મળવાનું નામ હવે મૃગજળ રાખો ને નહિ મળવાનું નામ હવે પાણી

સાંભળ્યું છે કહાન તમે રાજા થયા છો ને રાજાને સોળસો રાણી

 .

બહાવરી આ આંખોને સમજાવી થાકી

પણ થાય છે જરીય ક્યાં બંધ ?

આંખો તો આંખો પણ કાનને હજીય કેમ

પજવે છે પગરવની ગંધ ?!

 .

પરવશતા પ્રેમમાં આટલી હશે એ કેમ લીધું નહીં જાણી ?

મળવાનું નામ હવે મૃગજળ રાખો ને નહિ મળવાનું નામ હવે પાણી

 .

ઊંબરિયે ઊભી ઊભી વાટ જોઉં કેટલી

ને કિયાં લગી સાચવું હું યાદને

રોજરોજ વધતા આ ઘેરા ઘોંઘાટમાં

જાળવું હું કેમ વેણુનાદને ?

 .

આછેરા આછેરા ઘેરાતા તેજમાં આંખોને કેટલી મેં તાણી

મળવાનું નામ હવે મૃગજળ રાખો ને નહિ મળવાનું નામ હવે પાણી

 .

( વિશનજી નાગડા )

પાંપણ ઉપર થીજી ગઈ છે જે ક્ષણો એ યાદ છે

જોયાં હતાં જે સોણલાં અકબંધ ને આબાદ છે.

 .

એના કદમને રોકવા બેડી બનાવી યાદની

આંખો મહીં એ કેદ થૈ કેવા ફરે આઝાદ છે ?

 .

આકાશને બાંધ્યું જરી સંબંધના મેં તાંતણે

ભીની થઈ આંખો અહીં ને ત્યાં થયો વરસાદ છે !

 .

કાચા હશે જો કાન તો પડઘો નહીં પાડે કદી

પાછું ફરીને જોઈ લે કોને કર્યો તેં સાદ છે.

 .

વાતો કરી આંબી જતા આકાશની ઊંચાઈને

એ લોકને પૃથ્વીતણાં પેટાળની ફરિયાદ છે.

 .

( લક્ષ્મી ડોબરિયા )

તારી એક એક વાતમાં કમાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

તું નીરખે ત્યાં ઊડે ગુલાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

ઝાકળની પાંદડીમાં હૈયું ગૂંથીને પછી ઝળહળતો દીધો આ દેહ રે !

પાંપણ ખોલીને જરા મધમીઠી જનનીની નજરેથી પીવડાવે નેહ રે !

તારી કીકીમાં ટહુકે છે વ્હાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

મ્હેંદી મુકાય એમ ધૂળની હથેળીમાં મૂકી દે પગલીની ભાત રે !

લીલાંછમ ગીતોનાં લીલાંછમ સપનામાં ઊઘડે છે લીલીછમ વાત રે !

તારી કેવી આ મ્હેક ભરી ચાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

ઝરણાંઓ આવીને નવડાવી જાય પછી સૂરજ પણ આંજી દે તેજ રે !

  દરિયાનાં મોજાંઓ હાલરડાં ગાઈ ગાઈ હીંચકો નાખીને જાય સહેજ રે !

આખો અવસર થઈ જાય માલામાલ રે,

અમે પળભરમાં થઈ જઈએ ન્યાલ રે.

.

( કૃષ્ણ દવે )

શું કરું ?

શું કરવું સમજાયું નહીં એટલે

ગણું ગણું ને ભૂલી જાઉં

એવું કામ કર્યા કર્યું.

પૂનમની રાતે (અમાસે તો સહેલા !) આંખ-મીચકારતા

તારા ગણ્યા.

પારિજાતની ખુલ્લી-અર્ધખુલ્લી

કળીઓ ગણી.

બારી બહાર ટપ ટપ ટપકતાં

વર્ષાનાં ફોરાં ગણ્યાં.

ઘડિયાળના કાંટા ખસે એ ક્ષણ

પકડવા પ્રયત્ન કર્યો.

મિનિટમાં મારી આંખો

કેટલી વાર પલકારે છે

એની અરીસામાં ગણતરી કરી.

પણ કશું બદલાયું નહીં.

 .

ત્યાં અચાનક

શું સૂઝ્યું

મારી લાલ પેનથી

પ્રિયનું નામ લખ્યું

એક વાર નહીં

અનેક વાર

એણે જ ચૂમેલી આ હથેળી પર-

ને

ક્ષણભર માટે

વ્યાપેલી એકલતા

પરપોટો થઈ ફૂટી ગઈ.

 .

( પન્ના નાયક )

થઈ ગયા તાર-તાર રમવામાં,

લાગણીનો જુગાર રમવામાં.

.

મન પડ્યું તેમ મોજ માણી છે,

જોઈ ના જીત-હાર રમવામાં.

 .

એક-બે દાવમાં જ ક્યાં થાક્યો ?

લઉં અનુભવ હજાર રમવામાં.

 .

