સાહિબ, સાચો સાગરખેડુ.
ખેપ કરીને ભરતો એ સૌની ઈચ્છાનું બેડું.
.
દરિયો એ છે, એ જ હલેસું, એ જ આપણી હોડી.
મૂરખ મનવા, તારે એને કેમ મૂકે તરછોડી !
.
કાંઠાની રેતી થઈને કાં મોજાંને છંછેડું ?
સાહિબ, સાચો સાગરખેડુ.
.
નિત્ય નિરંતર થાતી રહેતી એની આવનજાવન.
પગલું પડતું ને થઈ જાતું મનનું ફળિયું પાવન !
.
વ્હાલ કરી આખાયે જગને કરે આંગણે તેડું !
સાહિબ, સાચો સાગરખેડુ.
.
( નીતિન વડગામા )
સાહિબ, શાંત સરોવરપાણી.
સચરાચરમાં ઝિલાતી કંઈ ભીની અમરતવાણી.
.
ભરતી-ઓટ ન આવે એમાં, ના ઊછળતાં મોજાં.
પળપળ વીતે સમથળ એને શું ઈદ કે શું રોજા ?
.
રોમેરોમે રામરટણની કરતા રહે ઉજાણી.
સાહિબ, શાંત સરોવરપાણી.
.
કોરા એ કાંઠાને જળનો કાયમનો સથવારો.
હંસ ચણે છે હરખે હરખે મીઠો મોતીચારો.
.
કાળમીંઢ પથ્થર વચ્ચેથી સતત વહે સરવાણી.
સાહિબ, શાંત સરોવરપાણી.
.
( નીતિન વડગામા )
સાહિબ, વીરડો ગાળે રણમાં.
ખોબેખોબે ભીનપ વહેંચે ધરતીના કણકણમાં.
.
વૈશાખી તીખા તડકાને વ્હાલ કરી વેંઢારે.
વાદળ થઈને સૌને ફળિયે વરસે અનરાધારે.
.
રઢિયાળી રંગોળી પૂરે અવાવરુ આંગણમાં.
સાહિબ, વીરડો ગાળે રણમાં.
.
એની આંખો સૌની પીડાનું પરબીડિયું વાંચે.
જગને રાજી જોવા એ તો રામરટણમાં રાચે.
.
મેળ નહિ બેસે કંઈ મનવા, અધકચરી સમજણમાં.
સાહિબ, વીરડો ગાળે રણમાં.
.
( નીતિન વડગામા )
સાહિબ, થાય જરા બસ રાજી.
અવર કશું ના યાચું ના કંઈ કરું ઝંખના ઝાઝી.
.
રાજીપાની રેખામાંથી મળે સંપદા મોટી
હીરા-મોતી છોડી શું કામ લઈ એક લખોટી !
.
બંધ આંખથી રમતાં તોયે જીતી જઈએ બાજી !
સાહિબ, થાય જરા બસ રાજી.
.
મેલા જીવને માફ કરી કરીને રુદિયામાં સંઘરજો.
કાલાઘેલા શબ્દોનીયે હૂંડી કબૂલ કરજો.
.
બારેમાસ મહેકતી રહેશે મનની એ વનરાજી!
સાહિબ, થાય જરા બસ રાજી.
.
( નીતિન વડગામા )
સાહિબ, દર્શન ઝટપટ દેજો.
નાના-મોટા પટ પછવાડે હવે ન ઝાઝું રહેજો.
.
સમરણનાં તંતુને ટેકે ક્યાં લગ ઊભા રહેવું ?
જીવ ઝૂરતો અંદર અંદર એ દખ કોને કહેવું ?
.
મનના ગુના માફ કરી, પંપાળી પડખે લેજો.
સાહિબ, દર્શન ઝટપટ દેજો.
.
મોઢામોઢ થવાની ઈચ્છા રોમેરોમમાં ઊગે,
કેદ થયેલો કૂવો દરિયે કેમ કરીને પૂગે ?
.
પથ્થર વચ્ચે ગીત ગૂંજતું ઝરણું થઈને વહેજો.
સાહિબ, દર્શન ઝટપટ દેજો.
.
( નીતિન વડગામા )
સાહિબ, જરા ઝંખીએ ઝાંખી.
ભાંગેલી ભીતરની બારી અમે ઉઘાડી રાખી.
.
ક્યાં કહીએ કે અમને આપો સૂરજ આખેઆખો ?
એકાદા કિરણની આંગળીએથી ચપટીક ચાખો.
