જન્મજન્માંતરની અવઢવ મોકલું છું,
એ જ છે મારો પરાભવ મોકલું છું.
.
છે અહર્નિશ એક ઉત્સવ મોકલું છું,
લે, અઢી અક્ષરનો વૈભવ મોકલું છું.
.
એક ટીપું થઈ અને જાશે સમાઈ,
ઊછળ્યો ભીતર જે અર્ણવ મોકલું છું.
.
…ને, જમીનનો ટુકડો થઈ જાય આંગણ,
એ જ હા હા એ જ પગરવ મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
જેટલું જે કાંઈ અણકથ મોકલું છું;
પહોંચતો મારા લગી પથ મોકલું છું.
.
શું વળી ઈતિ અને અથ, મોકલું છું
મૂળિયા સોતા મનોરથ મોકલું છું.
.
ઓળખાતાં કૈં જ ઓળખવું રહે ના,
પામવા જેવો પદારથ મોકલું છું.
.
એક પળનું પણ હવે છેટું ખપે ના,
મંત્ર ફૂંક્યા અશ્વનો રથ મોકલું છું.
.
કોણ જાણે શુંય ખેડાઈ ગયું છે,
ખેપ છે ખૂશ્બુથી લથબથ મોકલું છું.
.
એક એવી ધૂન છે “મિસ્કીન” મનને,
બસ, બધું લગે જથારથ મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
એ ભલે લાગે છે અક્ષર મોકલું છું,
ઘૂઘવ્યા ભીતર એ સાગર મોકલું છું.
.
તું સ્વયમ ઝળહળ છે જાણું છું છતાંયે,
કોડિયું મારું આ થરથર મોકલું છું.
.
થઈ ગયું મોડું પડ્યું જન્મોનું છેટું,
તો ય લાગે છે સમયસર મોકલું છું.
.
હાંસિયામાં ક્યાં લગી ઊભું રહે એ,
તેં કદી દોર્યું’તું એ ઘર મોકલું છું.
.
નામ, જાતિ, ધર્મ તો આ દેહને છે,
છે બધાથી પર એ ભીતર મોકલું છું.
.
તેં સતત ઝંખ્યો ને હું ઊજવી શક્યો ના,
એ જ હા, હા એ જ અવસર મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
છે ગજબની ધૂન, લાગટ મોકલું છું,
યાદ જે આવી રહ્યું ઝટ મોકલું છું.
.
હરપળે એની જ એ રટ મોકલું છું,
આગ જે લાગી છે ઘટઘટ મોકલું છું.
.
જળ સુકાતાં જાય છે એને નિહાળી,
છે અતિ વિહ્વળ એ પનઘટ મોકલું છું.
.
બોલતાં ફૂલો જ સાંભળવાં હતાં ને ?
લે તને તારી જ આહટ મોકલું છું.
.
આખરે “મિસ્કીન” થઈ ચાલ્યું સમંદર,
એ જ એ ટીપું ઉપરવટ, મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
એ જ છે મિસ્કીનનું નાણું મોકલું છું,
બુલબુલે ગાયેલ ગાણું મોકલું છું.
.
આપ લે ઉત્તર ઉખાણું મોકલું છું,
એક ટપકું નભસમાણું મોકલું છું.
.
લાગણીનું છે લહાણું મોકલું છું,
નિતનવું લાગે એ ટાણું મોકલું છું.
.
એ પછી તો સાંજ લંબાઈ ગઈ છે,
આખરી ઊગ્યું એ વ્હાણું મોકલું છું.
.
શહેર અમદાવાદમાં સપનાની ફેરી,
એ જ “મિસ્કીન”નું હટાણું મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
થઈ ગયું આંગણ સમજણું મોકલું છું,
બહાવરું બેચેન હરણું મોકલું છું.
.
લાગતું છો સાવ તરણું, મોકલું છું,
આખરી પળનું છે શરણું મોકલું છું.