દોસ્ત ! તું ય ઝંપલાવ દિલ ખોલી,

જો મજા છે ધરાર રમવામાં.

 .

જિંદગી ક્યાં વિષય છે ચર્ચાનો,

છે ‘જતીન’ ફક્ત સાર રમવામાં.

 .

( જતીન મારુ )

એ પાને પાને ઊભેલો છે શોધી લે,

એણે રસ્તો પણ આપેલો છે શોધી લે.

 .

એકલવાયો બે ડગ આગળ માંડી તો જો,

સામે મળવા જાતે ઘેલો છે શોધી લે.

 .

ભ્રમણા ને શંકાના જાળામાંથી નીકળ,

આખો દરવાજો ખોલેલો છે શોધી લે.

 .

અંધારાની સાથે નડતર ઓળંગી જા,

કાયમ દીપક ત્યાંપ્રગટેલો છે શોધી લે.

 .

વાંચી જો, પૂછી જો, જોઈ જો, સમજી જો,

અંદર એ પોતે બેઠેલો છે શોધી લે.

 .

( તથાગત પટેલ )

કથા વિસ્તારથી કહેવા મને થોડો સમય આપો

ઊઠેલા દર્દને સહેવા મને થોડો સમય આપો.

 .

બની તોફાન, ઝંઝાવાત કીધી કૈં રઝળપાટો,

ઠરીને ઠામ તો થાવા મને થોડો સમય આપો.

 .

થપાટો રણતણી ખાધી, ઊઠી જીવનમહીં આંધી,

હવે ગંગાજળે ન્હાવા મને થોડો સમય આપો.

 .

હજારો ઊર્મિઓ ઊઠી જીવનનો રાગ છેડે છે,

જીવનમાં ગીત કૈં ગાવા મને થોડો સમય આપો.

 .

દિશાઓ હાથ લંબાવી મને મંઝિલ તરફ દોરે,

કદમ બેચાર ત્યાં જાવા મને થોડો સમય આપો.

 .

( આહમદ મકરાણી )

એક આંખમાં ધરતી અને એક આંખમાં આભ

આપણી એવી દ્રષ્ટિ  કે અહીં વસતા શુભ ને લાભ

 .

ફૂલને કેવળ જોયા કરે

વાદળ ઉપર મોહ્યા કરે

કોઈકના સુખમાં હરખ હરખ

ને કોઈના દુ:ખથી રોયા કરે.

 .

આટલું સહજ સહજ થતું હોય તો હૃદય સાફ

આપણી એવી દ્રષ્ટિ  કે અહીં વસતા શુભ ને લાભ

 .

કોરી કોરી ભાવનાઓથી

કોઈનું કદી ચાલશે નહીં

ધન ઊછીનું ચાલશે

પણ અહીં મન ઊછીનું ચાલશે નહીં.

 .

મન-ટૂંકા આ માનવીઓને કરજો પ્રભુ માફ

આપણી એવી દ્રષ્ટિ  કે અહીં વસતા શુભ ને લાભ

 .

( સુરેશ દલાલ )

 કેટલાં કામ લઈને ઊભો છું

હાથ સૂમસામ લઈને ઊભો છું.

 .

રાત વીતે પછી વિચારીશું

ધૂંધળી શામ લઈને ઊભો છું.

 .

ખાલીપો જે મહીં ભરેલો છે

હું એવો જામ લઈને ઊભો છું.

.

આ હકીકત મને ડરાવે છે

સ્વપ્નનું ગામ લઈને ઊભો છું.

 .

કોણ સમજી શકે ખુલાસાને !

તે છતાં હામ લઈને ઊભો છું.

 .

કામ કોઈ નથી દેતું એમ જ

એટલે દામ લઈને ઊભો છું.

.

એમ આઘો નહીં હઠી જાઉં

એમનું નામ લઈને ઊભો છું.

 .

ચાલ, ચિંતા બધી મૂકી દીધી

ક્યાં, કોઈ કામ લઈને ઊભો છું !

 .

‘પ્રણય’ કોઈ નથી ગતિ જાણે !

પૂર્ણવિરામ લઈને ઊભો છું.

 .

( ‘પ્રણય’  જામનગરી )

मिलते ही हमको समझाने लगते हैं

दीवानों को हम दीवाने लगते हैं

 .

किस पर तीर चलाऊँ किसको छोडूँ मैं

दुश्मन सब जाने-पहेचाने लगते हैं

 .

दिन भर जो ढोते हैं बोझ खामोशी का

नींदों में अकसर चिल्लाने लगते हैं

 .

झूठ को फैलने में लगते हैं बस कुछ पल

लेकिन सच को कई जमाने लगते हैं

 .

हम भी कितने नादाँ हैं, इक वादे पर

कैसे-कैसे ख्वाब सजाने लगते हैं

 .

तौबा तो करते हैं रोज गुनाहों से

रोज मगर उनको दोहराने लगते हैं

हाल अजब होता है दिल का गुरबत में

सीधे-सादे बोल भी ताने लगते हैं

 .

( राजेश रेड्डी )