સર્વકાલીન એક વિસ્મય મોકલું છું,

હું તને તારો જ પરિચય મોકલું છું.

.

ઝંખના લે ! એક જળમય મોકલું છું,

મન કનેનું પાત્ર અક્ષય મોકલું છું.

.

તું જ હોંકારો છે આ હોવાપણાનો,

હરપળે ડંખેલ સંશય મોકલું છું.

.

આજ આ વરસાદ તારા નામનો છે,

જે કંઈ દેખાય તન્મય મોકલું છું.

.

આંખ જ્યાં મીચીશ ત્યાં “મિસ્કીન” મળશે,

એક-બે સપનાંનો અન્વય મોકલું છું.

.

( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )

છે અઢી અક્ષર એ અક્ષર મોકલું છું,

સાત ઊછળતા સમંદર મોકલું છું.

.

રાતભર વાગે એ જંતર મોકલું છું,

પાંપણે પોંખેલ ઝરમર મોકલું છું.

.

આપણી વચ્ચેનું અંતર મોકલું છું,

બે’ક છે પ્રશ્નો અનુત્તર મોકલું છું.

.

સેંકડો સૂરજ કમળની જેમ ઊગે,

એ જ સ્મરણોનું સરોવર મોકલું છું.

.

કોણ સમજાવી શકે તારા વિશે કૈં ?

વાટ જોતાં આંખ, ઉંબર મોકલું છું.

.

આ વળી કેવી ઊલટ મિસ્કીન મનને,

જે કંઈ સુંદર-અસુંદર મોકલું છું.

.

( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )

એક વૈકલ્પિક અંજળ મોકલું છું,

સાચવેલી આખરી પળ મોકલું છું.

.

હાથની સાથે ઘણું ધ્રુજી રહ્યું છે,

છેવટે કોરો જ કાગળ મોકલું છું.

.

કૈંક રાતોનાં ભર્યાં છે સ્વપ્ન તેમાં,

ઓ સૂરજના દેશ ! ઝાકળ મોકલું છું.

.

કીમતી બીજું તે શું લાગે તરસને,

ઓણનું પ્રત્યેક વાદળ મોકલું છું.

.

કોડિયું તો જાય બુઝાઈ ઘડીમાં,

એક કેવળ પ્રાણ ઝળહળ, મોકલું છું.

.

એ જ જાણે છે બધું કહેશે નિરાંતે,

મૌન જે શબ્દોની પાછળ મોકલું છું.

.

એક મિસ્કીનના થયા છે લાખ ટુકડા,

ખુશનસીબી છે, પળેપળ મોકલું છું.

.

(રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન”)

ખરા કે ખોટાની મરજાદ રાખતો જ નહીં,

તું બોલ સાચું, કશું યાદ રાખતો જ નહીં.

.

છે દરિયો ખારો ને મીઠી નદી હકીકત છે,

વિચારોને બહુ આઝાદ રાખતો જ નહીં.

.

તિમિરમાં બુદ્ધિને કામે લગાડવી પડશે-

હૃદયના તખ્ત પર પશ્ચાદ રાખતો જ નહીં.

.

બહુ નિકટનું કે અંગત દુભાઈ જાય ખરું,

ગમે તે થાય પણ અપવાદ રાખતો જ નહીં.

.

છે શબ્દ ઓછા પરંતુ છે કીમિયો અકસીર

સુખી થવું હોય તો ફરિયાદ રાખતો જ નહીં.

.

( શોભિત દેસાઈ )

ધેનનું કે જાદવાનું નામ તું લેતો નહીં,

સ્વપ્નમાં છો, જાગવાનું નામ તું લેતો નહીં.

.

મન વગર પહોંચી ગયો છો ત્યાં જ ધામો નાખ તું,

ભૂલથી પણ માળવાનું નામ તું લેતો નહીં.

.

બે ઘડી તું એની સાથે ગેલ કર કે રમ જરા,

પણ પવનને પાળવાનું નામ તું લેતો નહીં.

.

હોડી ને દરિયા વિષે રમખાણો ચાલે છે સતત,

અ નગરમાં ખારવાનું નામ તું લેતો નહીં.

.

કોઈ અંગત કારણોસર જે તને સૌથી ગમે,

એ ગઝલને છાપવાનું નામ તું લેતો નહીં.

