સૂરજ આથમે તો તરત ફોન કરજે…!
કશું ટમટમે તો તરત ફોન કરજે…!
બધા અણગમા ને બધી ચીઢ વચ્ચે-
કશુંક પણ ગમે તો તરત ફોન કરજે…!
મને કોઈ ગમતું નથી આ જગતમાં-
તને જો ગમે તો તરત ફોન કરજે…!
કદી કોઈ સપનાની હત્યાને દેખી
હ્રદય કમકમે તો તરત ફોન કરજે…!
હું ત્રાસી ગયો છું સખત કોલાહલથી
કશું છમછમે તો તરત ફોન કરજે…!
પ્રણયની હજી તો શરૂઆત છે આ
એ ઊભરો શમે તો તરત ફોન કરજે…!
હિમાલય છે એ હું ય જાણું છું કિન્તુ-
કદી એ નમે તો તરત ફોન કરજે…!
કદી અશ્રુ પણ રક્તબિન્દુની જેમ જ-
નયનમાં ઝમે તો તરત ફોન કરજે…!
( રિષભ મહેતા )
એક પંખી
ઊડીને
જઈ બેઠું
દૂરના એક ઝાડ પર
ને સમજાઈ ગયો મને
આપણો સંબંધ!
કેટલું સ્વાભાવિક હોય છે
એક પંખીનું ઊડી જવું!
એ ન ઊડી જાય
તો જ લાગે નવાઈ.
બસ આટલી જ વાત છે.
આટલી અમથી વાત પર
તું રડે છે?
જો ઊડીને
આવી રહ્યું છે દૂરથી
એક પંખી બીજું
તારી તરફ.
થાય છે હવે તું ખુશ.
બસ આટલી જ વાત છે.
આટલી અમથી વાત પર
હજીય ક્યાંક કોઈક રડે છે….!
( મંગળ રાઠોડ )
ઊઘડે છે દ્વાર ભીતર બહાર જોયા કરું!
તેજનો અંબાર અપરંપાર પણ જોયા કરું!
આગળા સહ ભોગળો ને સાંકળો તૂટ્યા કરે,
વા-ઝડીનો વેગ પારાવાર પણ જોયા કરું!
કોણ આવીને ટકોરે બારણાં મધરાતનાં,
ના મળે કો ચિહ્ન કે આધાર પણ જોયા કરું!
વાદળી આકાશમાં સરતી ભલે, વરસી નથી,
ભીતરે વરસાદ અનરાધાર પણ જોયા કરું!
તાલમાં બેતાલ એવા કાફલાની સાથમાં,
ના મળે સંવાદનો વે’વાર પણ જોયા કરું!
થાક્યો નથી પણ થાકવાની વાતથી માહેર છું,
પંથની પાછી ફરે રફતાર પણ જોયા કરું!
તંતને તોડ્યા પછી બસ તાંતણે લટકી રહે,
જિંદગીઓ એ જ છે અણસાર પણ જોયા કરું!
( જગદીશ ભટ્ટ )
હાથની ક્ષિતિજમાં
ડૂબતી જોઉં છું
સ્પર્શની સંધ્યા
સ્મૃતિની ગોધૂલી ઊડતી હોય છે
પાદરના અરીસામાં
દોસ્ત,
કેટલીક યાદો આંસુ બનીને
ટપકતી હોય છે
ટેરવાંની આંખમાંથી.
( અબ્દુલ ગફાર કાજી )
અમે રે સૂકું રૂનું પૂમડું,
તમે અત્તર રંગીલા રસદાર;
તરબોળી દ્યોને તારેતારને,
વીંધો અમને વ્હાલા આરંપાર:
આવો રે આવો હો જીવણ આમના.
અમે રે સૂના ઘરનું જાળિયું,
તમે તાતા તેજના અવતાર;
ભેદીને ભીડેલા ભોગળ-આગળા,
ભરો લખ લખ અદીઠા અંબાર:
આવો રે આવો હો જીવણ આમના.
અમે એ ઊધઈ-ખાધું ઈંધણું,
તમે ધગધગ ધૂણીના અંગાર;
પડે પડે પ્રજાળો વ્હાલા વેગથી,
આપો અમને અગનના શણગાર:
આવો રે આવો હો જીવણ આમના.
( મકરન્દ દવે )
એક આખી જિંદગીનો છે એમાં અભાવ દોસ્ત,
આ ખાલી જામનું ય વજન છે ઉઠાવ દોસ્ત.
જીરવી શકશે પૂર્ણ ઉપેક્ષાનો ભાવ દોસ્ત,
પણ જીરવી ના શકાશે અધૂરો લગાવ દોસ્ત.
દરિયામાં મોજાં આવે, બધે આવતાં નથી,
અમથી જ રાહ જોયા કરે છે તળાવ દોસ્ત.
દરિયા-પહાડ-આભમાં જો ના સમાય તો,
નાની ચબરખીઓમાં પ્રણયને સમાવ દોસ્ત.
તાજા કલમમાં એ જ કે તારા ગયા પછી,
બનતો નથી આ શહેરમાં એકે બનાવ દોસ્ત.
( મુકુલ ચોકસી )
ખડક જેવો દેખાતો અચળ,
મહાકાય કાચબો હલવા માંડે
તેમ ગાડી ચાલી અને અચાનક
એને સેંકડો હાથ ફૂટ્યા,
જેમાં સચવાયેલો પ્રેમનો તરફરાટ
પ્લેટફોર્મ પર હલતા હાથોને
સ્પર્શ કરવા માંગતો, આતુર.
મેં હળવેકથી મારો હાથ છોડાવ્યો
અને અસહાય ઊભો રહ્યો,
એને ગાડીને સ્વાધીન કરી,
ત્યારે મારો હાથ પણ હલતો હતો.
દેહથી વિખૂટા પડેલા તરફડતા માથા જેવો.
પછી પ્લેટફોર્મ બોલતું હતું અસંબધ્ધ વાક્યો,
આવનારી-જનારી ગાડીઓની માહિતીના.
જો કે મારે માટે તો બહારનું શહેર પણ હતું
સાવ ઉદાસ,
રસ્તાઓ હતા પણ એ પાછા વળવા માટે નહોતા.
( વસંત અબાજી ડહાકે )
મોરપીંછ 
