એકવાર – બસ એકવાર…
તું
મારી અંદર ફેલાતો જા !
.
આંખનું કાજળ – હોઠની રંગત
સાથે લઈને રેલાતો જા.
સુક્કા-સુક્કા તતડી ગયેલા,
અંગ ઉપર
તું
છાલક થઈને,
’છપાક’ દઈને, વાગ જોરથી…
.
રોમ રોમ પર
ફીણફીણ થઈ વિખરાતો જા.
બંને કાંઠા તોડી નાખી,
બસ, ધસમસતો વહી આવ તું.
બુંદ બુંદ થઈ, આખેઆખો
મારી અંદર ઠલવાતો જા.
અંગઅંગને ભીંસ દઈને
ચૂર – ચૂર કર.
.
લોહીના લયમાં ભેળવી દે તું …
રંગના કૂંડાં ભરીભરીને,
કમખા ઉપર ચિતરાતો જા.
બત્રીસ કોઠે દીવા થઈને
મારી અંદર ઝળહળતો જા.
.
( કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય )
અમે તો ખારાં જળનાં મીન
સાજન મીઠાં જળમાં કેમ કરીને રહીએ…
.
ઘરની ભીંતે અંધારાંને અમે જડાવી રાખ્યાં
ચણીબોરની જેમ ટપકતાં આંસુને બસ ચાખ્યાં
અંધારાને ઓઠે બેઠાં દીવાને અજવાસ
હવે તો કેમ કરીને સહીએ…
અમે તો ખારાં જળનાં મીન…
.
બપ્પોરી વેળાનો તડકો અમે ઓઢતાં અંગે
કેમ વિચરીએ શરદપૂનમના ચંદ્રોદયની સંગે
ધખધખતા આ રણની વાટે અડવાણે પગ –
અમે દોડતા જઈએ
.
અમે તો ખારાં જળનાં મીન
સાજન મીઠાં જળમાં કેમ કરીને રહીએ…
.
( કૈલાસ અંતાણી )
अब आऐ या न आऐ ईधर पूछते चलो
क्या चाहती है उन की नजर पूछते चलो
.
हम से अगर है तर्क-ए-तअल्लुक तो क्या हुआ
यारो, कोई तो उनकी खबर पूछते चलो
.
जो खुद को कह रहे हैं कि मंजिल शनास हैं,
उनको भी क्या खबर है मगर पूछते चलो
.
किस मंजिल-ए-मुराद की जानिब रवा हैं हम
ऐ रह-रवान-ए-खाक-ए-बसर पूछते चलो
.
( साहिर लुधियानवी )
[ तर्क-ए-तअल्लुक = सम्ब न्ध टूटे हुए, शनास = जानने वाले, रवा = चलना, रह-रवान-ए-खाक-ए-बसर = रास्ते में पडे हुए ]
મારું અંત:કરણ અસંખ્ય વખત આમ બોલ્યા જ કરે કે, ‘મારે તારો ખપ છે, હે મારા નાથ ! મારે તારો-અને માત્ર તારો જ ખપ છે !’
.
જે જે ઈચ્છાઓ મને આડે માર્ગે લઈ જાય છે, તે તમામ ખોટી છે, રોમરોમમાં મિથ્યા છે !
.
મને ખાતરી છે કે જેમ રાત્રિનો અંધકાર પ્રભાતનાં કિરણની પ્રાર્થના, પોતાના અંતરમાં ભરી રાખે છે, તેમ મારા હ્રદયના અંધકારભર્યા ખૂણામાં કોઈક એવી મૂર્છિત ચેતના જાગે છે, જે વારંવાર આર્તનાદ કરે કે ‘મારે તારો ખપ છે ! હે મારા નાથ ! મારે તારો ખપ છે !’
.
તોફાનનો મહાસાગર જેમ છેવટે શાંત પળોને ઝંખે છે, પછી ભલેને એની શાંતિને થોડો વખત ભયંકર ઝંઝાવાતે હચમચાવી મૂકી હોય. તેમ જ મારાં માનસ-તોફાનોએ, તારા પ્રેમની સામે ભલે ગમે તેટલો બળવો પોકાર્યો હોય, એમની પણ છેવટની પ્રાર્થના આ જ છે –
.
‘હે મારા નાથ ! મારે ખપ તારો છે !’
.
( રવીન્દ્રનાથ ટાગોર )
मुझे याद है
मेरी बस्ती के सब पेड
पर्वत
हवाएँ
परिन्दे
मेरे साथ रोते थे
हँसते थे
.
मेरे ही दुख में
दरिया किनारों पे सर पटकते थे
.
मेरी ही खुशियों में
फूलों पे
शबनम के मोती चमकते थे
.
यहीं
सात तारों के झुरमुट में
लाशक्ल सी
जो खुनक रोशनी थी
.
वही जुगनुओं की
चरागों की
बिल्ली की आँखों की ताबन्दगी थी
.
नदी मेरे अन्दर से होके गुजरती थी
आकाश…!
आँखों का धोका नहीं था
.
ये बात उन दिनों की है
जब ईस जमीं पर
ईबादत घरों की जरुरत नहीं थी
मुझी में
खुदा था…!
.
( निदा फाजली )
.
[ लाशक्ल = बिना शक्ल, खुनक = ठण्डी ]
લીલીકુંજાર મારી વેદનાનું ગીત
તને સંભળાવું કેમ મારા મીત !
.
