ક્યાં લગી એકાંતથી ડરતાં રહીશું આપણે ?

ભીડની મરજાદમાં મળતાં રહીશું આપણે ?

.

પૂર આવે લાગણીઓનું અહીંથી ત્યાં સુધી

ક્ષેત્રફળ માપીને ખળખળતાં રહીશું આપણે ?

.

વાદળી બંધાય ઉરમાં સંઘરેલાં શ્વાસથી

માવઠાંની જેમ ઝરમરતાં રહીશું આપણે ?

.

પાધરો ક્યાં છે કોઈ પગરવ કે પહેચાની શકો

એકબીજાને સતત છળતાં રહીશું આપણે ?

.

નાવ હંકારી હતી સામા પ્રવાહોમાં છતાં

છેક કિનારે જ ડગમગતાં રહીશું આપણે ?

.

લીલ ઊગી નીકળે ઘેરાયેલાં પાણી મહીં ?

અંદરોઅંદર નડી સડતાં રહીશું આપણે ?

.

ઠાવકું મન તો ઉખાણાનું ઉખાણું થૈ રહે

જાત સાથે કેટલું લડતાં રહીશું આપણે ?

.

( યામિની ગૌરાંગ વ્યાસ )

अब के खफा हुआ तो है ईतना खफा भी हो

तू भी हो और तुझमें कोई दूसरा भी हो

.

यूँ तो हर बीज की फितरत दरख्त है

खिलते हैं जिसमें फूल वो आबो-हवा भी हो

.

आँखें न छीन मेरी नकामें बदलता चल

यूँ हो कि तू करीब भी हो और जुदा भी हो

.

रिश्तों के रेगजार में हर सर पे धूप है

हर पाँव में सफर है मगर रास्ता भी हो

.

दुनिया के कहने सुनने पे ईंसानियत न छोड

ईंसान है तो साथ में कोई खता भी हो

.

( निदा फाजली )

.

[ फितरत = प्रकृति, रेगजार = मरुस्थल ]

હવે લખવાનું હોય કંઈ ટપાલમાં ?

થોડા SMS મોકલી દો વ્હાલમાં

તમે જીવી રહ્યા છો કઈ સાલમાં ?

થોડા SMS મોકલી દો વ્હાલમાં

.

રેડિમેડ લાગણીને ડાઉનલોડ કરવાની, લખવાનું મનગમતું નામ

પહેલાંના વખતના લોકો શરમાતા તે લખતા’તા રાધા ને શ્યામ

દાદા દાદીને કૈં ઓછું પૂછવાનું ? શું મોકલતા રેશમી રૂમાલમાં ?

થોડા SMS મોકલી દો વ્હાલમાં

.

સામા છેડા પરનું પંખી આ સ્ક્રીન ઉપર અમથું કાંઈ ફરવા નૈ આવે

ટહુકો ને ટ્યૂન બધું મેચિંગમાં હોય ને તો એને પણ ઊડવાનું ફાવે

એક વાર ટાવર જો પકડી શકો તો, બધું રંગી પણ શકશો ગુલાલમાં

થોડા SMS મોકલી દો વ્હાલમાં

.

પરબીડિયું લાવવાનું, સરનામું લખવાનું, ટિકિટ પણ ચોડવાની માથે

અમથું આ ગામ આખું મોબાઈલ વાપરે છે ? જીવો જમાનાની સાથે

કાગળ લઈ ક્યારના શું લખવા બેઠા છો તમે ખોટા પડો છો બબાલમાં

થોડા SMS મોકલી દો વ્હાલમાં

.

( કૃષ્ણ દવે )

ફક્ત એક જ કામ લઈને રાહમાં ઊભા છીએ,

પ્રેમનો પેગામ લઈને રાહમાં ઊભા છીએ.

.

શા શા અનુભવ થાય છે તે તો પછીની વાત છે,

ફક્ત તારું નામ લઈને રાહમાં ઊભા છીએ.

.

છે અભિલાષા કે પરખે કોઈ પરખંદી નજર,

સો તીરથના ધામ લઈને રાહમાં ઊભા છીએ.