.
કે દિવસ ફરશે એ આશે કૈંક રાતો,
જાગતું બેઠેલ શમણું મોકલું છું.
.
નામ પડતાં પહાડ તોડી નીકળ્યું છે,
શબ્દનું આ એ જ ઝરણું મોકલું છું.
.
સાચવ્યું “મિસ્કીન” તરસી આંખ લઈને,
નભ અષાઢી નીલવર્ણું મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
છે હજુ અકબંધ શ્રાવણ મોકલું છું,
એક મળવા જેવું કારણ મોકલું છું.
.
ઝાડ મોતીના ઉગ્યા એકેક પગલે,
એ જ શુકનિયાળ આંગણ મોકલું છું.
.
કેટલી આશાઓ, સપનાંઓ, ખુશીઓ,
તું મળી’તી એ પ્રથમ ક્ષણ મોકલું છું.
.
હરપળે મનમાં થયું આ કોઈ આવ્યું,
હરપળે ગૂંથ્યા એ તોરણ મોકલું છું.
.
ક્યાં હવે એ કામની છે કૈં જ “મિસ્કીન”,
છે અટૂલી સાવ સમજણ મોકલું છું
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
સર્વકાલીન એક વિસ્મય મોકલું છું,
હું તને તારો જ પરિચય મોકલું છું.
.
ઝંખના લે ! એક જળમય મોકલું છું,
મન કનેનું પાત્ર અક્ષય મોકલું છું.
.
તું જ હોંકારો છે આ હોવાપણાનો,
હરપળે ડંખેલ સંશય મોકલું છું.
.
આજ આ વરસાદ તારા નામનો છે,
જે કંઈ દેખાય તન્મય મોકલું છું.
.
આંખ જ્યાં મીચીશ ત્યાં “મિસ્કીન” મળશે,
એક-બે સપનાંનો અન્વય મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
છે અઢી અક્ષર એ અક્ષર મોકલું છું,
સાત ઊછળતા સમંદર મોકલું છું.
.
રાતભર વાગે એ જંતર મોકલું છું,
પાંપણે પોંખેલ ઝરમર મોકલું છું.
.
આપણી વચ્ચેનું અંતર મોકલું છું,
બે’ક છે પ્રશ્નો અનુત્તર મોકલું છું.
.
સેંકડો સૂરજ કમળની જેમ ઊગે,
એ જ સ્મરણોનું સરોવર મોકલું છું.
.
કોણ સમજાવી શકે તારા વિશે કૈં ?
વાટ જોતાં આંખ, ઉંબર મોકલું છું.
.
આ વળી કેવી ઊલટ મિસ્કીન મનને,
જે કંઈ સુંદર-અસુંદર મોકલું છું.
.
( રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન” )
એક વૈકલ્પિક અંજળ મોકલું છું,
સાચવેલી આખરી પળ મોકલું છું.
.
હાથની સાથે ઘણું ધ્રુજી રહ્યું છે,
છેવટે કોરો જ કાગળ મોકલું છું.
.
કૈંક રાતોનાં ભર્યાં છે સ્વપ્ન તેમાં,
ઓ સૂરજના દેશ ! ઝાકળ મોકલું છું.
.
કીમતી બીજું તે શું લાગે તરસને,
ઓણનું પ્રત્યેક વાદળ મોકલું છું.
.
કોડિયું તો જાય બુઝાઈ ઘડીમાં,
એક કેવળ પ્રાણ ઝળહળ, મોકલું છું.
.
એ જ જાણે છે બધું કહેશે નિરાંતે,
મૌન જે શબ્દોની પાછળ મોકલું છું.
.
એક મિસ્કીનના થયા છે લાખ ટુકડા,
ખુશનસીબી છે, પળેપળ મોકલું છું.
.
(રાજેશ વ્યાસ “મિસ્કીન”)
મોરપીંછ 