંગુ કે મારા કદ પ્રમાણે,

કદી તો માપસર ચાદર થવા દે.

 .

બધાં સુખદુ:ખ મને મંજૂર છે પણ,

બધું સરખું ને માફકસર થવા દે.

 .

ઘણી મહેનત કરી છે જિન્દગીભર,

હવે પરસેવાને અત્તર થવા દે.

 .

મને પણ પૂજશે લોકો યકીનન,

મને પણ પીર કે પથ્થર થવા દે.

 .

મને ડર છે કોઈ તફડાવી જાશે,

ગઝલ પર મારા હસ્તાક્ષર થવા દે.

 .

ખલીલ ઈચ્છાઓ ગાંડીતૂર થઈ છે,

કઈ રીતે કોઈ સરભર થવા દે.

 .

( ખલીલ ધનતેજવી )

જ્યાં જ્યાં તમે પગલાં કરો એ ભોમ બોલશે,

તારા-ગગનની સાથ, સૂરજ-સોમ બોલશે !

 .

ચૂપકી તમે સાધી ભલે, પણ વાત નહિ બને;

છે જેટલાં તન પર, બધાં એ રોમ બોલશે !

 .

કરશે અવળચંડાઈ શબ્દો જે ઘડી હવે,

લૈ હાથ બાજી, નાદ ઊઠશે, ઓમ બોલશે !

 .

ઊઘડી રહી છે આ ગઝલ પણ જો ધીરે ધીરે,

વાતાવરણ ખીલશે, સ્તવન ને સ્તોમ બોલશે !

.

તું રાખજે તૈયાર તારી જાતને ‘સુધીર’,

તો થૈ જવાશે હવ્ય જ્યાં એ હોમ બોલશે !

 .

( સુધીર પટેલ )

જળની ઉપર તરતો રે એક પરપોટો

જુઓ ટકોરા મારી સાચો છે કે ખોટો ?

 .

ખેલ બધો છે આકારોનો, વસ્તુ એક જ હોય

કૈંક ભોમિયા ભૂલા પડ્યા છે, પાર ઊતરે કોઈ !

અસલ ચીજ છોડીને ભજવો શાને ફોટો ?

જળની ઉપર તરતો રે એક પરપોટો.

 .

એક ક્ષણમાં વામન લાગે, બીજી ક્ષણ વિરાટ

કોઈ કહે છે નિરાકાર ને કોઈ કહે છે ઘાટ !

તરસ છીપશે કેમ, છે મૃગજળ પાછળ દોટો !

જળની ઉપર તરતો રે એક પરપોટો.

 .

( લાલજી કાનપરિયા )