લઈને ચાબુક અહીં લોક ઊભું ને મારી લાગણીનો વાંસો ઉઘાડો
લયને મારગડે પગલું મૂકું ને પડે માણસનો પડછાયો આડો
.
લીલેરા લહેકાને લણવાની રીત
તને સમજાઉં કેમ મારા મીત !
.
ઓળખના અડાબીડ જંગલમાં જાઉં ત્યારે પાંદડીઓ જોઈ રહે આડું
સિલ્લકને સાચવીને મારે શું કામ, શું રે સુખદુ:ખના સરવાળા માંડું
.
માણસને ભેટવામાં કાંઈ નથી હિત
તને સમજાવું કેમ મારા મીત !
.
( સંદીપ ભાટિયા )
એક આવરણ
અંદર અંદર લાગ્યા કરતું
આજે હું જે પહેરું છું એ ગયા જનમનું પહેરણ !
.
એક સમસ્યા
જેને માટે જીવન જીવીએ
એને પળભરમાં ત્યાગી દેવાની પ્રગટે ઈચ્છા !
.
એક સમાધિ
ડૂબકી મારે અંતરિયાળે
ઉજ્જડ મારી આંખો જુએ લીલીછમ વનરાજી !
.
એક ઉદાસી
ફણગાવેલું મૌન ધરીને
દરિયાનાં મોજાંઓ શોધે ફેરા લખચોરાસી !
.
એક રમકડું
શો-કેસમાંથી નીકળી આવે
મને વીનવે રમવા ને હું ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડું !
.
એક સવારે
આથમતો ચાંદો અવઢવમાં
મને બચાવો, મને બચાવો એવું કંઈ પોકારે !
.
એક ઘસરકો
લોહી સામટું હાંફળફાંફળ
ત્વચા ઉપર આ છાનોમાનો કોણે મૂક્યો છરકો ?
.
એક આવરણ
– વિસ્તરતું રણ…
.
( હિતેન આનંદપરા )
આમ કહેવાનો આ મતલબ એમ છે સાબિત કરો,
તમને મારામાં ભરોસો કેમ છે સાબિત કરો.
.
હું તમારા બોલવા હસવામાં અટવાતો રહું,
પ્રેમ છે તમને તો કેવો પ્રેમ છે સાબિત કરો.
.
ડૂબવાની મારી હિંમત હું પછી સાબિત કરીશ,
દિલ તમારું કેવું દરિયા જેમ છે સાબિત કરો.
.
રાતભર ઝાકળ રડ્યું છે એમ ફૂલોએ કહ્યું ?
એ તમારું સત્ય છે કે વહેમ છે સાબિત કરો.
.
જીતવું કે હારવું એની કશી હમગમ નથી,
માત્ર રમવું, એ તમારી નેમ છે સાબિત કરો.
.
આજ લાગે છે ખલીલ, અંધારું ઓગળશે નહીં,
આપ કો’ છો રાત તૂટે તેમ છે સાબિત કરો.
.
( ખલીલ ધનતેજવી )
મળવું તારું
અણધાર્યા વરસાદ પછી ભીની માટીની સોડમ જેવું,
મળવું તારું
સૂની રાતે મહેકી ઊઠતી રાતરાણીની ફોરમ જેવું.
.
મળવું તારું
પગનાં તળિયે સ્પર્શ કરીને વહી જતાં એક ઝરણા જેવું,
મળવું તારું
એક સવારે યાદ રહેલા કોઈ અધૂરા શમણા જેવું.
.
મળવું તારું
સ્મિત સંગાથે ગાલે ક્ષણભર ખીલી જતા એક ખંજન જેવું,
મળવું તારું
ફૂલના કાને વાત કરીને ઊડી જતા એક ગુંજન જેવું.
.
મળવું તારું
શાંત નીર પર લહેર હવાની અડી જતી ને ઊઠ્યા તરંગો,
મળવું તારું
જાણે આવે કોઈ પરી પહેરીને મેઘધનુષી રંગો.
.
મળવું તારું
શાથી આવ્યું ? ક્યાંથી આવ્યું ? કેમ કરીને રાખું ઝાલી ?
મળવું તારું
સાવ અકારણ ! સાવ અમસ્તુ ! બસ આમ જ ને ! ખાલી ખાલી !
.
( શ્યામલ મુનશી )
કાં તો તું આંખોથી મોજા પંપાળ
કાં તો તું છાતીમાં દરિયો સંતાડ
તોય એક લ્હેરખી ઉછળીને આવે તો ચૂંટી ખણી લેજે ગાલે.
આજે નહીં સજન કાલે…
.
આજે તો ચંદાએ એકટાણું કીધું છે,
આજે નક્ષત્રોએ મૌનવ્રત લીધું છે.
આજે તો વાયરીય મહિયરમાં ગઈ છે,
રાતરાણી થાકીને ઝટ્ટ સૂઈ ગઈ છે.
ઝાંઝરની ઘૂઘરીઓ છણકો કરે છે કે એકેય ડગલું નહીં ચાલે.
આજે નહીં સજન કાલે…
.
સૂરજ થઈને તું રાતને વખાણે છે
બુંદ બુંદ પીવાની લિજ્જત તું જાણે છે.
ઊંચા ચઢાવમાં ચાલ ધીમી રાખીએ,
મોસમ આવે ત્યારે કેરીને ચાખીએ.
તાજગીના ઊંડા હું શ્વાસ ભરી લઉં પછી કરશું પ્રવાસ એક તાલે.
આજે નહીં સજન કાલે.
.
( મુકેશ જોષી )
મોરપીંછ 