તરસ્યો થા – રૂમી

(૧)

તરસ્યો થા, મારા જીવ સદાય માટે

અને સહેજ પણ જંપ વિના

તલાશ્યા કર.

આ નીરવ ઝુરાપો

તારા હૃદયનેતળિયે

ભલે લપાઈ રહે.

તું તારા ઉચ્ચારાયેલા પ્રત્યેક શબ્દનું

બીજ થઈ જા.

.

(૨)

તારા ચહેરા પરનું સ્મિત

દ્રશ્ય માટે પૂરતું છે.

તારા નામનો ધ્વનિ

ગીત માટે પૂરતો છે.

તારી ચાબૂકનો પડછાયો

જ્યાં પૂરતો હોય

ત્યાં શા માટે

તારાં જીવલેણ તીરોથી

મારા કટકેકટકા કરે છે ?

.

(૩)

તારા પ્રકાશમાં

હું શીખું છું પ્રેમની રીત.

તારા સૌન્દર્યમાં શીખું છું

કાવ્ય અને સંગીત.

મારા હૃદયમાં થતા તારા નર્તનને

કોઈ જોઈ ન શકે

પણ ક્યારેક હું જોઉં છું

અને દ્રષ્ટિ થઈ જાય છે

કલામય.

.

(૪) .

તારે માટેનો પ્રેમ મને પગલાઈ તરફ લઈ ગયો

મારા જીવનના ખંડેરમાં કારણ વિના હું તડપું છું,

મારો પોતાનો ભૂતકાળ મને અપરિચિત લાગે છે.

તારા પ્રેમને કારણે મેં ભૂતકાળ સાથે નાતો તોડી નાખ્યો છે.

તારા માટેનો ઝુરાપો મને આ ક્ષણમાં ધારણ કરે છે.

મારી કામનાઓ મને હિંમત આપે છે.

હું તને જોઉં છું મારા ભીતરની ભીતરના અસ્તિત્વમાં.

.

( રૂમી, અનુવાદ : સુરેશ દલાલ )

ઈશ્વરની હથેળી જેવા – સુરેશ દલાલ

ઈશ્વરની હથેળી જેવા

પાંદડા ઉપર

હવા કોનું નામ લખે છે

એ જાણવાનો વિસ્મય

હજી હું જાળવી શક્યો છું

એના આનંદથી

હું રોજ નવાનકોર ઊગતા સૂર્યનું

પૂર્ણ ઉમળકાથી સ્વાગત કરું છું.

 .

હવે મને

વીતી ગયેલી રાત

પરાઈ લાગે છે

અને દિવસ મને મારો લાગે છે.

 .

કોઈક આપણું હોય

અને આપણે પણ કોઈકના હોઈએ

પછી એને પ્રેમ કહેવાય કે નહીં

એની પળોજણમાં પડ્યા વિના

હું મારી રીતે

મારું જીવન આમ ને આમ

ઊજવતો જાઉં છું

-અને આપણું ગીત

તરોતાજા લયમાં ગાઉં છું.

 .

( સુરેશ દલાલ )

બસ એ જ સંબંધો સાચા – મુકેશ જોષી

 

બસ એ જ સંબંધો સાચા,
જેની પાસે સ્વયમ ખુલતી હોય હૃદયની વાચા.
.
લાલચોળ તડકાઓ જયારે જમાનો હાથ ઉગામે,
એવે ટાણે છત્રી લઈને મળી જાય છે સામે.
સાચવવાની લ્હાય નહીં ને છતાં રહે નાં કાચા.
.
સમજણનું આકાશ હોય ને હોય સ્મરણની સીડી,
બંને પાસે સાકાર તો બંને જાને કીડી.
ગમે તા થી સ્પર્શો, નાં હો ક્યાય અહમના ખાંચા.
.
( મુકેશ જોષી )

મને તારી પાસે – મુકેશ જોષી

મને તારી પાસે સતત રાખજે,
તું કાંટો બને તો મને વાગજે.
.
હજી તો હું રૂ છું દીવો થઇ જઈશ,
પછી તારી ફૂંક ફૂંકે ચાખજે.
.
યુગોથી ઉઘાડો જનમ લઇ ફરું,
મને તારી પાંપણ વડે ઢાંક્જે.
.
ભલે તાવ રૂપે તું આવે મને,
પ્રથમ ટાઢ વાઈ ખબર આપજે.
.
મંદિરથી ઘર મારું પાસે પડે,
તું થાકે તો સીધો ઘરે આવજે.
.
(  મુકેશ જોષી )

સાયબાએ – મુકેશ જોષી

સાયબાએ લઈ આપી ગુલ્લાબી સાડી,

પ્હેરી તો કહે છે કે આખા મલકમાં

જોઈ નથી આવી ગુલાબની મેં વાડી.

સાયબાએ…

 ,

માખણની કાયા પર શોભે છે સાડી

કે શોભે છે કોઈના અભરખા,

સાયબાનો પોતીકો રેશમી મિજાજ

અને સાડીનું પોત બેય સરખાં

સપનાના ક્યારામાં જિંદગી ઊગાડી

સાયબાએ…

 .

અંગો પર વહાલપનું વાવેતર કરવાનાં

સપનાંઓ જોવા હું જાગું,

સાડીને વીંટું તો ઓચિંતું થાય જાણે

સાયબાને વીંટળાતી લાગું

પાંખો પણ આપીને બાથમાં ઉડાડી

સાયબાએ…

.

