પ્રેમ – ઓશો

.

જીવનથી એ જ મળે છે,

જે તમે જીવનને આપો છો,

તમે જે આપો છો, એ જ પામો છો.

તમે પ્રેમ આપો અને ભૂલી જાઓ.

તમે પ્રેમ આપો અને બદલામાં માંગો નહીં,

તમે પ્રેમ આપો અને ધન્યવાદ આપો કે

કોઈએ તમારા પ્રેમનો સ્વીકાર કર્યો ;

ત્યારે તમે ધીરે-ધીરે જોશો

પ્રેમ ઉપર ઊઠવા લાગ્યો

ત્યારે એક નવા જ આયામમાં

તમારી ગતિ થાય છે.

તમારી ચેતના એક નવા લોકમાં

પ્રવેશ કરે છે.

 .

 .

જ્યારે પણ પ્રેમ જાગે છે તો ભય પેદા થાય છે.

કારણ કે જ્યાં પ્રેમ પેદા થાય છે,

ત્યાં અહંકાર વિસર્જિત કરવો પડે છે,

અને ત્યાં જ ભય લાગે છે.

આપણે અહંકારને પકડી રાખીએ છીએ,

ચાહે પ્રેમ મરે તો મરી જાય.

પ્રેમને પકડો, અહંકારને મરી જવા દો.

પ્રેમ સંપદા છે. પ્રેમ સમાધિ છે.

પ્રેમ સર્વસ્વ છે.

પ્રેમની નૌકા જ તમને

પાર લઈ જઈ શકે છે.

 .

( ઓશો )

પ્રેમ – ઓશો

.

પ્રેમથી વધારે સરળ અને સ્વાભાવિક

બીજો કોઈ અનુભવ નથી.

અહંકાર તમે છોડ્યો,

તો પ્રેમ જ સંભવ નથી થતો

પ્રેમની સાથે-સાથે બીજી પણ

અસંભવ વાતો સંભવ થઈ જાય છે.

ધ્યાન સંભવ થઈ જાય છે.

સ્વતંત્રતા સંભવ થઈ જાય છે.

શાશ્વતતા સંભવ થઈ જાય છે.

અમૃત સંભવ થઈ જાય છે.

પ્રેમનું દ્વાર શું ખૂલે છે…

મંદિર ખૂલી જાય છે.

મંદિર, જેના અનંત આયામ છે.

જે મંદિરમાં પ્રવિષ્ટ થયો,

તેણે જ જીવનના અર્થ જાણ્યા,

જીવનની ગરિમાને ઓળખી.

 .

.

પ્રેમ મળી જાય,

તો પરમાત્મા મળી જાય છે.

પ્રેમ વગર પરમાત્મા નથી મળતો.

પ્રેમ સર્વાધિક મૂલ્યવાન છે,

પ્રાર્થના પણ એટલી મૂલ્યવાન નથી.

જેણે પ્રેમ નથી જાણ્યો,

તે પ્રાર્થનાથી પરિચિત જ નહીં થઈ શકે.

પ્રેમ જ શુદ્ધ થઈને પ્રાર્થના બને છે.

પ્રેમ જ નિખરીને પ્રાર્થના બને છે.

પ્રેમ સમજો કે કાચી પ્રાર્થના છે,

પ્રાર્થના પાક્કો પ્રેમ.

.

( ઓશો )

તમે આવો તો – મકરંદ મુસળે

.

તમે આવો તો વાર્તાય માંડીયે,

મ્હોરાને હળવેથી સરકાવી દઈએ ને ચહેરાનો ફોટો પાડીએ.

 .

ભાષાની ભાગોળે શબ્દોના વાડા, ને અર્થોના છીંડા પણ છીંડાને રસ્તે જવાય નહીં,

ઊર્મિઓ ઉર્ફે દરિયાના મોજા, મોજામાં મસ્તી, પણ મસ્તી કંઈ મુઠ્ઠીમાં માય નહીં.

પગની ભીનાશથી પલળેલા રસ્તા પર ટહુકાનો વરઘોડો કાઢીએ.

તમે આવો તો વાર્તાય માંડીયે.

 .

મારાથી તારી ને તારાથી આપણી ને આપણાથી સૃષ્ટિ ને સૃષ્ટિની આગળની જાતરા,

સમજણના મેળામાં ઈચ્છાના ટોળાં ને ટોળાંનું વળગણ ને વળગણને કાનો નહીં માતરા.

વિસ્મયના ખુલ્લા ઝરૂખાઓ જેવી આ આંખોમાં ઢોલિયાઓ ઢાળીએ.

તમે આવો તો વાર્તાય માંડીયે

 .

( મકરંદ મુસળે )

પંખી અને સીમ વચ્ચેના સંવાદનું એક ગીત – યોગેશ પંડ્યા

.

સખી ક્યારેક તો હોંકારો દે !

વિરહણ નારીની જેમ કેમ છો ઉદાસ

તારા હૈયામાં શું છે ઈ કે !