.

( અશરફ ડબાવાલા )

(૧)

મ્હારાં

બધાં બારીબારણાં ખુલ્લાં રાખીને,

મનોરમ હેંગરો પરથી

રસ્તાઓને આકર્ષક રીતે

લટકાવીને

હું ટાંપીને બેસી જ રહું છું.

કોઈ બિચારી, ભલી-ભોળી

મંઝિલ, લલચાઈને

ડોકાવે એટલી જ વાર…

.

(૨)

હાં, દોસ્ત!!

મને ય તારી જેમ જ

મંઝિલોના ‘કલેક્શન’નો

શોખ છે.

અદલાબદલી કરવાનું મન

પણ ઘણું થાય છે,

પણ શું કરું ?

કમ-સે-કમ

કોઈ પણ બે તો સરખી

નીકળવી

જોઈએ, ને ?!!!

.

(૩)

જ્યારે જ્યારે,

હું જેવું પગલું માંડું,

ને રસ્તો

ઝાડની બખોલમાં ભરાઈ જાય…

ત્યારે ત્યારે

મને થઈ આવે છે :

‘મારી મંઝિલોનો

ઉદ્ધાર કદી થઈ

શકવાનો નથી કદાપિ નહીં…’

.

(જયંત દેસાઈ)

[ગુજરાતી બ્લોગજગતમાં જિજ્ઞેશ અધ્યારુનું નામ અજાણ્યું નથી. “અધ્યારુનું જગત“થી “અક્ષરનાદ” સુધીની જિજ્ઞેશભાઈની સફરના સાક્ષી ઘણાં હશે. અન્ય કવિ-લેખકોની રચનાઓ બ્લોગ પર મૂકતાં મૂકતાં જિજ્ઞેશભાઈની અંદર રહેલો કવિ અને લેખક ક્યારે જાગૃત થઈ ગયો એની જાણ કદાચ એમને પણ નહીં હોય. અને પછી તો એમની બળુકી કલમ દ્વારા ઘણી રચનાઓ મળી. એમાંય એમના પ્રવાસવર્ણનો હંમેશા અદ્દભુત રહ્યા. ઓછા જાણીતા એવા ઘણાં સ્થળો વિશે એમણે રસપ્રદ વર્ણનો લખ્યા. જે વાંચીને આપણને પણ એ સ્થળોની મુલાકાત લેવાનું અવશ્ય આકર્ષણ થાય. આવા જ એક સ્થળ શિયાળ બેટ અને સવાઈ બેટની મુલાકાત જિજ્ઞેશભાઈની કલમ દ્વારા લઈએ. જિજ્ઞેશભાઈનું આ પ્રવાસવર્ણન “નવનીત સમર્પણ”ના જાન્યુઆરી ૨૦૧૧ના અંકમાંથી લેવામાં આવ્યું છે. મારી સાઈટ પર આ પ્રવાસવર્ણન મૂકવાની પરવાનગી આપવા બદલ હું જિજ્ઞેશભાઈનો ખાસ આભાર માનું છું. ]

.

..

પહાડોએ કદી લૂંટ્યો, કદી પડઘાએ લૂંટ્યો છે,

કદી ઈચ્છા ગઈ લૂંટી, કદી શમણાંએ લૂંટ્યો છે.

.

અનોખી ભેટ આપી છે, તમે આ રાહ ચીંધીને,

દિશાઓએ કદી લૂંટ્યો, કદી નકશાએ લૂંટ્યો છે.

.

નથી અકબંધ હું જીવ્યો, સલામત હોઉં હું ક્યાંથી ?

કદી તૃષા ગઈ લૂંટી, કદી ઝરણાંએ લૂંટ્યો છે.

.

કરમ છે બેઉના સરખાં, દુઆ બંનેની સરખી છે,

કદી પાયલ ગઈ લૂંટી, કદી પગલાંએ લૂંટ્યો છે.

.

ફકીરી હાલ આ કંઈ ‘પ્રેમ’નાં અમથા નથી યારો,

કદી મંઝિલ ગઈ લૂંટી, કદી રસ્તાએ લૂંટ્યો છે

.

( જિગર જોષી ‘પ્રેમ’ )