( મુકેશ જોષી )

અફસોસ છે – સુરેન્દ્ર કડિયા

એમના ઉંબર સુધી જઈને નથી ફાવી શક્યા, અફસોસ છે

આંખ કે આંસુનું સરનામું નથી માગી શક્યા, અફસોસ છે

 .

એકસો ને આઠ મણકા આયખામાં ગોઠવી દીધા પછી

એક પગલું એક પગલામાં નથી માંડી શક્યા, અફસોસ છે

.

આભ, રેતી, મેઘ, ધરતી, કૈંક રૂપે લોક સરખાવ્યા કરે

પણ હતા એવા જરીયે પણ નથી લાગી શક્યા, અફસોસ છે

 .

મેં સિતારા ખેરવેલા જેટલા, બસ એટલા ઝાકળ થયા

પણ ફૂલોની સ્નિગ્ધ સુગંધો નથી દાગી શક્યા, અફસોસ છે

 .

રોજ મારા આંગણે એ સૂર્યને રમતો મૂકે તોયે

એક લાંબી ઊંઘ વચ્ચેથી નથી જાગી શક્યા, અફસોસ છે.

 .

( સુરેન્દ્ર કડિયા )

તને કોઈ નહિ કહે – સુરેન્દ્ર કડિયા

કહેતો રહીશ હુંજ, તને કોઈ નહિ કહે

તારો વિષાદ તુંજ, તને કોઈ નહિ કહે

 .

શણગારવા હો શ્વાસ, હવે રાહ શું જુએ !

બાકી રહ્યા છે જૂજ, તને કોઈ નહિ કહે

 .

છોડી દે સારવાર, છોડ માવજત બધી

આવી ગઈ છે રૂઝ, તને કોઈ નહિ કહે

 .

ભીતરનો શંખનાદ લઈ જશે વધુ ભીતર

દેરું અપૂજ પૂજ, તને કોઈ નહિ કહે

 .

ગમતી બધીયે વાત સવિસ્તર કહી જશે

આઘેથી કોઈ ગૂંજ, તને કોઈ નહિ કહે

 .

( સુરેન્દ્ર કડિયા )

જિંદગી જીવી ગયો – કિરીટ ગોસ્વામી

એક બસ, તારા વિચારે, જિંદગી જીવી ગયો,

એટલે લાગ્યું-વધારે, જિંદગી જીવી ગયો.

 .

સ્હેજ તારી લાગણીમાં ડૂબકી માર્યા પછી,

સાવ કો’ નોખા કિનારે, જિંદગી જીવી ગયો.

 .

ભીતરે તો ફક્ત તારા એકની સંગત હતી;

ભીડમાં સૌ સાથ બ્હારે, જિંદગી જીવી ગયો.

 .

પાસ તારી આવવાનો એ જ તો રસ્તો હતો :

મોજથી દુનિયાના દ્વારે, જિંદગી જીવી ગયો.

 .

મનમાં, તારા પ્રેમની મસ્તી હતી તેથી જ તો –

પળ ધરા, બે-પળ સિતારે, જિંદગી જીવી ગયો.

 .

( કિરીટ ગોસ્વામી )

જોયું નથી જાતું – નાઝિર દેખૈયા

નજર સામે તમન્નાનું પતન જોયું નથી જાતું

ખીલ્યાં પહેલાં જ એ ખરતું સુમન જોયું નથી જાતું

 .

બુઝાવી નાખવા દોડ્યો મૂકીને મોહ જીવનનો

પતંગાથી શમા કેરું જલન જોયું નથી જાતું

 .

જરા જોયું જો તેજસ્વી, તુરત એ છેનવી લે છે

ગગનવાળાથી ધરતીનું રતન જોયું નથી જાતું

 .

તમારી લાગણીને હું ભલા ! કઈ રીતની સમજું ?

ખુશી જોઈ નથી જાતી, રુદન જોયું નથી જાતું !

 .

ગ્રહણ આ ચંદ્ર ફરતું ક્યાં સુધી રે’શે ભલા ‘નાઝિર’

હવે મુજથી વદન પરનું ગવન જોયું નથી જાતું

 .

( નાઝિર દેખૈયા )

તારા ગણવાથી – રમેશ પારેખ

તારા ગણવાથી રાત પૂરી ન થાય

હવે તારા ગણવાથી વાત પૂરી ન થાય

એકલવાયા રે સખી, ઘરના રહેવાસ એમાં આવા ને આવા ઉજાગરા

ફાગણના દિવસોમાં ફળિયે તો ઠીક, મારાં લોચનમાં મ્હોર્યાઁ છે ખાખરા

 .

લંબાતી ઝંખનાને છેડો નહીં ક્યાંય

હું તો પગલે પગલે રે સાવ તૂટું

કાંકરીઓ વાગવાથી ફૂટતી’તી હેલ્ય

હવે એવા દિવસો કે હું જ ફૂટું

આથમણી મેર ડૂબે સૂરજ છતાં ય મારે રોમ રોમ તડકાઓ આકરા

 .

કોડ ને કમાડ કદી ઘૂંટેલા લાભશુભ

રાતું ચટ્ટાક હજી જાગે

ઓસરીમાં આભલાનું તોરણ

તે કોઈ એક આવે તો કેટલાય લાગે

ભણકારો સ્હેજસાજ વાગ્યાથી લોહીઝાણ થઈ જાતા જોયાના કાંગરા

 .

( રમેશ પારેખ )