સખી, ક્યારેક તો હોંકારો દે !

 .

કાળા ઉનાળાના દિવસો તો ચાર દી’

એમાં મૂંઝાવાનું હોય ના,

એવો ગોરંભાશે ધીંગો અષાઢ, સુખી-

આપણાં જેવું તો હશે કોઈ ના

 .

રમઝટ બોલાવશે રાસે રમાડશે

છમ્મલીલા કરી દેશે મે’ !

 .

આપણ તો કાયમના સંગાથી, આપણને

આપણાંનો હોયે સહવાસ

ખોળિયાં જુદાં છે બાકી આતમા તો એક,

મારો ધબકારો એ જ તારો શ્વાસ !

 .

દુ:ખને પીવાની મજા ઔર છે સૈયર.

છે દુ:ખમાં પણ સુખ : ખબર છે ?

 .

( યોગેશ પંડ્યા )

સાવ સુક્કા શહેરમાં – દત્તાત્રય ભટ્ટ

.

ભીનાશ લઈને નીકળ્યો છું સાવ સુક્કા શહેરમાં,

લીલાશ લઈને નીકળ્યો છું સાવ સુક્કા શહેરમાં.

 .

આબોહવા સંબંધની જ્યાં તંગ કાયમ હોય છે,

ઢીલાશ લઈને નીકળ્યો છું સાવ સુક્કા શહેરમાં.

 .

જ્યાં ધર્મ જેવા ધર્મ નામે રોજ ઘર્ષણ થાય છે,

ચીકાશ લઈને નીકળ્યો છું સાવ સુક્કા શહેરમાં.

 .

અંધાર જ્યાં વરસે સતત ત્યાં આગિયાની હામથી,

દીવાશ લઈને નીકળ્યો છું સાવ સુક્કા શહેરમાં.

 .

નિષ્પ્રાણ થઈને મૂલ્યનિષ્ઠો હોઠ સીવી જાય છે,

તીખાશ લઈને નીકળ્યો છું સાવ સુક્કા શહેરમાં.

 .

( દત્તાત્રય ભટ્ટ )

તો… – રાજેશ ભટ્ટ

.

અત્યારે તું નથી

પણ હું તારામય છું.

હું તને જોઉં છું,

તને વિચારું છું,

તને શ્વસું છું….

બસ ! તું જ તું.

તું આકાશ અને હું એક વિહંગ

મારા ઉડ્ડયનની શક્તિ ઉપરાંત છે

તારો વિસ્તાર.

તારો વિચાર

મને એ રીતે મોહિત કરે છે

જેમ પાંખ ખોલીને બેઠેલા પારેવાને

પ્રથમ વર્ષાની લ્હેરખીઓ

પ્રિયે ! તારા મિલનની એક સાંજ

જો એક જિંદગી રચી દે,

તો….

તારી સાથેની એક જિંદગી

કેટલા જન્મો…?

 .

( રાજેશ ભટ્ટ )

તને ચાહું છું – ભૂપત વડોદરિયા

.

મારી અંદર હું વસું છું

બસ એક ખૂણામાં

બાકી બધી જગામાં

તારો જ વાસ લાગે છે.

દેહ ભલે મારો ગણું

પ્રાણ તારો જ લાગે છે.

મારો શ્વાસ ચાલે છે એવી રીતે

સતત તારું જ સ્મરણ ચાલે છે !

ધરતી પર તું પગ મૂકે ત્યારે

મને મન થાય છે ધરતી થવાનું

જળપાત્ર તું હોઠે ધરે તો

મન થાય છે જળ થઈ જવાનું !

તું કંઈક બોલે છે ત્યારે

મન થાય છે શબ્દ થઈ જવાનું !

દુનિયા સાથે આમ તો

મારે જૂની અદાવત

ફક્ત તારા જ લીધે મને

દુનિયા વહાલી લાગે છે !

તને ચાહું છું હું મને ચાહવા ખાતર

મને ચાહું છું હું તને ચાહવા ખાતર !

 .

( ભૂપત વડોદરિયા )

It is ok – (?)

.

God is gracious and I am wicked – it is ok.

God is a cup and I am wine – it is ok.

 .

God is vacuum without me – it is ok.

Godless I am – with a malicious mind – it is ok.

 .

God is God and I am a man – it is ok.

God is the sun and I am a lantern – it is ok.

 .

God’s preface is man – it is ok.

God ia man’s concept – it is ok.

 .

God is or not – it is a question – it is ok,

If I am Arjun, then He God Krishna ? – it is ok ?

 .

( ? )

એણે કશુંક તેજભર્યું – ભગવતીકુમાર શર્મા

.

એણે કશુંક તેજભર્યું પી લીધું હશે,

અથવા ગુલાબી મુખડાને ચૂમી લીધું હશે.

 .

