ઠાકરની આંખમાં ઠળિયા રે જણ જીવો જી,

હૈયાનાં ખાલીખમ ફળિયાં રે જણ જીવો જી.

 .

તૂટ્યા કડડ સાત સળિયા રે જણ જીવો જી,

ખૂટ્યાં નાગર તારાં નળિયાં રે જણ જીવો જી.

 .

મારગમાં મોહનજી મળીયા રે જણ જીવો જી,

રાધાનાં હાડ સાવ ગળિયાં રે જણ જીવો જી.

 .

ઢાળથી ઊથલજી ઢળિયા રે જણ જીવો જી,

અધવચ પાથલજી મળિયા રે જણ જીવો જી.

 .

ખાવું શેં ? પીવું શેં ? લાળિયા રે જણ જીવો જી,

હાલતા ને ચાલતા પાળિયા રે જણ જીવો જી.

 .

ખટમાસ ઊંઘમાં ગાળિયા રે જણ જીવો જી,

ખટમાસ વ્હેણ સાવ વાળિયાં રે જણ જીવો જી.

 .

ભડભડ ચેહમાં બાળિયાં રે જણ જીવો જી,

અમથાં અલખ અજવાળિયાં રે જણ જીવો જી.

 .

( લાભશંકર ઠાકર)

તેજ આપે તે દિવાકર થાય છે,

કોડિયું રાતે પ્રભાકર થાય છે !

 .

એક તરસી દોડતી આવે નહીં,

આંખ મારી પણ સમંદર થાય છે !

.

માનવી રૂપે મળો, વળગો ગળે,

આ ધરા તો આપણું ઘર થાય છે !

 .

તું વિસર્જન જોઈ દિલને બાળ ના,

અવનવું સર્જન સમાંતર થાય છે !

 .

શ્વાસનો કબજો નહીં નિજ હાથમાં,

ત્યાં લગી ના કોઈ પગભર થાય છે.

 .

નૂરનો અભિષેક હો આકાશથી,

આદમી ત્યારે પયંબર થાય છે !

 .

( આબિદ ભટ્ટ )

અક્ષરો શબ્દના અર્થની સહુ કથા ફક્ત બકવાસ છે કે બીજું કાંઈ છે

ચિત્ત ચેતન અને વ્યક્તના વિસ્તારના ફક્ત આભાસ છે કે બીજું કાંઈ છે

 .

હું નથી તું નથી તે નથી તો પછી કોણ આ તંતના અંત કાજે મથે

વ્યર્થ વાદો નિરર્થક વિવાદો બધું સમયના શ્વાસ છે કે બીજું કાંઈ છે

 .

ચિત્ર ભાળો અને ફક્ત રેખા મળે કે પછી દર્શનો કોણ જાણી શક્યું

મન:સ્થિતિ મન અને હું વચાળે ઘણાં દીર્ધ આકાશ છે કે બીજું કાંઈ છે

 .

પ્રશ્ન તો છે જવાબો જડે કે નહીં એ વળી જો નવા પ્રશ્ન જાગ્યા કરે

પેઢી દર પેઢીએ સંસ્કૃતિ પારના આ જ ઈતિહાસ છે કે બીજું કાંઈ છે

 .

હું જ મારો નથી એ કહી મત કહે કોણ વિદ્વાન ને શું કરે ધારણા

ગ્રંથ કહેશે કહી શાહી ઢોળી ગયા એજ શાબાશ છે કે બીજું કાંઈ છે

 .

માર્ગ છે કે નથી ચાલવું છે સતત લો અડાબીડ નીકળી જવાનું રહ્યું

છો હવે થોભવું સૂચવતા ચોતરફ લાલ પરકાશ છે કે બીજું કાંઈ છે

 .

( ધ્રુવ ભટ્ટ )

એવું કરો કે કોઈ પણ અવશેષ ના રહે

કંઈ પણ ઉમેરો તો ય કશી શેષ ના રહે

 .

મરહમને એવી રીતે લગાવો ઓ વૈદ્યજી

જખ્મોનાં નામનો કોઈ પણ દેશ ના રહે

 .

જ્યાં જાઉં ત્યાં મારી ભૂમિની ધૂળ પણ મળે

ઈચ્છુ અલાયદો કોઈ પરિવેશ ના રહે

 .

ભજવાય બધાં નાટકો મ્હોરા વગર હવે

પહેરી શકાય એવો કોઈ વેશ ના રહે

 .

થાળીની ભાખરી ફરી રોપું જમીનમાં

મારી દુવા છે કે એક પણ દરવેશ ના રહે

 .

તેનાથી માણસોનાં જુદાં મન થયાં છે દોસ્ત

એકે ય રંગનો ભલે ગણવેશ ના રહે

 .

એવી દુવા છે કોઈ પણ સરહદ રહે નહીં

માંથી વછોયા પુત્ર પણ પરદેશ ના રહે

 .

( એસ. એસ. રાહી )

ફળ એ મીઠાં હોય અતિ, જેને કરડોલે સૂડો !

વિણ માધવ જીવ્યો તેનો છે જનમ અતિશય કૂડો !

 .

કહાનાની આંખોમાં પ્રગટે રાત, ઉષા ને સંધ્યા;

કેટકેટલા રંગોથી કહાનાએ અમને રંગ્યા !

અમે ઘણા બડભાગી ઉદ્ધવ ! માધવ અમને ભેટ્યા;

ભલે વિયોગી થયાં, ભલેને અઢળક દુ:ખો વેઠ્યાં !

 .

પણ દેવોને દુર્લભ એવો રાસ રમાડ્યો રૂડો !

વિણ માધવ જીવ્યો તેનો છે જનમ અતિશય કૂડો !

