એ દિવસે

તું આવજે…

અને ખભે હાથ મૂકીને ખાલી એટલું જ કહેજે

કે ચિંતા નહીં કરીશ, હું બેઠો છું…

અચાનક ક્યાંકથી ઊગી નીકળેલી

ગાંઠને ઉકેલવામાં તારી મદદની આમા તો કોઈ જરૂર નથી

તો પણ,

તું આવજે ખરો

અને દસ બાય દસનાં એરકંડિશનિંગ હાઈજીન

ઓરડામાં ચાલતું બધું જ જોયે રાખજે ચૂપચાપ

પીન ડ્રોપ સાઈલન્સ વચ્ચે ચાલતાં કાર્ડિયોમીટરનો

બીપ બીપ અવાજ કંટ્રોલ બહાર જતો રહે તો

ચિંતા ના કરીશ

હાથમાંથી સરી જતી પલ્સ ફરી પાછી

કાબૂમાં ના આવે તો પણ કશું કરતો નહિ

શ્વાસ ખૂટી પણ જાય તો એને ભરતો નહિ

એ લોકો મેનેજ કરી લેશે એ બધું

પણ

મારાં હાથમાંથી છટકી જતી

જીવન પ્રત્યેની શ્રદ્ધાને

તારાં હાથમાં ઝાલી રાખજે

અને વિશ્વાસનો શ્વાસ ફૂંકી આપજે આંખોમાં…

જેથી

હે ઈશ્વર,

આવતી કાલે હું બચી પણ જાઉં તો

મજબૂત જિજિવિષાના જોરે ટકી શકું…!!!

 .

( એષા દાદાવાળા વ્યાસ )

ઠીક છે, જવું હોય તો જાઓ

પણ તમને નહીં જવા હું દઉં.

ફરી ફરીને, રહી રહીને એક વાત હું કહું :

-કે તમને નહીં જવા હું દઉં.

 .

મારો વિરાટ લોભ-

એને કોઈ કશો નહીં થોભ

અમને ક્યાં છે કોઈ સંકોચ ?

અમને નથી કશો કોઈ છોછ.

વેલ વૃક્ષને વળગે એમ જ તમને વળગી રહું

-કે તમને નહીં જવા હું દઉં.

 .

આવ્યા છો તો રહેવાનું છે

મારે કંઈ કેટલું કહેવાનું છે

ગીત તારું સાંભળવાનું છે

હું તો તારા પૂરમાં જોને પાગલ થઈને વહું

-કે તમને નહીં જવા હું દઉં.

 .

( ત્રિલોચન જેસલપરા )

મારી જિંદગી-

રસ્તે રઝળતા

નક્કામાં કાગળિયાં જેવી…

ક્યારેક,

કોઈ નાનકડાં બાળકના હાથમાં

આવી જાઉં

તો

બહુ બહુ તો

રોકેટ બનીને હવામાં જરાવાર ઊડું !

ને

કાં તો હોડકું બનીને તરું

પાણીના નાનકડા પ્રવાહમાં થોડીવાર !

પણ

તેથી શું ?!

આકાશમાં ઊડીને

કે પાણીમાં તરીનેય

મારી ચાહ ક્યાં પૂરી થવાની ?

રખેને

હું, તારા હાથમાં આવી શકું

ને

મારા પર અક્ષરો પાડે પ્રેમનાં…

પણ

રસ્તે રઝળતાં કાગળિયાં પર

પ્રેમનાં અક્ષરો ક્યાંથી પડે ?!

મારી જિંદગી-

સાવ કોરા કાગળ જેવી !

( કિરીટ ગોસ્વામી )

પ્રથમ મુલાકાતમાં સ્વામી વિવેકાનંદને એક અમેરિકને પૂછ્યું અમારા ઈશુ કહે છે કોઈ તમને એક ગાલ પર તમાચો મારે તો તમે બીજો ગાલ સામો ધરો તો તમારો ધર્મ શું કહે છે ?

 .

ત્યારે સ્વામી વિવેકાનંદે બે વિકલ્પો બતાવ્યા.

 .

૧. અમે ધર્મ સમજીને વર્તન જ એવું કરીએ કે તમાચો ખાવાનો વખત ન આવે.

 .

૨. અમે પહેલો તમાચો પડે જ નહીં તે માટે સશક્ત બનીએ. અખાડામાં જઈ સામનો કરતાં શીખીએ તેનો હાથ જ પકડી લઈએ.

ભલભલા લોકો હૃદયનું ચેન હારી જાય છે લાગી શરત

એમની ઝુલ્ફો ઉપર તો તુંય વારી જાય છે લાગી શરત

 .

સૂર તારો કંઠ તારો લોક તારા તે છતાંયે એ સભામાં

એ, ગુલાબી સ્મિતથી મેદાન મારી જાય છે લાગી શરત

 .

એ પૂજારી છે બહુ સોહામણો ને એટલે શ્રદ્ધા લઈ

છોકરી દરરોજ મંદિર એકધારી જાય છે લાગી શરત

 .

આજ જંગલમાં નર્યો ફફડાટ છે ને પંખીઓ રોયા કરે

રૂપ માણસનું ધરીને એ શિકારી જાય છે લાગી શરત

 .

લાજ જાશે તો એ શાયરની નહીં, મારી જ જાશે એટલે

જો, ખુદા મારી ગઝલ આખી મઠારી જાય છે લાગી શરત

.

