.
થોડાંક વર્ષ ગુમાવ્યાં
“મિત્ર”નો અર્થ શોધવામાં
અને પાછળથી થોડાંક વર્ષ ગુમાવ્યાં
કવિતાને શોધવામાં
કોહવાઈ ગયેલાં સપનાંઓથી
થોડાંક વર્ષ ચલાવ્યાં કલમ નામની
પવિત્રીએ
સવા વહેંત ઊંચા આદર્શો
અને
દોઢ વહેંત ઊંડા મિત્રો વચ્ચે
બંધાતા, તૂટતા અને ફરી બંધાતા
સંબંધોનું પડીકું વાળવામાં મશગૂલ હાથ
કવિતા લખવાનું ચૂકી ગયા
-અને એક વિસ્ફોટ સર્જાયો
લોહીથી કાગળ વચ્ચે
ઊડીને ઉંધું વળી ગયું બધું જ
ઊંધા વળી ગયા વર્ષો
ઊંધા વળી ગયા અર્થ
ઊંધા વળી ગયા સ્વપ્નો
સંબંધો તોય ટટ્ટાર ન રહ્યા !
.
( પ્રફુલ્લ પંડ્યા )
.
હોય શું બીજું તો ખાલી હાથમાં
ખાલીપો ખખડે સવાલી હાથમાં
.
હોઠ પર ઘૂઘવતો દરિયો પ્યાસનો
કાચની એક ખાલી પ્યાલી હાથમાં
.
ભાગ્યરેખા હાથથી સરકી ગઈ
રહી ગઈ બસ પાયમાલી હાથમાં
.
હાથમાં ફીકાશ વધતી જાય છે
ક્યાંથી આવે પાછી લાલી હાથમાં.
.
હાથ એનો હાથતાલી દૈ ગયો
ને હવે પડઘાય તાલી હાથમાં
.
એક છાયા રાતભર ઘૂમે અહીં
ચાંદનીનો હાથ ઝાલી હાથમાં
.
(આદિલ મન્સૂરી )
.
બારીઓ ઊઘડી ફટોફટ ને ઝરૂખા ઝળહળ્યા
આપણે આવ્યા વિજેતા થઈ તો રસ્તા ઝળહળ્યા
.
શબ્દનાં કૈં દ્વાર ભિડાયા પછી એવું બન્યું
બે નજર ભેગી મળી : નવખંડ દીવા ઝળહળ્યા
.
દોસ્ત ! ભ્રમણાએ હકીકતને નિભાવી એ રીતે
સાચવેલા સૂર્ય બુઝાયા તો શમણાં ઝળહળ્યા
.
નાવ તો નાવ જ રહી એનું રૂપાંતર ના થયું
આપ બેઠા તે પછી બન્ને કિનારા ઝળહળ્યા
.
દિલ શમાદાની હતું જેમાં સ્મરણ બળતાં રહ્યાં
આપણે એકાંતની મહેફિલમાં ક્યાં ક્યાં ઝળહળ્યા
.
( નયન હ. દેસાઈ )
.
પ્રથમ જ્યાં મળ્યાં એજ સ્થળ આટલામાં,
હિમાલય સમી એક પળ આટલામાં.
.
ભલે રેત લાગે મૂકો સાચવી પગ,
અચાનક ઊઠે છે વમળ આટલામાં.
.
અને એ પછી તો હજુ આજ સુધી,
સમયની એ છટકેલ કળ આટલામાં.
.
હજુ કોઈ રાતે જતો સૂર્ય ઊગી,
અને થઈ જતો એ કમળ આટલામાં.
.
જુઈ, પારિજાતક, ઘટાદાર પીપળ,
ઊગી ગઈ છે એકેક પળ આટલામાં.
.
( રાજેશ વ્યાસ )
.
બાજી બધીય જીતની છે હાથમાં છતાં,
મારો નથી ગણાતો વિજય, કોણ માનશે ?
.
ધમની અને શિરાઓ બધી રિક્ત થઈ ગઈ,
ધડક્યા કરે છે તોય હૃદય, કોણ માનશે ?
.
આજે ભલે ને ખાલી ચડી ગઈ છે હાથમાં,
મુઠ્ઠી મહીં રહ્યો’તો સમય, કોણ માનશે ?
.