 .

હવે પછીનાં બધાં જનમ ગોપી થઈને અવતરશું;

જમુના તટ, મધુવન, ગોકુળમાં શ્યામ વિના ટળવળશું !

કોઈક યુગે તો પ્રગટ થશે એ ભાળીને ઉત્કંઠા;

એ જ અમારો મોક્ષયોગ હો, એવી છે બસ મંછા !

 .

ઉદ્ધવજી ! માધવ છે જાણે વિણમાખી મધપૂડો !

 .

ફળ એ મીઠાં હોય અતિ, જેને કરડોલે સૂડો !

વિણ માધવ જીવ્યો તેનો છે જનમ અતિશય કૂડો !

 .

( વીરુ પુરોહિત )

રોજ સવારે

મારી બારીમાંથી આવી જાય છે

એક આકાશનો ટુકડો

સોનેરી તડકો લઈ

 .

તો વળી ક્યારેક

એના આસમાની તરંગોમાં

તરતાં વાદળોમાં

હું ખોવાઈ જાઉં છું બની મત્સ્યકન્યા !

 .

આ રમત થોડા દિવસ ચાલતી રહી.

 .

પછી મને થયું,

મારી બારી થોડી મોટી હોય તો ?

અને હું ખેસવતી ગઈ રોજ

એક એક ઈંટ

વિસ્તરતી ગઈ મારી બારી

પ્રસ્તરતું ગયું મારું આકાશ

 .

અને

 .

મને ખબર જ ન રહી

કે ક્યારે

આકાશ સમાઈ ગયું બારીમાંથી

મારા ઘરમાં

અને હું

ફેલાઈ ગઈ

અવકાશમાં !!!

 .

( માલા કાપડિયા )

પોપચાના શ્હેરમાં સપનાં હતા ને હું હતો,

આંખમાં મધરાતના ટહુકા હતા ને હું હતો.

 .

તારલાની માછલીઓ સૂર્ય કાળો ફોલતી,

ને સવારે રક્તના દરિયા હતા ને હું હતો.

 .

શબ્દના ગુલમ્હોર નીચે બે ઘડી બેસી ગયા,

પ્રેમની ભાષા હતી, કિસ્સા હતા ને હું હતો.

 .

ચીસ ભમરાની ઢળેલી પુષ્પરંગી ખીણમાં,

ગૂંજતી એ મ્હેકના પડઘા હતા ને હું હતો.

 .

જિન્દગીમાં દર્દની વણઝાર ચાલી જાય છે,

આંસુઓની રેત પર પગલા હતા ને હું હતો.

 .

ચાંદનીની ટ્રેન પૂનમ સ્ટેશને ઊભી રહી,

એ ગગનમાં ચંદ્રના પાટા હતા ને હું હતો.

 .

વાદળી “બેન્યાઝ” મુન્નીબાઈની વરસી પડી,

ઠુમરીમાં એ દર્દના છાંટા હતા ને હું હતો.

 .

( બેન્યાઝ ધ્રોલવી )

કોઈ લોલમલોલ તંબૂ તાણવામાં વ્યસ્ત છે

કોઈ ફૂલોની હવેલી બાંધવામાં વ્યસ્ત છે

 .

તું ઝરૂખે સાંધ્ય-રંગો આંખમાં ભરતી રહી

ને જગતનું લોક સૂરજ ઠારવામાં વ્યસ્ત છે

 .

‘પ’ ઉપરથી પ્રેમનું ઝરણું ન સૂઝે કોઈને

કોઈ ‘પર્વત’, કોઈ ‘પગલું’ ધારવામાં વ્યસ્ત છે

 .

દોસ્ત ! તારી આપવીતીનો સમય વીતી ગયો

તાપણાની રાખ સૌ ઉરાડવામાં વ્યસ્ત છે

 .

કોણ મારી વ્યસ્તતાઓની ગણતરી દાખવે !

સૌ નરી નવરાશ કેવળ માણવામાં વ્યસ્ત છે

 .

( સુરેન્દ્ર કડિયા )

અઢળક ને અકારણ એ નડે છે કદી કદી

અમને હવામાં કેફ ચડે છે કદી કદી

.

બે હાથ, હથોડી ને ટાંકણાથીયે વધુ

મૂર્તિને ફક્ત આંખ ઘડે છે કદી કદી

 .

તમરાંઓ ત્રમ-ત્રમે ને આગિયા ઝમ્યા કરે

સ્મરણોય દ્રશ્ય-શ્રાવ્ય જડે છે કદી કદી

 .

વરસાદ પલળવાને અધીરો બની રહે

કવિતાઓ ધોધમાર પડે છે કદી કદી

 .

શોધી શકે તો શોધ લીલા રણની વારતા

ઊંટોની આંખમાંથી દડે છે કદી કદી

 .

( સુરેન્દ્ર કડિયા )

દોસ્ત, લાંબો આપણો ટકશે ન સધિયારો;

હું છું લીલું ઝાડ, તું છે એક કઠિયારો.

 .

જિંદગી અઘરી રમત છે, આ રમત અંદર;

કોઈ હાથો થાય છે તો કોઈ હથિયારો.

 .

ભાગ માટેની લડતમાં ગૂંચવાયો છે,

આંસુઓનો આપણો આ પ્લોટ સહિયારો.

 .

‘તું નથી’ એ વાત ખુદને ખૂબ સમજાવી,

માનવા તૈયાર ક્યાં છે જીવ દખિયારો.

 .

વણઉકેલ્યો કોઈ શિલાલેખ છું હું તો,

છે મને પઢનાર અહીંયાં કોઈ પઢિયારો ?

 .

( અનિલ ચાવડા )