.

કોણ છલકાવે છે એને પ્રેમરસથી, જોઈએ,

દિલનું ખાલી જામ લઈને રાહમાં ઊભા છીએ.

.

જિંદગી-મૃત્યુ હવે તો ગૌણ બાબત થઈ ગયાં,

આખરી અંજામ લઈને રાહમાં ઊભા છીએ.

.

( ‘રાઝ’ નવસારવી )

એકાંત ભીંસે છે મને, કાગળ લખી મોકલ

તું મુક્ત દીસે છે મને, કાગળ લખી મોકલ

.

શ્વાસોને ગણવા કેમ ? ના સમજાય કેમ લખું ?

દિવસો ઘણાં વીત્યા છે, તું, કાગળ લખી મોકલ

.

મારી ઉદાસ સાંજ તો પત્ર બની છે ક્યારથી

પરોઢની વ્યગ્રતાથી તું, કાગળ લખી મોકલ

.

હું ય ક્યાં આંસુભીનો કાગળ નથી લખતો ?

અક્ષરથી નહીં કોરાશથી, કાગળ લખી મોકલ

.

( ડો. નીલા ઠાકર-જાની )

એમ આખી જિંદગી તમને સતત જોતો રહ્યો.

રોજ જાણે કે નવી કોઈ વિગત જોતો રહ્યો.

.

કંઈક સૈકાઓ અહીં વીતી ગયા છે એ છતાં,

એક ઈશ્વરનેય આ માનવ ગલત જોતો રહ્યો.

.

મારી દ્રષ્ટિ જ્યારથી તારા સુધી પહોંચી નહીં,

હું ભરેલી આંખથી ખાલી જગત જોતો રહ્યો.

.

મારો વર્ષોનો અનુભવ કામ આવ્યો આ રીતે,

કોઈ બાળક જેમ હું જગની રમત જોતો રહ્યો.

.

પ્રેમયુગમાં કોઈ વસ્તુ કદરૂપી લાગી નહીં,

ફૂલની મોસમમાં કંટકની અછત જોતો રહ્યો.

.

હોત કેવળ જો મિલન તો પ્રેમ સસ્તો થઈ જતે,

હું જુદાઈમાં મહોબતની બચત જોતો રહ્યો.

.

કોઈના પણ પ્રેમની વાતો મને ગમતી રહી,

ચોતરફ હર પ્રેમમાં તમને ફક્ત જોતો રહ્યો.

.

જિંદગીમાં જેથી ત્રાસી મોત મેં માંગ્યું હતું,

અંત વખતે એ જ સૌ દુ:ખની અછત જોતો રહ્યો.

.

છેતરાયા કેટલા ‘કાબિલ’ જગતમાં એ છતાં,

ઝાંઝવાં પ્રત્યેની માનવની મમત જોતો રહ્યો.

.

( કાબિલ ડેડાણવી )

બારીની બહાર ચાંદીની ઘૂઘરીઓ જેવો વરસાદ

દીવાલોની ભીતર ટી.વી.માંથી

રંગબેરંગી દ્રશ્યોનાં ઝાપટાં

ને હું જોયા કરું છું શૂન્યમનસ્ક

.

પવનના ખિસ્સામાંથી મળેલી ચિઠ્ઠીઓ

મારી ત્વચા વાંચે છે

પણ મારાં રૂંવાડાઓ સાવ બુદ્ધુ છે

.

છાપરા ઉપર ટપટપ ટપકતું સંગીત

મનને હીંચકા ખવડાવી શકે

પણ કાનને ટેવ જ નથી, વરસાદના વાજિંત્રો સાંભળવાની

.

જીભ ઉપર વરસાદનું ટીપું મૂકવાથી

આખા શરીરમાં ધીમે ધીમે રોમાંચ ફેલાઈ જાય

પણ જીભને વરસાદમાં ગેબનો પરસાદ પરખાતો જ નથી

.

હું મારી અભણ ઈન્દ્રિયોથી

માત્ર કેટલા ઈંચ વરસાદ શહેરમાં પડ્યો

એના સમાચાર ટી.વી.માં જોયા કરું છું

.

