પ્રેમ ન જાણે બાધા, જેના હૈયે રહી રાધા

ઊજળી એવી પૂર્ણિમાની

ચન્દ્ર- ધવલ રાતો;

મોરલીમાંનો મન્દ્ર મન્ત્ર

ગગનભર છવાતો;

પાર ને અપાર બેઉ છે ભેરુ, ક્યારથી તે કોણ જાણે?

રોજ નિહાળી ખેલના, હોંશે નવલાં એ’વાં ગાને.

ક્ષણમાં કને, ક્ષણમાં જાણે દૂર!

મળવું અને ઝૂરવું-

રતિરમણા કેરાં

વ્હેણનાં આવે પૂર.

બન્ને આરે અડધા ખૂલ્યા વેણના પડે પડઘા માધા માધા.

પ્રેમ ન જાણે બાધા, જેના હૈયે રહી રાધા.

( રાજેન્દ્ર શાહ )

આંખમાં આદર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

નેહનો સાગર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

આમ તો વાતો અમરતાની કરો છો, ઠીક છે

જિંદગી નશ્વર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

સેંકડો પ્રશ્નો ભલેને અમને પૂછાતા રહે

ફક્ત એક ઉત્તર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

સાંજટાણું છે કોઈ આવે તો મહેણું ટળે

ભાગ્યની ઠોકર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

કોઈ મરમી આંખમાં છે એટલી આરત રહી

ફક્ત અઢી અક્ષર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

આ ફકીરી જિંદગી પણ જોવા જેવી ચીજ છે

’રાઝ’ આખું ઘર લઈને ઉંબરે બેઠા છીએ

( ‘રાઝ’ નવસારવી )