.
એક પલકમાં ઓગળશે આ જીવની બધી તુમાખી.
સાહિબ, જરા ઝંખીએ ઝાંખી.
.
ઝીણો એ ઝબકારો ઉલેચે અઢળક અંધારા,
થીજી જાતા અચરજઘેલી આંખોના પલકારા !
.
પાર કરાવે પદ નાનકડું,નાની અમથી સાખી.
સાહિબ, જરા ઝંખીએ ઝાંખી.
.
( નીતિન વડગામા )
લે જરા તારામાં સ્થાપી જા મને,
સ્હેજ મારામાંથી કાપી જા મને.
.
મારી ભીતર ધગધગે છે તાપણું,
તું ય જો ઈચ્છે તો તાપી જા મને.
.
મારું કદ પહેલેથી જે છે એ જ છે,
લે ફરી એકવાર માપી જા મને.
.
ઘોર અંધારનો લાવારસ છું હું,
મીણબતી ! લે જરા પી જા મને.
.
સૂર્ય છું, પણ ક્યાં જઈને આથમું,
રોજ તારી સાંજ આપી જા મને.
.
હું ય વંચાયા વગરનો શબ્દ છું,
તું ખલીલ, આંખોમાં છાપી જા મને.
.
( ખલીલ ધનતેજવી )
મારી અંદરથી નીકળીને, કોઈક ક્યાંક ચાલ્યું ગયું છે;
હવે હું પણ રહ્યો નથી મારામાં !
હવે એકલતા વચ્ચે એક ઊભું છે નામ;
બાકી આખી કઠપૂતળી ગઈ ગારામાં!
.
હતાં રૂપ અને રંગ એનાં નોખાં-નોખાં;
ને આખી દુનિયાની સ્હેલ એણે કીધી !
પાછી સઘળે જઈ આવી અને બેઠીને વાત;
એણે ક્યાંય નહીં પહોંચ્યાની કીધી !
મારી અંદર પીગળીને મીણ ક્યાંક જઈ બેઠું;
એથી આભ આખ્ખું ધ્રુજે છે તારામાં !
.
દિવસે સમજાય નહીં સૂરજ ને
રાતના ચાંદાને જઈને હું પોંખું !
બંને પાસેથી મને શીખ મળી એટલી કે
જીવન તો ખાલીખમ્મ ખોખું !
ખાલીખમ્મ ખોખાથી નીકળેલી વાત;
હવે વહેતી થઈ છે એકતારામાં…
.
( પ્રફુલ્લ પંડ્યા )
સુખદુ:ખ છે મનની પાટી પર, જગ્યા જરાય નહિ
ભૂંસ્યા વગર તો એક પણ પંક્તિ લખાય નહિ.
.
દાવા-દલીલ માટે જરૂરી છે બારીકી,
મોટેથી બોલશો તો કંઈ પુરવાર થાય નહિ.
.
તરતું મૂકી લખાણ, ખસી જાવ બાજુએ,
કાગળની હોડીને કદી ધક્કા મરાય નહિ.
.
માપી, ગણી શકો એ બધું કામનું નથી,
જો છે મહત્વનું તો એ તોળી શકાય નહિ.
.
નાનું જરાક રાખો અનુસ્વાર ‘હું’ ઉપર,
આખો વખત વજનને ઉઠાવી ફરાય નહિ.
.
અંતે ખરી જવાનીને તાકાત જોઈએ,
પ્હેરો સુગંધ એટલે ફૂલો થવાય નહિ.
.
( હેમેન શાહ )
આંખમાં અનુરાગ જેવું હોય પણ, ના હોય પણ,
ચાંદમાં પણ દાગ જેવું હોય પણ, ના હોય પણ.
.
લાકડાંને ક્યાં સુધી સંકોરવાં એ તો કહો,
તાપણીમાં આગ જેવું હોય પણ, ના હોય પણ.
.
સાંજનાં પંખી બધાં ફરે છે ક્યાં જવા ?
આ નગરમાં બાગ જેવું હોય પણ, ના હોય પણ.
.
ધૂળનો ઢગલો ગણીને હાથ નાંખો ના તમે,
રાફડામાં નાગ જેવું હોય પણ, ના હોય પણ.
.
સૂર્યને જોતાં જ પંખી ગીતને આલાપતાં,
કોઈ એમાં રાગ જેવું હોય પણ, ના હોય પણ.
.
( હરિશ પંડ્યા )
મોરપીંછ 