તારા નગરમાં તારી ગલી ને ગલીમાં ઘર,

સરનામું તારું મહેકને પૂછી લીધું હશે.

 .

નહિતર ન હોય આટલી આંખો ઉદાસ ઉદાસ,

આકાશે તારા શહેર પર વરસી લીધું હશે.

 .

સહસા ગગનમાં મેઘધનુ આથમી ગયું;

દોરી ઉપરથી વસ્ત્ર તેં ખેંચી લીધું હશે !

 .

હેલી પછી ઉઘાડ છવાયો છે તેજમય;

એણેય આંસુ આંખથી લૂછી લીધું હશે.

 .

છાતીમાં ગોપવી લીધો કાગળ હર્યોભર્યો

રોકીને શ્વાસ નામ તેં વાંચી લીધું હશે.

 .

છે ભેદ આટલો જ નયનરમ્ય ભાતનો;

ચંદરવા જેમ આયખું સીવી લીધું હશે.

.

( ભગવતીકુમાર શર્મા )

બેટા, હું અહીં બેસી રહીશ – નીતા રામૈયા

.

બેટા, હું અહીં બેસી રહીશ, આ ખૂણામાં.

વચ્ચે નહીં આવું.

તમતમારે ગાજો, નાચજો, સમજ્યો કાંઈ.

ગુડા ભાંગ્યા છે ને.

દુનિયા ને મારા વચ્ચે સાત ગાઉનું છેટું.

દુનિયા ને મારા વચ્ચે સાત ગાઉનું છેટું.

ઘરમાંય તે, ખાઈ ખોદી હોય તેવું.

ખબર છે, બધાંની વચ્ચે ખાઈ.

ખવડાવે, પીવડાવે, પહેરાવે, ઓઢાડે.

પૈસા ખરચે. દાક્તર આંટો મારી જાય.

દવા-બવા ગરકાવે. ઠીક છે ભાઈ.

બેટા, હું અહીં બેસી રહીશ, આ ખૂણામાં.

વચ્ચે નહીં આવું.

તમે ગીત ગાવ ત્યારે હું ઝીણું અમથું

ગાઈ લઈશ. તમે નાચો ત્યારે હું

ઝીણું અમથું નાચી લઈશ. તમે હળો

મળો ત્યારે હું હળી લઈશ મળી લઈશ

ઝીણું અમથું. વચ્ચે નહીં આવું.

હાથમાં લાકડી પરખાવે. ટેકો આપે.

બધાં બધું બકે. કહી કહીને કરે.

કોઈ દિલ ન આપે.

ઘરડાંને કોઈના દિલનો ખપ નહીં શું.

એકલા પડ્યા રહેતાં શીખવાનું.

ભાવે ન ભાવે ગરચી લેવાનું.

પોતાના ઊંહકારા પોતે સાંભળવાના.

બેટા, હું બેસી રહીશ. આ ખૂણામાં

વચ્ચે નહીં આવું.

તમતમારે એય્યને.

બધા જ પ્રશ્નોના જવાબ આપવા તૈયાર હોય છતાં

જવાબ નહીં આપવાનો.

શાણપણ હોય છતાં શાણપણ છતું ન થાય

તેવી અગમચેતી વાપરવાની.

અનુભવ જેવી વાતની વરાળ કરી નાખવાની.

પડ્યા રહેવાનું. રોજ રોજ ક્યાંય સુધી

હવામાં તાકીને.

ચકલીની ચીં ચીંમાં ચિત્ત ચોંટાડીને.

સફેદ વાળ ખેરવ્યા કરવાના.

ચકલીના માળા માટે.

ધ્રાસ્કો રાખવાનો.

માથામાં ચકલી માળો બાંધી કાઢશે એવી બીકે.

સમજ્યો કાંઈ.

ગુડા ભાંગ્યા છે ને.

દુનિયા ને મારા વચ્ચે સાત ગાઉનું છેટું.

ઘરમાંય તે, ખાઈ ખોદી હોય તેવું.

ખબર છે, બધાંની વચ્ચે ખાઈ.

એકવાર, થાય છે, બધાંને કહી દઉં :

તમે ઘરડાં થયાં છો ઘરડાંને દિલમાંથી તજીને.

જવા દો. શું ફરક પડવાનો છે કોઈને.

આ ખોખલાની માંહ્ય ઝગતી દીવડી

બોલી પડે છે અવારનવાર.

બેટા, હું અહીં બેસી રહીશ, આ ખૂણામાં.

વચ્ચે નહીં આવું.

તમતમારે ગાજો, નાચજો,

તમે ગીત ગાવ ત્યારે હું ઝીણું અમથું

ગાઈ લઈશ. તમે નાચો ત્યારે હું

ઝીણું અમથું નાચી લઈશ. તમે હળો

મળો ત્યારે હું હળી લઈશ મળી લઈશ

ઝીણું અમથું. વચ્ચે નહીં આવું.

તમતમારે એય્યને.

 .

( નીતા રામૈયા )