મારી ગલી મહીં ન મને કોઈ ઓળખે,
તારી ગલીમાં મારો વિષય, કોણ માનશે ?
.
( મહેન્દ્ર ગોહિલ )
.
પરબિડીયું ખોલતા કારણ મજાનું નીકળે,
આંગળીને સ્પર્શ વચ્ચે રણ મજાનું નીકળે.
.
હું તરત કાગળ લખું છું આ સળગતા સૂર્યને,
સાંજ જેવું ક્યાંક લો, સગપણ મજાનું નીકળે.
.
સાવ પીળો હોય છે કેલેન્ડરનો અંતિમ અવાજ,
એ મુલાયમ દર્દનું તારણ મજાનું નીકળે.
.
પાંસળીમાં કાળુ અંધારું છવાતું જાય છે,
શ્વાસની વાતોનું બંધારણ મજાનું નીકળે.
.
તું નદી, શ્વાસો હલેસાં, હું દરિયો છું કદાચ,
એ પછી ભૂલી જવા એક જણ મજાનું નીકળે.
.
( અજય પુરોહિત )
.
દિવસ, મહિના, સાલ વિશે શું લખું તને ?
વહેતા સમયની ચાલ વિશે શું લખું તને ?
.
ચાલે છે ઠીક ઠીક ને એ રીતે ચાલશે,
જીવનની આજકાલ વિશે શું લખું તને ?
.
હે દોસ્ત ! એ તો જાત અનુભવની ચીજ છે,
હું પ્રેમના કમાલ વિશે શું લખું તને ?
.
તું જાણવા ચહે છે કે ખામોશ કેમ છું ?
અંગત છે, એ સવાલ વિશે શું લખું તને ?
.
એવુંય થાય છે, કદી ઘાતક બને છે એ,
હું દોસ્તોની ઢાલ વિશે શું લખું તને ?
.
ચિંતા નથી જ્યાં સહેજ મને વર્તમાનની,
વીતી ગયેલી કાલ વિશે શું લખું તને ?
.
( ‘રાઝ’ નવસારવી )
.
આ ધરાને આભ સાથે જોડવી પડશે, ભગત
કોઈ કૂંપળની સમાધિ તોડવી પડશે, ભગત
.
એક પરપોટો ઘણો મગરૂર એની જાત પર
એક-બે તોપો અણી પર ફોડવી પડશે, ભગત
.
હામાં હા શું કામ ? હૈયે હોય એવું હોઠે હો
લત હવે ગાંજા-ચલમની છોડવી પડશે, ભગત
.
કોઈ ત્યાં કંકુ ચડાવીને પ્રતીક્ષા-રત રહે
ખેર, ખાંભી પણ સમયની ખોડવી પડશે, ભગત
.
પોર પોરો ખાઈ લીધો ને ભલે અટકી ગયા
ઓણ કાં તો એ મજલ પણ દોડવી પડશે, ભગત
.
( સુરેન્દ્ર કડિયા )
.
इस जहाँ में यूँ तो सब आसान है
मेरी मुश्किल बस मेरा ईमान है
.
जाने कब इस जिस्म से छूटूँगा मैं
जाने किस तोते में मेरी जान है
.
कर रहा है इक सदी का इंतज़ाम
चार दिन का जो यहाँ मेहमान है
.
क्या अजब है मौत है राहत का नाम
और ग़मों का ज़िन्दगी उनवान है
.
ग़मज़दा तो सब हैं गौतम की तरह
सबकी क़िस्मत में कहाँ निर्वान है
.
( राजेश रेड्डी )
.
હરિવર સાથે હેત
ખુલ્લેખુલ્લું કહી દઉં છું કે ખપે નહીં સંકેત.
.
છાનુંછપનું શાને કરવું ? ક્યાં કરીએ છીએ ચોરી ?
રાધાશ્યામના પ્રેમની ઉપર કોની છે શિરજોરી ?
હું શ્યામની કુંજગલી છું : મીરાંબાઈનો ભેખ.
હરિવર સાથે હેત.
.
સાંવરિયાના સૂરની સાથે
હોય અમારો નાતો,
શ્યામની સાથે હોય સદાયે
શરદપૂનમની રાતો.
સૃષ્ટિ આખી તન્વી શ્યામા: ‘કૃષ્ણપુરુષ છે એક’.
હરિવર સાથે હેત.
.
( પન્ના નાયક )