( મુકેશ જોષી )

મળવાનું નામ હવે મૃગજળ રાખો ને નહિ મળવાનું નામ હવે પાણી

સાંભળ્યું છે કહાન તમે રાજા થયા છો ને રાજાને સોળસો રાણી

 .

બહાવરી આ આંખોને સમજાવી થાકી

પણ થાય છે જરીય ક્યાં બંધ ?

આંખો તો આંખો પણ કાનને હજીય કેમ

પજવે છે પગરવની ગંધ ?!

 .

પરવશતા પ્રેમમાં આટલી હશે એ કેમ લીધું નહીં જાણી ?

મળવાનું નામ હવે મૃગજળ રાખો ને નહિ મળવાનું નામ હવે પાણી

 .

ઊંબરિયે ઊભી ઊભી વાટ જોઉં કેટલી

ને કિયાં લગી સાચવું હું યાદને

રોજરોજ વધતા આ ઘેરા ઘોંઘાટમાં

જાળવું હું કેમ વેણુનાદને ?

 .

આછેરા આછેરા ઘેરાતા તેજમાં આંખોને કેટલી મેં તાણી

મળવાનું નામ હવે મૃગજળ રાખો ને નહિ મળવાનું નામ હવે પાણી

 .

( વિશનજી નાગડા )

પાંપણ ઉપર થીજી ગઈ છે જે ક્ષણો એ યાદ છે

જોયાં હતાં જે સોણલાં અકબંધ ને આબાદ છે.

 .

એના કદમને રોકવા બેડી બનાવી યાદની

આંખો મહીં એ કેદ થૈ કેવા ફરે આઝાદ છે ?

 .

આકાશને બાંધ્યું જરી સંબંધના મેં તાંતણે

ભીની થઈ આંખો અહીં ને ત્યાં થયો વરસાદ છે !

 .

કાચા હશે જો કાન તો પડઘો નહીં પાડે કદી

પાછું ફરીને જોઈ લે કોને કર્યો તેં સાદ છે.

 .

વાતો કરી આંબી જતા આકાશની ઊંચાઈને

એ લોકને પૃથ્વીતણાં પેટાળની ફરિયાદ છે.

 .

( લક્ષ્મી ડોબરિયા )

તારી એક એક વાતમાં કમાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

તું નીરખે ત્યાં ઊડે ગુલાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

ઝાકળની પાંદડીમાં હૈયું ગૂંથીને પછી ઝળહળતો દીધો આ દેહ રે !

પાંપણ ખોલીને જરા મધમીઠી જનનીની નજરેથી પીવડાવે નેહ રે !

તારી કીકીમાં ટહુકે છે વ્હાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

મ્હેંદી મુકાય એમ ધૂળની હથેળીમાં મૂકી દે પગલીની ભાત રે !

લીલાંછમ ગીતોનાં લીલાંછમ સપનામાં ઊઘડે છે લીલીછમ વાત રે !

તારી કેવી આ મ્હેક ભરી ચાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

ઝરણાંઓ આવીને નવડાવી જાય પછી સૂરજ પણ આંજી દે તેજ રે !

  દરિયાનાં મોજાંઓ હાલરડાં ગાઈ ગાઈ હીંચકો નાખીને જાય સહેજ રે !

આખો અવસર થઈ જાય માલામાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

( કૃષ્ણ દવે )

શું કરું ?

શું કરવું સમજાયું નહીં એટલે

ગણું ગણું ને ભૂલી જાઉં

એવું કામ કર્યા કર્યું.

પૂનમની રાતે (અમાસે તો સહેલા !) આંખ-મીચકારતા

તારા ગણ્યા.

પારિજાતની ખુલ્લી-અર્ધખુલ્લી

કળીઓ ગણી.

બારી બહાર ટપ ટપ ટપકતાં

વર્ષાનાં ફોરાં ગણ્યાં.

ઘડિયાળના કાંટા ખસે એ ક્ષણ

પકડવા પ્રયત્ન કર્યો.

મિનિટમાં મારી આંખો

કેટલી વાર પલકારે છે

એની અરીસામાં ગણતરી કરી.

પણ કશું બદલાયું નહીં.

 .

ત્યાં અચાનક

શું સૂઝ્યું

મારી લાલ પેનથી

પ્રિયનું નામ લખ્યું

એક વાર નહીં

અનેક વાર

એણે જ ચૂમેલી આ હથેળી પર-

ને

ક્ષણભર માટે

વ્યાપેલી એકલતા

પરપોટો થઈ ફૂટી ગઈ.

 .

( પન્ના નાયક )

થઈ ગયા તાર-તાર રમવામાં,

લાગણીનો જુગાર રમવામાં.

.

મન પડ્યું તેમ મોજ માણી છે,

જોઈ ના જીત-હાર રમવામાં.

 .

એક-બે દાવમાં જ ક્યાં થાક્યો ?

લઉં અનુભવ હજાર રમવામાં.

 .

દોસ્ત ! તું ય ઝંપલાવ દિલ ખોલી,

જો મજા છે ધરાર રમવામાં.

 .

જિંદગી ક્યાં વિષય છે ચર્ચાનો,

છે ‘જતીન’ ફક્ત સાર રમવામાં.

 .

( જતીન મારુ )