સામેની ઝૂંપડીમાં

થોડું થોડું પાણી ભરાવા લાગ્યું છે

એની ચિંતા વગર એક વૃદ્ધ

બેચાર બાળકોની સાથે ગીત ગાય છે :

ક્યાં છે ઊની રોટલી, ક્યાં છે ઊનું શાક

તો પણ તું મહેમાન છે, આવ રે વરસાદ

.

( મુકેશ જોષી )

જળની વાણી રૂપરમણામાં ભરી ભરી તું જળ સાચવજે,

પરપોટામાં કેદ કમલવત સંકેતો ને પળ સાચવજે.

.

રાતોનું પ્રતિબિંબ ઝીલીને વાવની અંદર ઊતર્યો છે પણ

શબ્દ પગથિયું, અર્થ ગડથોલું, પકડી લે સાંકળ; સાચવજે.

.

ધોધમાર એવો વરસ્યો કે શરમાયેલી રાત ઓગળી,

અજવાળાની ટશરો ફૂટે એ પહેલા તું સળ સાચવજે.

.

મન ક્યારે ખોવાઈ જવાનું, પડશે એની સહેજ ખબર ના,

ઊઘડવા આતુર છે એવું ભીતરનું તું તળ સાચવજે.

.

નિરવધિના કાળમાં પૃથ્વી સમભાવોની સાથ ભલે હો,

મહાદેવને શિર ઝીંકાતાં ગંગાનાં એ જળ સાચવજે.

.

ગર્ભાશયમાં કેદ સભરતા, મનને હણશે કોણ હવે,

મુક્તિના અતિરેકની સામે તારું નકળંક બળ સાચવજે.

.

ખેતર થઈ ખેડાઈ જવાનું ‘માસૂમ’ તારું કામ નથી,

બળદ ડોક પર રહે રણકતો, પણ તું તારું હળ સાચવજે.

.

( ડાહ્યાભાઈ પટેલ “માસૂમ” )

ધોધમાર વરસાદ પાછો આવશે,

પર્વતોમાં સાદ પાછો આવશે.

.

ફૂટતા’તા મોરના ટહુકા સતત-

ઘાસમાં ઉન્માદ પાછો આવશે.

.

એક ખેતર પત્ર જેવું કોરું છે,

ચાસનો અવસાદ પાછો આવશે.

.

હું મને ભૂલી ગયો એવું બન્યું-

પત્ર વરસો બાદ પાછો આવશે.

.

ફૂલ ખીલે કોઈના અરમાનનું,

ખાનગી સંવાદ પાછો આવશે.

.

( મનીષ પરમાર )

જવા દે દોસ્ત,

તું થાકી જઈશ,

મારી મૂળ રંગોની ઓળખ જ

ઝાંખી થઈ ગઈ છે.

મને મેળવણી શિખવવાની

જીદ શા માટે કરે છે ?

.

મારી લગભગ ઠીંગરાઈ ગયેલી

સુષુપ્ત સંવેદનશીલતા

હવે માત્ર સ્થૂળ સ્પર્શની જ

ભાષા ઉકેલી શકે છે.

મને – પકડીને ચૂંથી નાખીશ

ત્યારે માંડ, તારી હાજરીની

નોંધ લઈ શકીશ હું !

.

મારી અપેક્ષાઓનું લિસ્ટ વાંચતાં-વાંચતાં

તારી આંખોમાં લોહી ઊતરી આવશે

મને સ્વસ્થતા અને આત્મવિશ્વાસના

પાઠ શીખવતાં

તારી જાતને ખોવા લાગીશ તું !

.

અને

આ બધાં પછીયે

માની લઈએ કે

તું મારા સુધી પહોંચી પણ ગયો તો,

શું તારી બધી જ લાગણીઓને

યથાવત ઢોળી શકીશ મારી ઉપર

.

છે…ક ત્યાં સુધીમાં તો…

જવા દે, દોસ્ત તું થાકી જઈશ !

.

( કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય )